ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଭଗବାନ୍ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦୁଇଜଣେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଏହି କଥାକୁ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତରେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ଶୁଭ ସ୍ୱପ୍ନ ଆସିଥାଏ। ଏହିପରି ଭକ୍ତିରେ, ନରସିଂହ ଏବଂ ସର୍ପମାନଙ୍କର ରାଜା, ଯେଉଁମାନେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ ଆଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ, ଭଗବାନ୍ ନାରାୟଣ ତାଙ୍କର କର ଦ୍ୱାରା ହସ୍ତୀ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ଏହି ଶୁଭ ଘଟଣା ଦେଖି, ପ୍ରମାଣିକ ଭାବରେ ନାରାୟଣ ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ସର୍ବଦା ଶରଣ ନେଲେ। ପାପ ବନ୍ଧନ ଏବଂ ଶାପର ଫଳରେ, ଏହି ଚମତ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟ ଘଟିଥିଲା—ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମୁକ୍ତି ଦେଖି, ସେମାନେ ଭଗବାନ୍ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ହୃଦୟରେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଭରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ହସ୍ତୀରାଜଙ୍କର ମୁକ୍ତି ଦେଖି, ସେଠି ଥିବା ଜଣେ କହିଲେ—ଏହି ମହାପୁରୁଷ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏଠାରେ ହସ୍ତୀରାଜଙ୍କର ମୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁଠି ଏହି କଥା ପଢ଼ାଯିବା, ତାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ କ୍ଷଣକାଳରେ ନଶ୍ୱ କରିଦିଏ। ଏହି କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ହସ୍ତୀପରି ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ, ଅନେକ ପାପ ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ମୁଁ ସେହି ଦିବ୍ୟ, ଗୁହ୍ୟ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ଜଗତ୍ନାଥ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଶ୍ରବଣ, ଚିନ୍ତନ କଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଏହିପରେ, ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀ ଦୁସ୍ରମାନେ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲା, ସ୍ଵଭାବରେ ନିଷ୍ଠୁର ଓ ନିମ୍ନ ଚିତ୍ତର ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଆୟୁ ଶେଷ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାତ୍ରିଚର ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସେ ଦେମୋନିକ ଶକ୍ତିରେ, କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଜୀବିକା ଚାଲାଉଥିଲା, ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନେଇନଥିଲା। ତାଙ୍କର ହାତ ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚୁଥିଲା, ତାହା ସବୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିଲା। ସମୟ ବ୍ୟତୀତ ହେଉଥିଲା, ବୟସ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଜଣେ ଅତି ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ—ଉନ୍ମୁକ୍ତ ବାହୁ, ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ସଂଯମୀ, ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶୁଭ୍ର, ଦକ୍ଷ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣରେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ, ଉତ୍ତରରେ ତଳୱାରଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ, ପଶ୍ଚିମରେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ଅବସ୍ଥିତ। ଭୂମିରେ ବରାହ ଆକାରରେ ହରି ଏବଂ ଆକାଶରେ ନରସିଂହ ରହିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୀପ୍ତିମୟ କିରଣମାଳା, ଯାହା ଦେଖିବା ଦୁଷ୍କର, ଭୂତ, ପିଶାଚ ଏବଂ ରାତିର ଚରମାନେ ନଶ୍ୱ କରିବା ପାଇଁ। ଏହି ଭଗବାନ୍ ଦାନବ, ପିଶାଚ, ରାକ୍ଷସ, ଡାକିନୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ନଶ୍ୱ କରିଦିଏ। ଏହି କିରଣମାଳା ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ଭୂତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଭାବ ପକାଏ। ସେମାନେ ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ସର୍ପପରି ଶାନ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ। ଭୂତ, ବିନାୟକ, କ୍ରୂର ମନୁଷ୍ୟ, ଅଲସ୍ୟ ଆତ୍ମା ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ—ଏହା ସବୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚକ୍ର ନାଦରେ ଶାନ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ଏନେର୍ଜି ଚୋରି କରନ୍ତି, ଛାୟା ନଶ୍ୱ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚକ୍ର ନାଦରେ ନଶ୍ୱ ହେଉନ୍ତୁ। ଏହି ସବୁ ମୋ ପାଇଁ ହେଉ, ବାସୁଦେବଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା। ଯେଉଁମାନେ ସେହି ଅନନ୍ତ, ଅଚଳ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ କଦାଚିତ୍ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ସତ୍ୟ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ନାମ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା, ମୋ ତିନିପ୍ରକାର ଅପମଙ୍ଗଳ ନଶ୍ୱ ହେଉ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଏକ ପ୍ରବଳ ରାକ୍ଷସ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ହଠାତ୍ ଦୂରେଇ ଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଚାରି ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଦଣ୍ଡିତ ହେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।