ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆପତ୍ତିର ସମୟରେ ସେ ହସ୍ତୀ ମନରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଚିନ୍ତନ କଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ସେ ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ଅନେକ ଜନ୍ମ ଧରି ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବାର ଅଭ୍ୟାସରୁ, ସେ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ, ମନ୍ଥନ ଅମୃତର ଫେନ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ବିପଦରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେ ହସ୍ତୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। "ଓ ଦେବ, ତୁମେ ଅଶରଣ, ନିର୍ବାସନା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ପୁନଃ ପୁନଃ ତାହା ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ଏକମାତ୍ର, ଅବ୍ୟକ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅପାର, ଅଗମ୍ୟ, ତୁଳନାହୀନଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଶାଶ୍ୱତ, ପୁରାତନ, ଆଦି ଏହି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଗୋବିନ୍ଦ, ଯିଏ ସମ୍ସାରର ଆଧାର, ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ବିଶ୍ୱନାଥ, ଦେବଦେବ, ଶିବ ଓ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ନାରାୟଣ, ସମ୍ସାରର ଆତ୍ମା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଧନୁଷ୍, ଚକ୍ର, ଖଡ଼ଗ, ଗଦାଧାରୀ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଅଚ୍ୟୁତ, ଦେବମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବରଦାତା, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ଋଷି, ଦେବମାନେ ଯିଏଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଅଜ, ପୀତାମ୍ବରଧାରୀ, ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ନାଶକ, ସୁନ୍ଦର ମୁକୁଟଧାରୀ ସମ୍ସାରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଅନେକ ଚମତ୍କାର ମୁକୁଟ ଓ ବାହୁବଳି ଭୂଷିତ ପରମେଶ୍ୱର, ବରଦାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ବରଦାତା, ଯୋଗୀଶ୍ୱର, ଶୁଦ୍ଧ, ଦେବେଶଙ୍କ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରିବା ପ୍ରସ୍ତୁତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ନାରାୟଣ, ସ୍ୱୟଂ ହିତରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବରାହ ଅବତାରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଦେବଦେବ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ଯିଏ ଯୁଗାନ୍ତରେ ଅବିଚଳିତ ରହନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ଶ୍ରୀବାସୁଦେବ, କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ, ଆତ୍ମାର ମୂଳ, ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି। ଦେବମାନେ ଯିଏଙ୍କୁ ଶାଶ୍ୱତ ପୁରୁଷ ବୋଲି କହନ୍ତି, ସେହି ଗୁହ୍ୟ ଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ନିରୁପମ ଗୁଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଶାଶ୍ୱତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବେଦମୟ, ଦେବେଶ୍ୱର ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ପୀତାମ୍ବରଧାରୀ, ମାଳାଭୂଷିତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଜସ୍ୱୀ କେଶବଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ଅଚ୍ୟୁତ, ସ୍ଵୟଂନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀ, ବସୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଯାହାରେ ଅଛି, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅଚଳ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୟହରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ଅସଙ୍ଗୀ ତ୍ୟାଗୀ ଯୋଗୀମାନେ ଯେଉଁ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେହି ପଦକୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ଭକ୍ତପାଳକ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟଦାତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ଯୋଗାତ୍ମା, ମହାତ୍ମା ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ସୂକ୍ଷ୍ମତମ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ଦେବେଶ୍ୱର, ସୂକ୍ଷ୍ମତମ, ମୁଁ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି। ହଜାରମୁଣ୍ଡିତ, ଅନନ୍ତ, ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ହେ ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛି; ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।" ଏହିପରି ଭାବେ ହସ୍ତୀ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାହାରେ, ଶଙ୍ଖ-ଚକ୍ର-ଗଦାଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଗରୁଡ଼ାସୀନ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଆଧାର, ତପସ୍ବୀ ପ୍ରଭୁ ମଧୁସୂଦନ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ। ଶରଣାଗତ ସର୍ପରାଜକୁ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯାଇଥିବା ମଗର ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା। ଏହି ବିପଦ ସମୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହସ୍ତୀ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏକାସାଥି ହେଲେ।