ଗଜରାଜଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେଠାରେ ଥିବା ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି କହିଲେ—“ଏହି ହାତୀରାଜ ଉଚ୍ଚତମ ସିଦ୍ଧିକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନ ନଶ୍ୱ ହୋଇଯାଇଛି। ଏଠାରେ ଗଜରାଜଙ୍କ ମୋକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା, ମାନବ ତୁରନ୍ତ ହି ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହି ଗାଥା ପାଠ କଲେ, ଏଉଁପରି ପ୍ରାୟସ୍ଚିତ୍ତ ମିଳେ, ଯେପରିକି ଗଜରାଜ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥିଲେ। ମୁଁ ସେହି ଦିବ୍ୟ, ଗୁପ୍ତ, ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଥ, ସର୍ବୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ। ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି, ଶ୍ରବଣ ଓ ଚିନ୍ତନ କଲେ, ମାନବର ପାପ ଦୂର ହୁଏ।” ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ, ନିଷ୍ଠୁର ପ୍ରକୃତିର ଏକ ପ୍ରାଣୀ ଥିଲେ, ଯିଏ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ଶେଷ ହେବା ସମୟରେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାତ୍ରିଚର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ନିଜ ଜୀବିକା ନିଷ୍ଠୁର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଚାଲାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦାନବୀୟ ସ୍ୱଭାବରୁ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟର ଦ୍ୱାରା, ସେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ଚୟନ କରିନଥିଲେ। ଯାହା କି ତାଙ୍କର ହାତରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ତାହାକୁ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନଶ୍ଟ କରିଦେଉଥିଲେ। ଏପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚାଲିଗଲା, ଏବଂ ବୟସ୍ ବଢ଼ିଲା। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀ, ଯଦିଓ ପୂର୍ବରୁ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଏକ ସମୟରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତମ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହୀତ ଏବଂ ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ। ସେ ପବିତ୍ର, ଦକ୍ଷ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ବିଷ୍ଣୁ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୋର ଉତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ତଳଓ ଅଛି। ଭୂମିରେ ବରାହ ରୂପେ ହରି ଅଛନ୍ତି; ଆକାଶରେ ନୃସିଂହ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ତେଜର ମାଳା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଦୁର୍ଲଭ, ଭୂତ, ପିଶାଚ ଓ ରାତ୍ରିଚରମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଅଛି। ଏହି ବିଷ୍ଣୁ ଦାନବ, ପିଶାଚ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଡାକିନୀମାନଙ୍କ ନାଶକ। ଏହା ଜନ୍ତୁ, ମାନବ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ଭୂତ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ କରୁ। ସେମାନେ ଗରୁଡଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଶୀଭୂତ ସର୍ପମାନଙ୍କ ପରି ଶାନ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ। ଭୂତ, ବିନାୟକ, ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ, ଜ୍ରମ୍ଭକ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ—ସମସ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚକ୍ର ଧ୍ୱନିରେ ମୋତେ ଶାନ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ। ଯେମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ଊର୍ଜା ଚୋରି କରନ୍ତି, ଛାୟା ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି—ସେହି କୁଷ୍ମାଣ୍ଡମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚକ୍ର ଧ୍ୱନିରେ ନଶ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ। ଏହି ସବୁ ମୋ ପାଇଁ ହେଉ, କାରଣ ମୁଁ ଦେବାଦିଦେବ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଛି। ଯିଏ ସେହି ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ, ଅନନ୍ତ, ଅପରିଣାମୀ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସେ କେବେ ବି ଅଧଃପତିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହି ସତ୍ୟ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ନାମସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମୋର ତିନି ପ୍ରକାରର ଦୁଃଖ ନଶ୍ୱ ହେଉ। ଏହି ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଥିବା ବଳଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ, ଯଦିଓ ସ୍ଥିର ଥିଲେ, ସେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ଅଚାନକ ପଳାଇଗଲେ, ଏବଂ ସେ ଚାରି ମାସ ଅପେକ୍ଷା କଲେ। ଯେତେବେଳେ ପାଠ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ସେ ରାତ୍ରିଚରକୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଜଣାଇବା ପାଇଁ, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ସେ ଏହିପରି କହିଲେ, “ଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୟା କର; ମୁଁ ନିଜ କୃତ୍ୟରେ ବିଷଣ୍ଣ। ଅନ୍ନୋଷ୍ଠ ଓ ଛୋଟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ନାଶ କରିଛି। ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ମୋତେ ଧର୍ମ ଶିଖାଇଦିଅ।” ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେଠାରେ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମନରେ ଉତ୍କଣ୍ଠା ଜନ୍ମ ନେଲା—ଧର୍ମର ପଥ କଣ ତାହା ଜାଣିବାକୁ। ତୁମ ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଉତ୍ତମ ବୈରାଗ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି। କାହା ସଙ୍ଗରେ ଏହି ଉତ୍ତମ ବୈରାଗ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ?