ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ବିଧିମତ ରିତି-ନୈମିତିକ କୌଶଳ କରି ଏକ ଭକ୍ତ, ଅତିଶୟ ପୁନ୍ୟ ଗୟାଶୀର୍ଷକୁ ଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଓ ତାଙ୍କ ପରମ୍ପରାର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ। ଏହି ସହିତ, ସେ ତାଙ୍କ ବଂଶର ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦାନର ଫଳରେ, ଦ୍ୱିଜ ମୃତାତ୍ମାମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏପରେ, ସେ ଶ୍ରାବଣ ଦ୍ୱାଦଶୀର ଉପବାସ ପାଳନ କରି ବେଳାନୁସାରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇ ସେ ଶାକଳ ନଗରରେ ବିରାଟ୍ ନାମକ ରୂପରେ ଚମକିଉଠିଲେ। ନିଜ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଅନ୍ତ ପାଇଅପରେ, ସେ ଗୁହ୍ୟକମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ। ପୁନଃ ମାନବ ଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ଏକ ରାଜବଂଶୀ ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ପରେ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ଲାଭ କଲେ। ତାପରେ, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧରି ସେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥକୁ ଜଣାଇଥିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ତାଙ୍କ ନାରୀ ସ୍ୱାମୀ ନିତିମାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କଲେ। ଏହା ପରେ, ବିରକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ଏକ ବଡ଼ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେ ନକ୍ଷତ୍ରପୁରୁଷ ସହିତ ବିଶ୍ୱ ନାୟକଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ପୂର୍ବ ଅଭ୍ୟାସର ଫଳରେ, ସେ ଶ୍ରାବଣ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ଦ୍ରଢ଼ ଭକ୍ତି ଦେଖାଇଲେ। ସେ ଅନଙ୍ଗ ରୂପରେ ହୋଇ ଏହି ରାଜା ପୁରୁରବାସ୍ ଥିଲେ। ଏଠାରେ ନାରଦଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଇଛି—ସେ କିପରି ନକ୍ଷତ୍ରପୁରୁଷ ସହିତ ପୂଜା କଲେ? ଏଠି, ଦେବତାଙ୍କ ଶରୀରର ବିଭିନ୍ନ ଅଂଗକୁ ନକ୍ଷତ୍ରର ରୂପ ଦିଆଯାଇଛି। ଦୁଇ ଘୁଞ୍ଚି ଅଶ୍ୱିନୀ ନକ୍ଷତ୍ରର ରୂପ ଅଟୁଛି। କୃତିକା ନକ୍ଷତ୍ର ଭାସୁଦେବଙ୍କ କଟିରେ ବିରାଜିତ। ଅନୁରାଧା ଚେଷ୍ଟରେ, ଶ୍ରବିଷ୍ଠା ପୃଷ୍ଠରେ। ଉଙ୍ଗଳିଗୁଡିକ ପୁନର୍ବସୁ, ନଖଗୁଡିକ ସାର୍ପ ନକ୍ଷତ୍ର। ପୁଷ୍ୟ ମୁଖରେ, ସ୍ୱାତି ଦାନ୍ତରେ। ମୃଗଶୀର୍ଷ ନକ୍ଷତ୍ର ଚକ୍ଷୁରେ ବିରାଜିତ, ମୁଣ୍ଡର କେଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ନକ୍ଷତ୍ର ହରିଙ୍କ ଅଂଶ। ଏହି ରୂପରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ, ସେ ଭକ୍ତଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ନକ୍ଷତ୍ର ସନ୍ଧିରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ଆଶା ସମୟରେ, ଯଜ୍ଞ ଭୋଜନ ଓ ପୂର୍ବବତ୍ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଖାଇବା ଦେବା ଉଚିତ। ଆଶା ସମୟରେ ଶୀତଳ ପାଣି ଦେବା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅଛି। ଦହିବା ସମୟରେ ଗାଁଠ ଦୁଧ ଓ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରତି ଆଶା ସମୟରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଓ ପାଣି ଦେବା ଉଚିତ। ଦେବମାନେ କହିଛନ୍ତି, ଆଶା ସମୟରେ ଗୁଡ଼ ଓ ଚଟାଇବା ପଦାର୍ଥ ଦେବା ଉଚିତ। ଅନୁରାଧାରେ ଉଦର; ଆଶା ସମୟରେ ଷଷ୍ଟି ଦିନର ଚାଉଳ ଦେବା ଉଚିତ। ବିଶାଖାରେ ଦୁଇ ହାତ; ଆଶା ସମୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଖିର ଦେବା ଉଚିତ। ପୁନର୍ବସୁରେ ଉଙ୍ଗଳି; ଆଶା ସମୟରେ ଚିଚିଂଗା ଦେବା ଉଚିତ। ଜ୍ୟେଷ୍ଠାରେ ଗଳା; ଆଶା ସମୟରେ ତିଳ ଖିର ଦେବା ଉଚିତ। ପୁଷ୍ୟରେ ମୁଖ; ଆଶା ସମୟରେ ଘିଁ ଓ ଦୁଧରେ ଚାଉଳ ଦେବା ଉଚିତ। କେଶବଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ମଧ୍ୟ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ରକ୍ତ ଶାଳି ଚାଉଳ ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ସହିତ ମଧୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ନିବେଦନ। ମୃଗ ଅଂଗରେ ଚକ୍ଷୁ; ଆଶା ସମୟରେ ମୃଗ ମାଂସ ଦେବା ଉଚିତ। ଭରଣୀରେ ମୁଣ୍ଡ; ଆଶା ସମୟରେ ଉତ୍ତମ ଚାଉଳ ପାକ ଦେବା ଉଚିତ। ଏପରି ଭକ୍ତି ଓ ନିବେଦନର ମାଧ୍ୟମରେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ନକ୍ଷତ୍ରପୁରୁଷ ଆରାଧନାର ଗୁରୁତ୍ୱ ଓ ବିଶ୍ୱ ନାୟକଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦକୁ ଦେଖାଇଏ।