ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତିନି ଲୋକରେ ନିର୍ବିଗ୍ନ ଭାବରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାପରେ, ସେ କାଳିନ୍ଦୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହାପରେ, ଦୈତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ଏହି ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମରେ ଗୁଣ ଉପସ୍ଥିତ ମହା ଋଷିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଏକ ରାତି ଉପବାସ କରି, ଚିହ୍ନ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଥିବା ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ଏକ ରାତି ଉପବାସ ପରେ, ସେ ପବିତ୍ର କେଦାର ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ସେ ସାତି ଦିନ ରହି, ପରେ କୁବ୍ଜାମ୍ରାକୁ ଗଲେ। ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ଉପବାସ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହି, ସେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ପୂଜି ଏବଂ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ବରାହ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସେ ଗରୁଡା ରାଜାଙ୍କ ଆସନ ଦେଖିଲେ ଓ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିଲେ। ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି ପୂଜା କରି, ବିପାଶା ନଦୀ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଉପବାସ କରି, ଇରାବତୀ ତୀରେ ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତା’ପରେ ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଅପୂର୍ବ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଅନନ୍ତ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଅପଙ୍ଗତାକୁ ଛାଡି ସେ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ। ଓ ତପସ୍ବୀ, ଏହି ଘଟଣା ତ୍ରେତା ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ଘଟିଥିଲା। ସେ ସମୟରେ ଶକଳା ନାମକ ଏକ ପ୍ରଶସ୍ତ ନଗର ଥିଲା। ସେଠାରେ ଏକ ଧନୀ, ଧର୍ମିକ ଓ ରସିକ ବ୍ୟକ୍ତି ବସୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ବହୁ ବିଧ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ସେ ବଡ଼ ଦଳ ସହ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ବଜାର ସାମଗ୍ରୀ ରଖିଥିଲେ। ଏକ ରାତିରେ, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଚୋର ସେଠାରେ ଆକ୍ରମଣ କଲା। ସେ ଏକା ଏହି ମରୁଭୂମିରେ ହେଉଥିଲେ, ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇ ମୁଁ ଭଳି ପାଗଳ ଭାବରେ ଘୁଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତା’ପରେ, ଏହି ମରୁଭୂମିରେ ଶାମୀ ଗଛ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ସ୍ୱ ଆତ୍ମା ଭଳି ଶୁଭ ଥିଲା। ସେଠାରେ, ଏକ ନିର୍ଗତ ଆତ୍ମା ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଶତାଧିକ ଆତ୍ମାମାନେ ସେଠି ଘେରି ରହିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗରେ କିଛି ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ଆତ୍ମାମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଟୁକୁଡ଼ା ଖାଇବାରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ। ଶାମୀ ଗଛ ତଳକୁ ଆସି, ସେ ବ୍ୟବସାୟୀ ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ। ଛାୟାରେ ବସିଥିବା ସେ ବ୍ୟବସାୟୀ ପୁଅଙ୍କୁ ସେ ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କୁଶଳ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ଓ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା। "ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛ, ଓ କେଉଁଠି ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?"—ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। "ତୁମେ ସୁରକ୍ଷିତ ଆସିଛ, ସବୁ କଥା କହିବା ଉଚିତ," ଏହି ଅନୁରୋଧ ହେଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଦେଶ ଓ ଧନ ହରାଇବା ବିଷୟରେ ସବୁ କଥା କହିଲେ। ପରେ, ଆତ୍ମାମାନେ ନାୟକ ବ୍ୟବସାୟୀ ପୁଅକୁ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ଭଳି କଥା କହିଲେ—"ଯଦି ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତି ରହିଲା, ତୁମେ ପୁନି ଧନ ଲାଭ କରିବେ।" "ଯାହାର ଶରୀର ଦୁର୍ବଳ, ତାହାର ଚିନ୍ତାରୁ ଉଦ୍ଧାର ନାହିଁ।" "ଆଜି ଏହି ଅତିଥିକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ—ସେ ସଦା ମୋର ଆତ୍ମୀୟ।" "ତାଙ୍କ ଆଗମନରେ ଆମେ ଆତ୍ମାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।" ଏହିପରି, ଏକ ଦହି-ଭାତ ଭର୍ତି ପାତ୍ର ନେଇ ସେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଆସିଲେ। ଏକ ଜଳ ଘଡ଼ା ମଧ୍ୟ ଆସିଲା, ଆତ୍ମାମାନେ ଆଗରେ ରଖାଗଲା। "ଉଠ, ବ୍ୟବସାୟୀ ପୁଅ, ତୁମ ଦୈନ୍ଦିନ କାର୍ଯ୍ୟ କର,"—ଏହି ଉପଦେଶ ହେଲା। ବ୍ୟବସାୟୀ ଓ ଆତ୍ମା ନାୟକ, ଦୁଇଜଣ ଦୈନ୍ଦିନ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ପରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଖାଦ୍ୟ ବଣ୍ଟନ କଲେ। ତା’ପରେ, ଆତ୍ମା ନାୟକ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କଲେ। ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ୟବସାୟୀ ପୁଅଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଉତ୍ସୁକ ମନରେ ବଶୀ ମୃତ୍ୟୁର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।