ଏହି କଥାରେ, ଚ୍ୟବନ ନାମକ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି ଯେତେବେଳେ ଅବତରଣ କରୁଥିଲେ, ସେଠି ଏକ ବିଶାଳ ସର୍ପ, ଯାହାର ନାମ କେକରଲୋହିତ, ସେଠି ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଧରିନେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଚ୍ୟବନ ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ତେଣୁ କେକରଲୋହିତ ନାମକ ସର୍ପର ଶରୀରରୁ ବିଷ ଦୂର ହେଗଲା। ବିଷ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ସର୍ପର ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ କେକରଲୋହିତ ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଚ୍ୟବନ ଏଉଁଠି ସର୍ପ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଡ଼ିବାରେ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ନାୟକ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କୁ ବସାଇ, ସମ୍ମାନିତ କରି, ଆଗମନ ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଚ୍ୟବନ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆଜି କେବଳ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଏବଂ ଅକୁଳୀଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି। ମୁଁ ପାତାଳକୁ ଆଣିଦିଆଯାଇଛି, ଏଉଁଠି ଆପଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲି।” ଚ୍ୟବନ ଚତୁର ଭାବରେ ଧର୍ମମୟ ଉକ୍ତି କହିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ରସାତଳରେ କେଉଁଠି କେଉଁଠି ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଆପଣ ମୋତେ କହିବା ଉଚିତ।” ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଉତ୍ତର କଲେ, “ଓ ବଳଶାଳୀ, ଏଉଁଠି କ୍ୟକ୍ରତୀର୍ଥ ରସାତଳର ଗଭୀରରେ ଅଛି।” ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ନେମିଷ ଯିବାକୁ କହିଲେ, “ଆମେ ପଦ୍ମନୟନ ଅଚ୍ୟୁତ, ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା।” ସମସ୍ତେ ବିପୁଳ ଯାତ୍ରାର ପ୍ରସ୍ତୁତି କରି, ରସାତଳରୁ ନିସ୍କ୍ରମଣ କରିଲେ। ନେମିଷ ଅରଣ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚି, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ଚ୍ୟବନ ଏଉଁଠି ଘୁଡ଼ିବା ସମୟରେ ପବିତ୍ର ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ଜଳ ଅତି ପବିତ୍ର ଥିଲା। ସେଉଁଠି ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ତୀରଧନୁ ମୁହଁରେ ଲଗା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସେଗୁଡିକ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ସହ ଜଡି ଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଚୁଡ଼ା ଚୁଡ଼ି ମୁଣ୍ଡ ଏବଂ ତାପସ୍ୟାରେ ଲିନ ମନ ଥିଲା। ସେମାନେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗାଈ, ଦୁଇଟି ଅଖଣ୍ଡ ତୀର-କୁଏର ଧରିଥିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, “ତାପସ୍ୟା କେଉଁଠି, ଚୁଡ଼ା ଚୁଡ଼ିର ଭାର କେଉଁଠି, ଏବଂ ଏହି ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର କେଉଁଠି?” ସେ କହିଲେ, “ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ କାମ କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହୁଏ, ସେହି କାମ ସେ କରିପାରେ।” ନର ଏବଂ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଉଁଠି ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ରହିଛି, ଧର୍ମର ପୁଲ୍ ସ୍ଥାପନ କରିଛି। କେହି ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ନର ଏବଂ ନାରାୟଣ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଉତ୍ତର କଲେ, “ମୁଁ ଯେକୌଣସି ଉପାୟରେ ନର ଏବଂ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବି।” ସେ ଧନୁ ଚ଼ାପି, ତନୁ ଡୋର ଟାଣି, ତାଙ୍କର ହାତରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରିଲେ। ସେ ତୀର ମୁକ୍ତ କରିଲେ, ଦୈତ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସୁନା ତୀର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ। କ୍ରୋଧିତ ହେଇ, ସେ ମହାଧନୁ ଭାଙ୍ଗି, ଅନେକ ଅନ୍ୟ ତୀର ମୁକ୍ତ କଲେ। ନର ତାଙ୍କର ଧନୁରେ ରକ୍ଷିତ, ପ୍ରଥମେ ପାଞ୍ଚ ତାପ୍ତ ତୀର, ପରେ ଛଅ ତୀର ମୁକ୍ତ କଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ଠାରେ ଛଅ, ତିନି, ଏବଂ ଏକ ତୀର ମୁକ୍ତ କଲେ। ନର ଛଅ, ସାତ, ଆଠ, ନଅ, ଏବଂ ଛଅ ତୀର ମୁକ୍ତ କଲେ; ପ୍ରହ୍ଲାଦ ସତ୍ତରି-ଦୁଇ ତୀର ମୁକ୍ତ କଲେ। ତାପସ୍ୟାରେ, ଦୁଇଁଜଣ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଅସଂଖ୍ୟ ତୀର ମୁକ୍ତ କଲେ। ଦୈତ୍ୟର ମୁଖ୍ୟ ସୁନା ତୀରରେ ତୀରଗୁଡିକୁ ଶୀଘ୍ର କାଟିଦେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକାଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ମହେଶ୍ୱର ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ସମାନ ଭାବରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଏକାଉଁଠି ପଡିଗଲା। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କର ଗଦା ଶକ୍ତିରେ ଧରି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରୁ ତୁରନ୍ତ ଉତରିଲେ। ଏହି ଦେଖି, ନର ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ଆଶାରେ, ପଛରୁ ମୁହଁ ଦେଇ ସାମ୍ନା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁରାତନ ଋଷି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରଭାବ ଓ ଶୌର୍ୟର ଲୋକରକ୍ଷକ, ନାରଦ ଯାହାକୁ ନାରାୟଣ କୁହାଯାଏ— ସେ ତାଙ୍କର ଗଦା ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଘୁଞ୍ଚି, ଶାଧ୍ୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆଘାତ କଲେ।