ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ଧନୁର୍ଧର ଦୂରରେ ଦଁଡାଇ, ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ଉପରେ ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ସ୍ମର ତାଙ୍କର ଜଟାର ଶିଖରରୁ ପାଦ ଯାଏଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହା ପାଦରୁ ଉପରକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିବା ପରି ଦହିବା ଆରମ୍ଭ କଲା, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲ ଆଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଏ। ଧନୁର୍ଧର ସେଇ ଉତ୍ତମ ଧନୁକୁ ପକାଇ ଦେଲେ, ଏବଂ ଏହା ପାଞ୍ଚ ଟି ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏହି ଅଂଶରୁ ଏକ ସୁଗନ୍ଧିତ, ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ଚମ୍ପକ ଗଛ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସେଠାରୁ କେସର ଜଙ୍ଗଲ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହା ବକୁଳ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏଠାରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ପାଟଲା ଗଛ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ଭୃଙ୍ଗରାଜ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ। ଜାତି ଗଛ ଚନ୍ଦ୍ରମାର କିରଣରେ ଚମକୁଥିବା ପଞ୍ଚ ଗୁଛ ପରି ଦେଖାଗଲା। ଏହି ମାଟିର ଢେଳିରୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମଲ୍ଲୀ ଗଛ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକି ଜାତି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଭବିଲେ। ହଜାର ହଜାର ଫଳଦାୟି ଗଛ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ହରଙ୍କ କୃପାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚତମ ଖାଦ୍ୟ ଉପଜିଲା। ଫୁଲ ପାଇଁ ଅବିନାଶୀ ଏହି ପ୍ରଭୁ ଶିଶିର ପର୍ବତକୁ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଗଲେ। ଏବେ, ଦେବମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରି ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରି, ସେ ଅନଙ୍ଗ ନାମକ ମହାଧନୁକୁ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗାନ୍ଧର୍ବ ହସି କହିଲେ, "ଏଠାରେ ବସ।" ଏହା ଦେଖି ବସନ୍ତ ତ୍ୱରିତ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଶୁଭ ଏହି ପ୍ରଭୁ ବସନ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଇଠାରେ ଆସ, ରୁହ।" ତାଙ୍କ ଜଂଘାରୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ଏକ କନ୍ୟାକୁ ନିର୍ମାଣ କରି ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ତାପରେ କାମଦେବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏଠି କିଏ? ଏହି କି ମୋର ପ୍ରିୟା ରତି?" ସେ କନ୍ୟାର ନାକ ଅତି ଶୋଭାବନ୍ତୀ, ଠୋଉଣ୍ଟର ଲାଇନ୍ ଏବଂ ଦୃଷ୍ଟି ଦେବାରେ ମନୋନିବେଶ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଂକ ଦୁଇଟି ଘନିଷ୍ଠ ମିଶିଥିଲା, ଯେପରି ଉତ୍ତମ ମିତ୍ରମାନେ ମିଶିଯାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମୃଦୁ ଉଦର ଏକ ସୁକ୍ଷ୍ମ କେଶରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା। ସେ ଏମିତି ଚମକୁଥିଲେ, ଯେପରି ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ନଦୀତୀରରୁ ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ପୋଖରୀକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ଧନ୍ୟ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନରେ ନାଗ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧାଯିବା ପରି ଏହି ରୂପ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ରୂପ ପଦ୍ମର କେଶର ପରି ଚମକୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ପାଦ ଲାଲ ଲାକରେ ରଙ୍ଗାଯିଥିବା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏପରି ରୂପ ଦେଖି କାମଦେବ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ—ଏହି ଭାବନା କିଏ ଅନ୍ୟେ କରିପାରିବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ? ଏହି କି ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ, ମନେ ହୁଏ ମନୋବାଞ୍ଛାର ନାଥଙ୍କ ରାଜଧାନୀ ଏଠାରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ସେ ଆଶ୍ରୟ ଖୋଜି ଆସିଛନ୍ତି। ଏହିବେଳେ ମାଧବ ମୁନି ପରି ଧ୍ୟାନରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ହସି କହିଲେ, "ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଦେବଲୋକକୁ ନେଯାଅ, ବାସବଙ୍କୁ ଦିଅ।" ସେ ଏହି ଯୌବନ ଓ ଶୋଭାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହିଳାକୁ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ବାସବଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନରେ କାମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବନା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତଳ ଲୋକରେ, ମାନବମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସେ କନ୍ୟା ଗଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ରାଜା ରୂପେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଲେ। ତାପରେ, ପୃଥିବୀରେ ରାଜାମାନେ ଉଚିତ ବିଧିରେ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବୈଶ୍ୟମାନେ ଗୋପାଳନରେ ଲିନ ହେଲେ, ଶୂଦ୍ରମାନେ ସେବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହିପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବମାନେ ପୁଣି ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ହେଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ନର୍ମଦା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଏବଂ ଅକୁଳୀଶ୍ୱର ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ।