ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ତାହାନୁସାରେ ଆବେଗ ବେଳେ ଗୁଡ଼ ଓ ଚଟଣା ଦେବା ଉଚିତ। ଅନୁରାଧା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଜଠର ଉପାସନା କରିବା ଦରକାର ଓ ଆବେଗ ସମୟରେ ସଠିଏ ଦିନର ଚାଉଳ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ବିଶାଖା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଦୁଇଟି ବାହୁର ଉପାସନା କରିବା ଓ ଆବେଗ ସମୟରେ ଉତ୍ତମ ଖିର୍ ଦାନ କରିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପୁନର୍ବସୁ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଆଙ୍ଗୁଠି ଉପାସନା କରିବା ଓ ଏଠି ଆବେଗ ବେଳେ ଚଚିନ୍ଦା ଦେବା ଉଚିତ। ଜ୍ୟେଷ୍ଠା ନକ୍ଷତ୍ରରେ କଣ୍ଠର ଉପାସନା କରିବା ଓ ତିଳ ଦିଆ ମିଠା ଖିର୍ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ମୁଁହ ଉପାସନା କରିବା ଓ ଘିଅ ଓ ଦୁଧରେ ରନ୍ଧା ଚାଉଳ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଉପଚାର କେଶବଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା କରିବା ଉଚିତ। ମଧୁଶତ୍ରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ମିଶିତ ଲାଲ ଶାଳି ଚାଉଳ ଦାନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ମୃଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଂଶ ଅର୍ଥାତ୍ ଚକ୍ଷୁର ଉପାସନା କରିବା ଓ ଆବେଗ ବେଳେ ମୃଗମାଂସ ଦେବା ଉଚିତ। ଭରଣୀ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ମୁଣ୍ଡ ଉପାସନା କରିବା ଓ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଚାଉଳ ଦାନ କରିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ଖାଇବାକୁ ଦେବା ଏବଂ ଆବେଗ ବେଳେ ଉନ୍ମିଶ୍ରିତ ଅଦା ଓ ଗୁଡ଼ ଦେବା ଉଚିତ। ପରେ ସେମାନେ ଉପହାର ଏବଂ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଦେଉଛନ୍ତି। ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ଘିଅ ଭରା ପାତ୍ର ଦେଇଥାଏ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ନକ୍ଷତ୍ରମୟ ଏବଂ ନିତ୍ୟ ଦେହର ଉପାସନା ବୋଲି ଗଣାଯାଏ। ଏହି କ୍ରିୟା ପ୍ରଥମେ ଭୃଗୁ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ଏହି କ୍ରିୟାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ଗଠିତ ହୁଏ। କେଶବ, ପିତା ଓ ମାତା ଦୁଇଁ ପକ୍ଷରୁ ଯାହା କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ତାହା ସବୁ ନାଶ କରନ୍ତି। ସେ ଅପାର ମନୋରଞ୍ଜନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଉପାସନା କଲେ ଜନାର୍ଦନ, ନକ୍ଷତ୍ରମଣ୍ଡଳର ନାଥ, ଏହି ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଅରୁନ୍ଧତୀ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳି ଥିଲେ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୀର୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଉପାସନା କରି ସେ ରେବନ୍ତ ନାମକ ସନ୍ତାନ ପାଇଥିଲେ। ରାଜା ପୁରୁରୱା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ ଓ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ରୂପମୟ ନକ୍ଷତ୍ରନାଥଙ୍କ ଉପାସନା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଇଛିତ ସଉଖ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏବେ ନକ୍ଷତ୍ରନାଥଙ୍କ ପରମ ନିୟମ ବିଷୟରେ ଶୁଣ, ହେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ। ଏଠାରେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ବିଷୟରେ କଥା ହେଉଛି। ସେ ଚୈତ୍ର ମାସର ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଦୈତ୍ୟମହାରାଜ, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେ ବେଦ ନିୟମାନୁସାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଦ୍ଧିକରଣ କରି, ମାନବସିଂହଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ଏଠିକି, ଏକ ଦାନବ ଗୋକର୍ଣ୍ଣକୁ ଗଲେ, ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟ ପୂର୍ବଦିଗକୁ କାମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଗଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ମହାସାଗରରେ ପୁଣ୍ଡରୀକଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ସେ ତିନି ଦିନ ସେଠାରେ ଉପାସନା କରି ରହିଲେ। କୃଷ୍ଣତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ସେଠାରେ ତିନି ରାତି ରହିଲେ। ପରେ ସେ ପୟୋଷ୍ଣୀ ନଦୀ ପାରେ ଅଖଣ୍ଡକୁ ଯାଇ ଭଗବାନ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ବିତସ୍ତା ନଦୀପାରେ କୁମାରିଳଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ଉପାସନା କରାଯାଇଥିଲା, ସେଠି ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଓ ଜଗତର କ୍ଷେମ ପାଇଁ ସେମାନେ ଏହି କ୍ରିୟା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ବଢିଆ ଦହି ଭୋଜନ କରି, ସେ ମଣିମନ୍ତକୁ ଗଲେ। ସେଠି ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ ଓ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଛଅ ରାତି ସେଠି ରହି, ପରେ ମଧୁନନ୍ଦିନୀକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି ଉପାସନା, ଦାନ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଜୀବନ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ଭଗବାନଙ୍କ କୃପା ଲାଭ ହୁଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ହୁଏ।