ଏକ ସୁନ୍ଦର ଝିଲିକି ଝିଲିକି ପାଣି ତଳା ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ କାରଣ୍ଡବ ବତକମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ ଏବଂ ରାଜହଂସମାନେ ତାହାକୁ ଅଲଙ୍କୃତ କରୁଥିଲେ। ସେଠି ସୁନା ରଙ୍ଗର କମଳ ଏବଂ ଶତପତ୍ରୀ ଦଳ ମାନେ ତଳାକୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଉଥିଲେ। ସେଇ ଝିଲିକି ଚାରିପାଖରେ ବାଁଶ ଏବଂ କାଠ ଝାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଝିଲିକି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ମଗର ରହୁଥିଲା, ଯାହା ହାତୀମାନଙ୍କର ଶତୃ ଥିଲା ଏବଂ ସଦା ଶିକାର ଦେଖିବାକୁ ତତ୍ପର ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବଡ଼ ହାତୀ, ଯାହା ମଦରେ ଭିଜିଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଜଳ ପାଇଁ ଆକୁଳ ଥିଲା, ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦୀର୍ଘ ଚାଲି ଯାଉଥିଲା। ସେ ହାତୀ କାଜଳ ଭଳି ଗାଢ଼ ରଙ୍ଗର ଥିଲା, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ମଦରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ଦଳ ସହିତ କମଳ ଭରିଥିବା ଝିଲିକି ମଧ୍ୟରେ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ହାତୀ ଯେତେବେଳେ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ହସ୍ତିନୀମାନେ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ହାତୀଟି ଜଳ ନିବାସୀ ପଶୁମାନଙ୍କର ଫାଦରେ ପଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ ଚଳନରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ତୁର୍ୟ ଧ୍ୱନି କରି ହେଉଥିଲେ। ଏଭଳି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିପଦରେ ପଡ଼ି, ହାତୀଟି ମନେ ହରିଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ସହିତ ସେ ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ଅନେକ ଜନ୍ମର ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତି କରି, ହାତୀଟି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ଅମୃତ ମଣ୍ଡର ଫେଣ ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଏବଂ ଗଦାଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ। ବିପଦରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି, ହାତୀଟି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶ୍ରୁତିମଯ ଷ୍ଟୁତି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ— “ନମସ୍କାର ତୁମକୁ, ହେ ଦେବ, ଯିଏ କୌଣସି ଶରଣ ନେଉନାହାନ୍ତି, ଯିଏ ଅନାସକ୍ତ ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷା ରହିତ। ଆଉ ଆଉ ମୁଁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେ, ସେଇ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ, ଏକମାତ୍ର, ଅବ୍ୟକ୍ତଙ୍କୁ। ମୁଁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେ, ସେଇ ଅପରିମିତ, ଅଗଧ, ତୁଳନାହୀନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ। ମୁଁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେ, ସେଇ ଶାଶ୍ୱତ, ପୁରାତନ, ଆଦିପୁରୁଷଙ୍କୁ। ମୁଁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆଧାର। ମୁଁ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ଦିବ୍ୟ, ଶିବ ଏବଂ ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପରମ ଆତ୍ମା। ମୁଁ ସେଇ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଧନୁଷ, ଚକ୍ର, ଖଡ଼ଗ ଏବଂ ଗଦାଧାରୀଙ୍କୁ। ମୁଁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବରଦାତା, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ଋଷି ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ଅଜର, ପୀତବସନ, ମଧୁ ଏବଂ କୈଟଭ ନାଶକ, ସୁନ୍ଦର ମୁକୁଟ ଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମୁକୁଟ ଏବଂ ବାହୁଳୀ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପରମେଶ୍ୱର, ବରଦାତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ନାଥ, ପବିତ୍ର, ଦେବମାନଙ୍କର ନାୟକଙ୍କ ପାଇଁ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରିବାକୁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ, ସେଇ ବରଦାତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯାହାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଆତ୍ମାର ଉପକାର ପାଇଁ, ମହାବରାହଙ୍କୁ। ମୁଁ ଦେବମାନଙ୍କ ଦେବ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ଯିଏ ଯୁଗ ଶେଷରେ ଅବିକଳ ରହନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି। ମୁଁ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି, କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ, ଆତ୍ମାର ମୂଳ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ, ଯାହାକୁ ସେମାନେ ଶାଶ୍ୱତ ପୁରୁଷ ବୋଲି କହନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି। ମୁଁ ଶାଶ୍ୱତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୁଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ପରମ ଶରଣ। ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ, ଜନାର୍ଦନ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବେଦମାନଙ୍କର ଧନ, ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି। ମୁଁ କେଶବଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ, ପୀତବସନ, ମାଳାଧାରୀ, ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିବା। ମୁଁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି, ସ୍ୱଧାରଣ ପ୍ରଭୁ, ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀ ଏବଂ ବସୁମାନଙ୍କ ସମାନ। ମୁଁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅଚଳ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୟହର ଦାତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି। ମୁଁ ସେଇ ପରମ ପଦକୁ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯାହାକୁ ନିରାସକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ମୁଁ ଭକ୍ତପାଳକ, ଶରଣାଗତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶରଣ ନେଉଛି। ମୁଁ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯୋଗର ଆତ୍ମା, ମହାତ୍ମା। ମୁଁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି, ସୂକ୍ଷ୍ମରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମତମ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ।” ଏଭଳି ହାତୀଟି ଅପାର ଶ୍ରଦ୍ଧା ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ମନ, ଶରୀର ଏବଂ ଆତ୍ମା ସମସ୍ତେ ପ୍ରଭୁରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଗଲା।