ସେ ତାଙ୍କର କର୍ମରେ ଥିବା ଏହି ଦୋଷରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜୀବିକା ଚୟନ କରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ତାଙ୍କର ବଳିଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ନିଜ ହାତରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଯେଉଁ କିଛି ଥିଲା, ତାହାକୁ ଉତ୍ସାହରେ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଅନେକ ବର୍ଷ ଚାଲିଗଲା, ତାଙ୍କର ବୟସ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିଗଲା। କିନ୍ତୁ ସେ ଅତି ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରର ଥିଲେ, ନିଜ ହସ୍ତ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ରଖୁଥିଲେ, ସଦା ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ରଖିଥିଲେ। ସେ ଏକ ଯୋଗଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପବିତ୍ର, ଦକ୍ଷ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ଥିଲେ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ମୋର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ତାଲୱାର ଧାରଣ କରି ଦଢ଼ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ହରି, ବରାହ ରୂପେ ପୃଥିବୀରେ ଅଛନ୍ତି; ନୃସିଂହ ଆକାଶରେ ମୋ ପାଇଁ ବିଦ୍ୟମାନ। ଏହି ତେଜର ମାଳା, ଯାହାକୁ ଦେଖିବା କଠିନ, ଭୂତ ଓ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ପିଶାଚମାନଙ୍କର ନାଶ ପାଇଁ। ଏହି ହେଉଛି ଦାନବ, ପିଶାଚ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଡାକିନୀମାନଙ୍କର ନାଶକାରୀ। ଏହା ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ଭୂତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ନାଶ କରୁ। ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଶାନ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାପ ଦମିତ ହୁଏ। ଭୂତ, ବିନାୟକ, କ୍ରୂର ମନୁଷ୍ୟ, ଜଡ଼ିଆ ଭୂତ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ— ସମସ୍ତେ ମୋ ପାଇଁ ଶାନ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚକ୍ରର ଧ୍ୱନିରେ ଆঘାତ ପାଇ। ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ଉର୍ଜା ଚୋରି କରନ୍ତି, ଅଥବା ଛାୟା ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି— ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚକ୍ରର ଧ୍ୱନିରେ ନଶ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ। ଏହି ସବୁ ବାସୁଦେବଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମୋ ପାଇଁ ହେଉ। ଯିଏ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ, ସେଇ ଅନନ୍ତ ଏବଂ ଅବିକଳ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସେ କେବେ ଅଧୋପତିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହି ସତ୍ୟରେ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ନାମର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା, ମୋର ତିନିପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ନଶ୍ଟ ହେଉ। ଏହିପରି, ଏକ ବଳବାନ ରାକ୍ଷସ ଥିଲେ, ସେ ଥିବା ସ୍ଥାନରୁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ହଠାତ୍ ଦୂରେ ହଟିଗଲା, ଏବଂ ସେ ଚାରି ମାସ ଅପେକ୍ଷା କଲେ। ଯେତେବେଳେ ସ୍ତୁତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସେ ଏକ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ପିଶାଚକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୟାରେ ପ୍ରଭୃତ ହୋଇ, ସେଇ ପିଶାଚକୁ ଶାନ୍ତନା ଦେଲେ। ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱଭାବ କୁ ବୁଝିବାକୁ, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ସେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦୟା କରନ୍ତୁ," ନିଜ କର୍ମରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ। "ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଓ ଛୋଟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି। ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଦୟାକରି ଧର୍ମ ଶିଖାନ୍ତୁ।" ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମନରେ ହଠାତ୍ ଧର୍ମର ପଥ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଇଚ୍ଛା ଜନ୍ମ ନେଲା। "ଆପଣଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଉତ୍ତମ ବୈରାଗ୍ୟ ଉପଜିଛି। ଯାହାଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଏହି ବୈରାଗ୍ୟ ଆସିଥାଏ, ତାହାପରି ମୋର ମଧ୍ୟ ପାପ ଦୂର ହେଉ, ହେ ଉତ୍ତମ।" ଏହା ଶୁଣି, ସେଇ ମହାତ୍ମା ଋଷି ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତା କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଉପଯୁକ୍ତ; ପାପର ଉପଶମ ମଙ୍ଗଳକାରୀ। ଶିକ୍ଷା ଦେବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପଚାର।" ସେ କିପରି ପାପ ଦୂର କରିବେ, ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଚିନ୍ତାରେ ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା। ସେ ପ୍ରତି ଷଷ୍ଠ ସମୟରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ପ୍ରାଣୀକୁ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଏକ ଦିନ ସେ ଏକ ଫଳାହାରୀ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଜୀବନ ଉପରେ ଆଶାହୀନ ହୋଇ, ମୃଦୁ ଭାବରେ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ପିଶାଚକୁ କହିଲେ, "ମୋ ପ୍ରତି ଦୟା ହେଉ, ଏଠି ମୁଁ ଅଛି, ମୋତେ ଶିଖାନ୍ତୁ।