ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ନର, ରସାତଳର ଗଭୀର ଅଂଶରେ ଥିବା ଚକ୍ରତୀର୍ଥ ବିଷୟରେ ସେମାନେ ଜାଣିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦାନବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ନେମିଷକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା କୁହାଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଆମେ କମଳନୟନ, ଅଚ୍ୟୁତ, ପୀତାମ୍ବରଧାରୀଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଯିବା।” ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ସେମାନେ ବଡ଼ ପ୍ରସ୍ତୁତି କଲେ ଏବଂ ରସାତଳ ଛାଡ଼ି ଯାତ୍ରା କଲେ। ନେମିଷ ଅରଣ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ସେଠାରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ୍ର ଜଳଧାରିଣୀ ସରସ୍ଵତୀକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ତୀର ମୁହଁରେ ଅଟକି ରହିଥିବା, ଏବଂ ପ୍ରତିଏକ ତୀର ଅନ୍ୟ ତୀର ସହ ଜଡାଇ ରହିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦାନବନାୟକ ଭୟଙ୍କର ରୂପେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ, ଉଚ୍ଚ ଜଟାଧାରୀ, ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ ମନସ୍କ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗାଈ, ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦୁଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ଥିଲେ। ଦାନବନାୟକ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖି କହିଲେ, “ଏଠାରେ ତପସ୍ୟା କି? ଏଠାରେ ଜଟାଧାରଣ କି? ଏହି ଦୁଇ ଅତିଶୟ ଶସ୍ତ୍ର କି? ଯେଉଁ କିଛି କରାଯାଏ, କ୍ଷମତା ଥିଲେ, ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ହୁଏ।” ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଦୈତ୍ୟପତି କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଠାରେ ଧର୍ମସେତୁ ସ୍ଥାପନ କରୁଛି, ଯେଉଁଠାରେ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସହ ବିରୋଧ କରିପାରିବା କେହି ନାହିଁ। ତଥାପି, ମୁଁ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ କରିବି।” ତାପରେ, ସେ ଧନୁ ବାନ୍ଧି, ତାଣି, ହାଥରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କଲେ। ସେ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, ଦାନବ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିର ଥିବା ତୀର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ। କ୍ରୋଧରେ, ସେ ବଡ଼ ଧନୁ ତାଣି, ବିଭିନ୍ନ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ନର ତାଙ୍କ ଧନୁ ଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଚ, ଏଠାରେ ଛଅ କ୍ଷୁଦ୍ର ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ଦୈତ୍ୟପତି ଛଅ, ତିନି, ଏବଂ ଗୋଟିଏ ତୀର ନରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ। ନର ପୁଣି ଛଅ, ସାତ, ଆଠ, ନଅ, ଏବଂ ପୁଣି ଛଅ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, ଦାନବପତି ସେତେବେଳେ ବହୁତେ ଏକାଠି ସତରେ ଦୁଇ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ଦୁଇଁ ଦଳ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଅସଂଖ୍ୟ ତୀର ବର୍ଷା କରିଦେଲେ। ଦୈତ୍ୟପତି ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିର ଥିବା ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୱରିତ କାଟିଦେଲେ। ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଏକ ଅନ୍ୟକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ। ମହେଶ୍ୱରାସ୍ତ୍ର ଓ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଏକାଠି ଆସି ସମାନ ଭାବେ ଲୁହିପଡ଼ିଲା। ଦାନବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଦା ଉଠାଇ ତାଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଝାପିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ସୁକ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପୁରୁଷ ପଛରୁ ସାମ୍ନାକୁ ଘୁଞ୍ଚିଲେ। ସେ ଅତିପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁରାତନ ମୁନି, ଶୌର୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଲୋକପାଳ ନାରଦ, ଯିଏ ନାରାୟଣ ଭାବେ ପରିଚିତ। ସେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଗଦା ଘୁଞ୍ଚାଇ, ସାଧ୍ୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁଁରୁ ଅଗ୍ନିବର୍ଷା ପରି ଜଳ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ସେ ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ାକୁ ବିଜୁଳି ଆଘାତ ଦେଉଥିବା ପରି ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଗିଗଲେ। ତାପରେ, ଏହି ବୀର ଧନୁ ଧରି ତୁଣୀରୁ ତୀର ଉଠାଇଲେ। କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ମୁହଁ କଳିମାୟ ହେଲା, ସେ ତୀର ସାଧ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେ ଦାନବଙ୍କୁ କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ଛିଦ୍ର କରିଦେଲେ। ପୁଣି, ସେମାନେ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟକୁ ସର୍ପ ଭଳି ତୀର ଦ୍ୱାରା ମୂଳ ସ୍ଥାନରେ ଘାତ କଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ, ଶୀଘ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଅନେକେ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ସାଧ୍ୟ ଓ ଦୈତ୍ୟ ବୀରମାନେ ଅପୂର୍ବ ଫୁଲ ଵର୍ଷା କରିଲେ। ସେମାନେ ଦୁଇଁ ମହାନ ଧନୁର୍ଧରୀ ଏପରି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଯାହା ଦର୍ଶକମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦକୁ ବଢ଼ାଇଲା। ସେମାନେ ତୀର ବର୍ଷାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟଦିଗ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିଦେଲେ।