ଏକ ଦିନ, ମହାପୁରୁଷ ମହାସ୍ନାନ କରି ଏବଂ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମହାକୋଶାରେ ତିନି ହଂସ ନାମକ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କଲେ। ପୂଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତିନି ତ୍ରିବିଷ୍ଟପରେ ଗଲେ। ସେଠାରେ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି ଏବଂ ପୂଜା କରି, କନଖଳ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ, ସେ ଧନର ଦେବତା ମେଘଙ୍କଙ୍କୁ ଦେଖି ଏବଂ ପୂଜା କରି, ଗିରିବ୍ରଜକୁ ଗଲେ। ଏଠି କାମରୂପ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କରି, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ପରେ, ମହାଖ୍ୟା ନାମକ ପ୍ରମୁଖ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ। ଭକ୍ତିଭାବରେ ତିନି ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଗଜେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରାର୍ଥନା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏହିପରେ, ତିନି ସ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କରି, ଭୟାନକ ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁ ମହା ମୃଗର ଭୟ ଦୂର କରନ୍ତି। ଏଠି ତିନି ପୃଥିବୀରେ ଶୁଇ ଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ସରସ୍ବତୀ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କରିଲେ। ତାପରେ, ଦାନବ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁ ଦେବତା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇଜଣ ଯେଉଁ ଦେବତା ବରାହ ରୂପ ଧରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ପ୍ରଭୁ କଥା କହିଥିଲେ, ଓ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଥିଲେ। ମହାଭକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି, ଏ ଋଷି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ପୂଜା କରି, ଗାୟନ, ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରି, ମାନବ ମାନ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏବେ, ଚାରିଟି ବିଷୟ ବିଷୟରେ କଥା କହିବାକୁ ଆମେ ଆଗ୍ରହ କରୁଛୁ, ଯେଉଁ ଗଜେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୋକ୍ଷ ଦେଇ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ମନ୍ଦିର୍ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ବପ୍ନର ନାଶ ହୁଏ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କିମ୍ବା ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ସ୍ମରଣ କରିବାରୁ। ତାପରେ ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ପାପ ନାଶକ ସରସ୍ବତୀ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଆସିଛି। ପର୍ବତ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁମେରୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଭାଙ୍ଗି ଉଠିଲେ, ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ନାଗ ଏବଂ ବନ୍ୟ ପଶୁ, ରାଜା ହାତୀ ତାଙ୍କ ସହ ରହି ତାଙ୍କ ରୂପକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିଲେ। ଆମ୍ବ, ନିପା, କଦମ୍ବ, ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, ଚମ୍ପକ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୃକ୍ଷରେ ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ସୁନ୍ଦର, ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତିନି ଚୌଡ଼ା ଶିଖର ଥିବା ପର୍ବତ, ଚକୋରା ଓ ମୟୂର ଦ୍ୱାରା ଗଞ୍ଜିତ, ଅନେକ ଫୁଲ ଓ ବିଭିନ୍ନ ସୁଗନ୍ଧରେ ମନ୍ମୁହାଉଥିଲା। ତାହା ଧୂସର ମେଘ ପରି ଦିଶୁଥିଲା, ବରଫ ରାଶି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତୃତୀୟ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଖର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ଏଠି ଏମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରିନାହାନ୍ତି କିମ୍ବା ପାପ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ। କାରଣ୍ଡବ ପାଖୀ ଓ ରାଜହଂସ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳ ଓ ଶତପତ୍ର ଶାଳୁକ ଦ୍ୱାରା ଉଭୂଷିତ, ଚାରିପାଖ ବାଁସ ଓ କଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ। ଏଠି ଏକ ମହା ମଗର ରହିଥିଲା, ହାତୀମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ସଦା ଶିକାର ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ। ତାହା ରସ ଭରି ଜଳକୁ ଚାହିଥିଲା, ଧୀରେ ଧୀରେ ପାହାଡ଼ ପରି ଚାଲିଥିଲା। ଏଠି ଏକ ହାତୀ, କାଜଳ ଭଳି କଳା, ମଦରେ ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର, ତାଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଉପକୁଳ ଭରି କମଳ ମାର୍ଶରେ ଚାଲିଥିଲେ। ହାତୀଣୀମାନେ ଦେଖି ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ହାତୀ ଜଳଜୀବୀଙ୍କ ଫାଦରେ ଆବଦ୍ଧ ହୋଇ, ଚଳନ ଅସମର୍ଥ ହେଉଥିଲେ। ସେ ଶକ୍ତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଦୁଃଖରେ ଗର୍ଜନ କରି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।