ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ମହାଭକ୍ତ ଭୂମିରେ ଶୁଇଥିବାବେଳେ, ସରସ୍ୱତୀ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଦାନବ ହରିଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂରକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ, ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ଏହି ଦୁଇଜଣ, ଯାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ ପ୍ରଭୁ ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବାବେଳେ କଥା ହୋଇଥିଲା, ସେମାନେ ପୁନି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହି ମହାଭକ୍ତ, ମୁନି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣକୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଗୀତ ଗାଇବା, ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମାନବମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏବେ ମୋତେ ଚାରିଟି ଘଟଣା ବିଷୟରେ କୁହ, ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଗଜେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୋକ୍ଷ ସହ। ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ପାଠ, ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ସ୍ମରଣ କରିବାଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନର ନାଶ ହୁଏ। ପରେ ସରସ୍ୱତୀ ସ୍ତୋତ୍ର ଯାହା ପବିତ୍ର ଓ ପାପ ନାଶକ। ପାହାଡ଼ର ରାଜା ସୁମେରୁଙ୍କ ପୁଅ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଭେଦି ଉଠିଲେ, ଏବଂ ଦେବତା, ଋଷିମୁନିମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ ନାଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ବଘ, ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ଓ ରାଜା ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କ ରୂପକୁ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ। ଆମ୍ବ, ନୀପ, କଦମ୍ବ, ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ ଓ ଚମ୍ପକ ଗଛ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ପାହାଡ଼ ସୁନ୍ଦର, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ତିନିଟି ବିସ୍ତୃତ ଶୃଙ୍ଗ ଥିଲା। ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବସୁଥିଲେ, ଚକୋର ଓ ମୟୂର ଶବ୍ଦରେ ମୁଗ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଅନେକ ପୁଷ୍ପ ଓ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଗନ୍ଧରେ ଏହା ଆଚ୍ଛାଦିତ ଥିଲା। ଏହି ପାହାଡ଼ ଧୂସର ମେଘ କିମ୍ବା ତୁଷାର ତୁଳ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତୃତୀୟ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୃଙ୍ଗ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତିନାହିଁ କିମ୍ବା ଅପରାଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥାନ କାରଣ୍ଡବ ବତକ ଓ ରାଜହଂସ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳ ଓ ଶତଦଳ ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ। ଚାରିପାଖରେ ବାଁଶ ଓ କାଶ ଜଙ୍ଗଳ ରହିଛି। ଏଠାରେ ଏକ ମହାକ୍ରୂର ମଗର ବସୁଥିଲା, ଯିଏ ହାତୀମାନେ ପାଇଁ ଶତୃ ଏବଂ ସଦା ଶିକାର ଦେଖୁଥିଲା। ଏହି ବେଳେ ଏକ ମହାହାତୀ, କଜଳ ସମାନ କଳା, ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ତାର ଦୃଷ୍ଟି ଅସ୍ଥିର, ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ କମଳରେ ଭରିଥିବା ଜଳାଶୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ହାତୀଣୀମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବିଷାଦରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ଏହି ହାତୀ ଜଳଚର ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ଫନ୍ଦରେ ପଡ଼ି, ଚଳନଶକ୍ତି ହରାଇ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ତୁରି ପୁଁକାର କରୁଥିଲେ। ଦୁର୍ଗତିର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ମନରେ ହରିଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେ ନିଜ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ସହ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣ ଗଲେ। ଅନେକ ଜନ୍ମର ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ରଖିଥିବା ଏହି ହାତୀ, ଅଖଣ୍ଡ ନୀର ଫେଣ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲେ। ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେ ଏକ ସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ କଲେ— "ନମସ୍କାର ତୁମକୁ, ହେ ଦେବ, ଯିଏ କାହାର ଶରଣ ନୁହଁ, ନିର୍ଲୋଭ। ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର ତୁମକୁ, ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ, ଏକମାତ୍ର, ଅବ୍ୟକ୍ତ। ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର ତୁମକୁ, ଅପରିମିତ, ଅଗାଧ, ତୁଳନାହୀନ। ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର ତୁମକୁ, ନିତ୍ୟ, ପୁରାତନ, ଆଦିପୁରୁଷ। ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର ତୁମକୁ, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆଧାର।