ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର କେମିତି ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ? ଏହି କାହାଣୀ ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୁକ୍ର ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି। ତେଣୁ ସେମାନେ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: “କେଉଁ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସିଂହାସନ ଲାଭ କରାଯାଏ?” ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ଶୁକ୍ର ଉତ୍ତର ଦେଲେ ଯେ, ଶକ୍ରଙ୍କର ପୁରାତନ ଶୌର୍ୟ କାହାଣୀଗୁଡ଼ିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମହାନ। ଦାନବପତି, ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରି, ଶକ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସିଂହାସନ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ଶୁକ୍ର, ଅସୁରମାନେ ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେ ସହିତ, ପୃଥିବୀରେ ଆସିବାକୁ ଡାକିଲେ: “ଚଳ, ଏହି ପୃଥିବୀର ଅଧିପତିମାନଙ୍କ ସମୀପକୁ ଯିବା। ଧନ-ଧାନ୍ୟକୁ ଆଣାଯାଉ, ଏବଂ ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଥିରେ ଅବଗତ ହେଉ। ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ପହଞ୍ଚି, ଆମେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିବା।” ଏହିପରି ଉଦ୍ଦିପନା ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଧନରକ୍ଷକମାନେ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଶୁକ୍ର, ଭୃଗୁବଂଶର ମହାପୁରୁଷ, ବଲିଙ୍କୁ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷିତ କରିଲେ। ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ, ଅସୁରମାନେ ଯଥାନୁଷ୍ଠାନ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଏକ ମହାନ, କଳା କେଶ ଥିବା ଅସୁର ଅଶ୍ୱଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଗନ୍ଧ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଲା, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ବାୟୁ ବହିଲା। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ସମୀପକୁ ଶରଣ ନେଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟରେ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ: “ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଆମ ଅନୁରୋଧ ଶୁଣ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ନାଶ କର। ବଲି, ତିନି ଲୋକର ସ୍ୱାମୀ, ସମସ୍ତ ଦେବତାକୁ ଜୟ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ସେ ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଅବହେଳିତ ରୋଗ ବଢ଼ିଯାଏ। ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି। ଆମେ ଯେଉଁଥିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବୁ, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ତାହା ନାଶ କରିଦିଅ। ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଏହି ମହାସୁରଙ୍କୁ ଅଜୟ ଭାବି ଅନ୍ୟ ପଥ ନେଇଛନ୍ତି।” ତାହାପରେ, ଭଗବାନ୍ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ବାମନ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ନିମଜ୍ଜିତ ହୋଇ ପୁଣି ଉପରକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର କେଶ ଖୋଲିଯାଇଥିଲା। ଏହା ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୃକ୍ତ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ। ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପ୍ରଧାନ, ଉତ୍ତମ ଋତ୍ୱିଜ୍ମାନେ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ତେବେ, ଏଠିକୁ ତୁମେ କାହିଁକି ପଡ଼ିଛ? କିଏ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଫେଙ୍କିଦେଲା? ଆମକୁ କୁହ। ତେବେ ଧୁନ୍ଧୁ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ଶୁଣ, ଏଥିରେ କାରଣ କ’ଣ ହେଉଛି। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଥ ଜାଣେ, ବରୁଣଙ୍କ ବଂଶଜ। ଏଠି, ମୋ ଭାଇ ବଡ଼, ମୁଁ ଛୋଟ, ଅପରିପକ୍ୱ। କୌତୁହଳରେ, ମୋ ବାପା ମୋତେ ‘ଗତିଭାସ’ ନାମ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ସ୍ବର୍ଗୀୟ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଦେହରେ ସୁନ୍ଦର, ମହାସୁର। ତାଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ଘରକୁ ଫେରିଲୁ। ସେ ମୋତେ କହିଲେ: ‘ତୁମର କୌଣସି ଅଂଶ ନାହିଁ, ମହାଶୟ।’ ପାଗଳ ଓ ଅନ୍ଧମାନେ ଧନର ଅଂଶ ପାଉନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ କେବଳ ଏତିକି ପାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପତିର ଅଂଶ ନାହିଁ। ମୁଁ ଧନର ଅଂଶ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ, କିଏ ନ୍ୟାୟରେ ମୋତେ ଦିଅନ୍ତିନାହିଁ? ଏହି କାରଣରୁ ସେ ମୋତେ ଉଠାଇ ଏହି ନଦୀରେ ଫେଙ୍କିଦେଲେ।” ଏପରି ଭାବେ ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଘଟିଲା।