ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହିଳା ଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ପତି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଅଦୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ପୁରୁଷ ନିରାସାରେ ଭରିଗଲେ ଏବଂ ଏକ ବଡ଼ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ, ସେ ନକ୍ଷତ୍ରପୁରୁଷ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଲେ। ପୂର୍ବ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ସେ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଅନୁଭବ କରିଲେ। ଏଭଳି ଉପାସନା କରି, ସେ ଅନଙ୍ଗଙ୍କ ଆକାର ପରି ହେଲେ, ଏହି ରାଜା ଥିଲେ ପୁରୁରବା। ଏଠାରେ ଶ୍ରୋତା ପଚାରିଲେ—"ସେ କିପରି ନକ୍ଷତ୍ରପୁରୁଷ ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କଲେ? ଏଠି ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କ ଉପାସନା କରାଯାଏ, ତାଙ୍କର କେଉଁ କେଉଁ ଅଂଶ ନକ୍ଷତ୍ର ରୂପେ ବିଚାରିତ?" ତେବେ, ନାରଦଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା—ଦେବତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ହାଟୁ ଅଶ୍ୱିନୀ ନକ୍ଷତ୍ର ରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ। କୃତ୍ତିକା ନକ୍ଷତ୍ର ଭାବେ ବାସୁଦେବଙ୍କର କମରରେ ବସିଛି। ଅନୁରାଧା ଚେଷ୍ଟରେ, ଶ୍ରବିଷ୍ଠା ପିଠରେ। ଆଉଳି ଉପରେ ପୁନର୍ବସୁ, ନଖରେ ସାର୍ପ ନକ୍ଷତ୍ର। ପୁଷ୍ୟ ମୁଁହରେ ବସିଛି, ସ୍ୱାତି ଦନ୍ତରେ। ମୃଗଶିରା ନକ୍ଷତ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଓ ମାଥାର ଚୁଲିରେ ଶିତଳ ଚନ୍ଦ୍ର ନକ୍ଷତ୍ର ହରିଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବେ ବସିଛି। ଏଭଳି ଭାବରେ ଯେଉଁଠାରେ ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ସେ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ନକ୍ଷତ୍ର ସଂଯୋଗ ସମୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ଆଉ ଆକାଂକ୍ଷା ସମୟରେ, ଯଥାପୂର୍ବ ହୋମ ଭୋଜନ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ଆକାଂକ୍ଷା ସମୟରେ ଶିତଳ ପାଣି ଦେବା ଉଚିତ। ତାପ ସମୟରେ ଗୋଧୂଧ ଦେବା ଓ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ବିଷ୍ଣୁପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ସମୟରେ ଗନ୍ଧ ଫୁଲ ଓ ପାଣି ଦେବା ଉଚିତ। ଦେବତାମାନେ ଦେଖାଇଥିବା ପ୍ରକାରେ ଗୁଡ଼ ଓ ଚାଟିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଅନୁରାଧାରେ ପେଟ; ଆକାଂକ୍ଷା ସମୟରେ ଷାଠି ଦିନର ଚାଉଳ ଦେବା ଉଚିତ। ବିଶାଖାରେ ଦୁଇ ହାତ; ଆକାଂକ୍ଷା ସମୟରେ ଉତ୍ତମ ଖିର ଦେବା ଉଚିତ। ପୁନର୍ବସୁରେ ଆଉଳି; ସେଠାରେ ଚିଚିଣ୍ଡା ଦେବା ଉଚିତ। ଜ୍ୟେଷ୍ଠାରେ ଗଳାର ଉପାସନା; ଆକାଂକ୍ଷା ସମୟରେ ତିଳ ଖିର ଦେବା ଉଚିତ। ପୁଷ୍ୟରେ ମୁଁହର ଉପାସନା; ଆକାଂକ୍ଷା ସମୟରେ ଦୁଧ ଓ ଘିଅରେ ରନ୍ଧା ଚାଉଳ ଦେବା ଉଚିତ। କେଶବଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଏବଂ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ମଧୁଶତ୍ରୁ ପାଇଁ ଚିହ୍ନିତ ଲାଲ ଶାଳି ଚାଉଳ ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ମିଶାଇ ଦେବା ଉଚିତ। ମୃଗଶିରାରେ ଦୃଷ୍ଟି; ଆକାଂକ୍ଷା ସମୟରେ ମୃଗ ମାଂସ ଦେବା ଉଚିତ। ଭରଣୀରେ ମାଥାର ଉପାସନା, ଆକାଂକ୍ଷା ସମୟରେ ଉତ୍ତମ ଚାଉଳ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହ ଖୁଆଇବା ଓ ଆକାଂକ୍ଷା ସମୟରେ ଅଦା ଓ ଗୁଡ଼ ମିଶାଇ ଦେବା ଉଚିତ। ପରେ ଦାନ ଦେବା ଓ ନାରୀ-ପୁରୁଷ ଉଭୟଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଦେବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ଘିଅର ପାତ୍ର ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ନକ୍ଷତ୍ରମୟ ଏବଂ ନିତ୍ୟ ଭାବରେ ବିଚାରିତ। ଏହି କ୍ରିୟା ପ୍ରଥମେ ଭୃଗୁ ମହାର୍ଷି କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ଏଭଳି କରିଲେ ଶୋଭାମୟ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଭଲ ହୁଏ। କେଶବ ପିତା ଓ ମାତା ଦୁହିଁଠାରୁ ଆସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ନାଶ କରନ୍ତି। ସେ ଅସୀମ ମନୋର ଆନନ୍ଦ ଓ ଅତି ଚମତ୍କାର ଆକୃତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏଭଳି ଉପାସନା କଲେ, ଜନାର୍ଦନ, ନକ୍ଷତ୍ରମଣ୍ଡଳର ନାଥ, ଏହି ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଅରୁନ୍ଧତୀ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଏଭଳି କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ।