ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଠାକୁର, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସେଇ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି। ତାଙ୍କର ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଅଛି, ସେ ଅସୀମ ଏବଂ ମହାତ୍ମା; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ନମସ୍କାର କରେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, କାରଣ ସେଇ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ। ହେ ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ; ମୁଁ ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଏବଂ ଗଦାଧାରୀ, ସେ ଖୁସି ହେଲେ। ସେଇ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଯିଏ ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଅତି ଗଭୀର। ଅପାର ଆତ୍ମା ମଧୁସୂଦନ ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଶରଣ ନେଇଥିବା ନାଗରାଜଙ୍କୁ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ମଗର ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲା। ଏହି ବିପଦର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଥିଲେ। ତାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥଙ୍କୁ ଦୁଇଜଣେ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ପୂଜା କଲେ। ଏହି କଥାକୁ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ଧୃଢ଼ ମନରେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଓ ଭଲ ସ୍ୱପ୍ନ ଆସେ। ଏହିପରି ନରସିଂହ ଓ ନାଗରାଜ, ଯେଉଁମାନେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ହାତ ଦ୍ୱାରା ହାତୀ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲେ। ସେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ, ଯିଏ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି। ପାପ ଓ ଶାପର ବନ୍ଧନର କାରଣରୁ, ସେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ—ଧରିବା ଉଦ୍ୟମ କଲେ। ଏହି ଅପରିମେୟ ଚେଷ୍ଟାର ମାଳିକ, ଅଦ୍ଭୁତ ମାର୍ଗର ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ତାହାପରେ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ। ହାତୀ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ ଦୁଇଜଣେ ମହାତ୍ମା ନାରାୟଣ, ହରିଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ। ତାଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଚଉଡ଼ିଆଁ ଆଖିରେ, ସେମାନେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ହାତୀର ମୋକ୍ଷ ଦେଖି, ସେ କହିଲେ—ଏହିପରି ଲୋକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ତାଙ୍କର ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏଠାରେ ହାତୀର ମୋକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା, ମନୁଷ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭେ। ଏହି କଥା ପଢ଼ିଲେ, ନିଶ୍ଚୟ ଅନେକ ପାପ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଯେପରିକି ହାତୀ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥିଲା। ମୁଁ ସେହି ଦିବ୍ୟ, ଗୁପ୍ତ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି, ଶ୍ରବଣ ଓ ଚିନ୍ତନ କଲେ, ପୁରୁଷ ପାପ ନିବୃତ୍ତି ପାଏ। ଏହା ପରେ, ଜଣେ ମଣିଷ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ କ୍ଷତି କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତା ଏବଂ ଦୟାହୀନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଶେଷ ହେବାକୁ ଆସିଲା ବେଳେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାତ୍ରିଚର ଜନ୍ମ ନେଲା। ସେ ତାଙ୍କର ଜୀବିକା ନିର୍ମମ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଚାଲାଉଥିଲେ, ଏହି ଦାନବୀୟ ସ୍ୱଭାବରୁ। ଏହି ଦୋଷରୁ, ସେ କେବେ ଅନ୍ୟ କାମକୁ ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ଚୟନ କରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ତାଙ୍କର ହାତର ଆସିଥିବା ସବୁକିଛିକୁ ନିର୍ମମତାରେ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ବିତିଗଲା, ବୟସ୍ ବଢ଼ିଲା। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଜଣେ ଅତି ଉତ୍ତମ, ସଦା ଉପରକୁ ହାତ ଉଠାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହରେ ନିପୁଣ ଏବଂ ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଭଜିଥିବା ମହାନ ଯୋଗୀ ଥିଲେ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ତାଲୱାର ଧାରଣ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଧରାରେ ବରାହ ରୂପରେ ହରି ଅଛନ୍ତି, ଆକାଶରେ ମୋ ପାଇଁ ନରସିଂହ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ରଶ୍ମିମାଳା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ କଠିନ, ଭୂତ ଓ ରାତ୍ରିଚରମାନେ ନାଶ ପାଇବା ପାଇଁ। ଏହା ଦାନବ, ପିଶାଚ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଡାକିନୀମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରେ। ଏହା ପଶୁ, ମଣିଷ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ଭୂତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ନଶ୍ଟ କରୁ।