ଏହି ଦିନ, ଏହି ଅତିଥିକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ—ସେ ସଦା ମୋର ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ। ତାଙ୍କ ଆଗମନରେ ମୋର ମନ ଓ ଏଠାରେ ଥିବା ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଭାସିତ ହେଲେ। ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଏଠାକୁ ଏକ ଭରିଆ ଦହି-ଭାତର ପାତ୍ର ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ସେଥିରେ ଏକ ଜଳପାତ୍ର ମଧ୍ୟ ଆସି, ପିତୃମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରଖାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଅତିଥି କହିଲେ, "ଉଠ, ବଣିକ୍ ପୁତ୍ର, ତୁମର ଦୈନନ୍ଦିନ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" ଏହାପରେ ବଣିକ୍ ଓ ପିତୃମାନଙ୍କ ନାୟକ ଦୁହେଁ ନିଜ ନିଜ ଦୈନନ୍ଦିନ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଏହି ଭୋଜନ ବଣ୍ଟନ କରିଦେଲେ। ପରେ, ପିତୃମାନଙ୍କ ନାୟକ ସେ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ ଖାଇଲେ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ଘଟିବା ସମୟରେ ବଣିକ୍ ପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ସାମ୍ନାରୁ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଉତ୍ସୁକ୍ତିଭରା ମନେ, ବଶୀ ମୃତ୍ୟୁର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ଏହି ଭରିଆ ଜଳପାତ୍ର କେଉଁଠୁ ଆସିଛି? ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଉତ୍ତମ ଶରୀର ଓ ସୁଭାଗ୍ୟର ସ୍ୱାମୀ କିପରି ହେଲେ? ସବୁ କହ, ତୁମେ କିଏ ଓ ଏହି ଶମୀ କିଏ?" ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ ସେ ଆଦିଠାରୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କଥା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସୋମଶର୍ମନ୍, ବହୁଳାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା। ତାଙ୍କର ନାମ ଥିଲା ସୋମଶ୍ରବା, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ମୁଁ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ କିଛି ଦେଇନଥିଲି, ନ ମଧୁର ଭୋଜନ ଭୋଜନ କରିଥିଲି। ଏହି ଦୋଷରେ, ରାତିରେ ମୋର ଦେହ ଭୟଙ୍କର ପୁରୁଷମାନେ ପିଟିଥାନ୍ତି। ଏଠାରେ ମୋ ସାଙ୍ଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀ କେହି ନାହାନ୍ତି। ଏଭଳି ପାପୀ ହୋଇ, ମୁଁ ଏଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବେ ବସିଛି। ମୁଁ ଅପବିତ୍ର ଭୋଜନ ଖାଇ ଏଭଳି ଦିନ କଟାଉଛି। "ଭାଦ୍ରପଦ ମାସରେ ଏକ ଉପବାସ ଥିଲା, ନାମ ଥିଲା ଶ୍ରବଣ-ଦ୍ୱାଦଶୀ। ଇରାବତୀ ନଦୀ କୂଳରେ, କାଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିଲେ। ଏକାଦଶୀ ଦିନ ଉପବାସ ରହି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିୟମିତ ଭାବେ ଏହି ଉପବାସ କରାଯାଇଥିଲା। ଏକ ପାତ୍ର, ସାମଗ୍ରୀରେ ଭରିଆ, ଛତା ଓ ପାଦୁକା ସହିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ। ସତରେ ସପ୍ତତି ବର୍ଷ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦିଆଯାଇନଥିଲା। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ କିଛି ଦେଇନଥିଲେ, ସେମାନେ ମୋର ଭୋଜନରେ ନିର୍ଭର କରି ଅଛନ୍ତି। ଏଭଳି ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ଦିନର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ମୋ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚେ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଭୋଜନ ଓ ପାନ କରିବା ପରେ ସବୁ କିଛି ଲୁଚିଯାଏ। ଯେତେବେଳେ ଦୁଇଟି ପିଣ୍ଡ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ମୋ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁଲୋକରେ ଏକ ବାହନ ଦେଖାଦେଲା। ଶ୍ରବଣ-ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସର ପୁଣ୍ୟ ତୁମେ କହିଥିବା ପରି ଧର୍ମକୁ ବୃଦ୍ଧି କରେ। "ପିତା, ମୁଁ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ତୁମେ ଅନୁମତି ଦିଅ।" ତେବେ ମୃତ୍ୟୁର ରକ୍ଷକ ନିଜ କାମ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ କଥା କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିବି, ଯାହା ତୁମ ଓ ମୋ ପାଇଁ ଉପକାରକ। ମୋ ନାମେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କର। ମୁଁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯିବି।" "ବୁଧ ଓ ଶ୍ରବଣ ସହିତ ଯୋଗ ଥିଲେ, ଏହା ସବୁଠୁ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ରିତ ହୁଏ।" ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଯଥାଯଥ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ। ଏହାପରେ, ଶୂରସେନ ନାମକ ମଧୁର ଭୂମିକୁ ସେ ବଣିକ୍ ପହଞ୍ଚିଲେ।