ବଳି ଯେତେବେଳେ ବୈକୁଣ୍ଠଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଅପମାନସୂଚକ କଥା କହିଲେ, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ଏକ ଲୋକ ଉପହାସ କରି, 'ଲଜ୍ଜା! ଲଜ୍ଜା!' ବୋଲି କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ତୁମେ ହରିଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଛ, ତେବେ ତୁମର ଜିହ୍ୱା କିପରି ଝଡି ପଡିନାହିଁ? ହେ ଦୁଷ୍ଟମନା, ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ଅଚାର୍ଯ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଛ। ତୁମେ ଏମିତି କଠୋର ଚିତ୍ତ ଥିଲେ ଯେ, ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଥିବା ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲୁ। ମୋ ପାଇଁ ଜନାର୍ଦନ ଛାଡ଼ି ଆଉ କେହି ପ୍ରିୟ ନାହିଁ, ତେବେ ତୁମେ କିପରି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲୁ? ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ହରି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ, ସେ ଉପାସନୀୟ। ତୁମେ ଏମିତି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଉପାସନୀୟଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଛ—ତୁମେ କିପରି ଅପରାଧରୁ ବଞ୍ଚି ଅଛ? ହେ କଠୋର ରାଜା, ତୁମେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ନିନ୍ଦା କରୁଛ। ଏହିପରି ଅପରାଧ କରି, ତୁମର ରାଜ୍ୟ ହାରାଇବ। ଚିନ୍ତା, କର୍ମ ଓ ବାଣୀରେ ତୁମେ ତୁମର ରାଜ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବ। ଚୌଦହ ଲୋକରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ରାଜ୍ୟଧିକାର ରହିବ ନାହିଁ। ମୁଁ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ରାଜ୍ୟହୀନ ହେବ।" ଏପରି କଠୋର କଥା ଶୁଣି, ବଳି ତାଙ୍କ ସିଂହାସନରୁ ଉତରି, ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଶିଶୁମାନେ ଯଦି ଅପରାଧ କରନ୍ତି, ବଡ଼ମାନେ ସେମାନେକୁ ମାଫ କରନ୍ତି। ମୁଁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଭୟ କରେ ନାହିଁ, ରାଜ୍ୟ ହାରାଇବାକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଅପରାଧ କରିଛି, ଏହି ଦୁଃଖ ମୋ ପାଇଁ ବେଶି। ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପରାଧ କଲେ ବଡ଼ମାନେ ମାଫ କରନ୍ତି।" ଏପରି ଅନେକ ଚିନ୍ତା କରି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ନାତିଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ, "ଯିଏ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେ ତୁମର ବଂଶରେ ସପ୍ତମ। ମୋର ମନରେ ଯାହା ଆସିଛି, ତାହା ବୁଝିବାରେ ବାଧା ହେଉଛି। ଯେଉଁ ଫଳ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ସେ କେବେ ନାଶ ହୁଏ ନାହିଁ। ଆସିବା ଓ ଯିବାରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ନିରାଶାରେ ପଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ହେ ଦାନବରାଜ, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଦୁହିଁକୁ ସହିବା ଦରକାର। ବଡ଼ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଧୃଢ଼, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟ କର; ପଣ୍ଡିତମାନେ କେବେ ନିରାଶ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ମୋ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତୁମେ ଏହିପରି ଆଚରଣ କର।" "ଏହି ଭୟରୁ ତୁମ ପାଳକ ହେବେ, ହେ ଦାନବେଶ୍ୱର। ଏହି ସଂସାର ଗର୍ତ୍ତରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କେହି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ। ଜନାର୍ଦନ ତୁମକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଦେବେ। ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ମୁଁ ତାପରେ ଯିବି, ଯେଉଁଠି ଅଚ୍ୟୁତ, ଜଗନ୍ନାଥ, ନୃସିଂହ ବସନ୍ତି।" ଏପରି କହି, ସେ ଦାନବ ସେନାପତିମାନେ ଠାରେ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ପୁଣି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ତା'ପରେ କେହି ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ଏହି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ କହିବା ଉଚିତ।” ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ଏହି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଶୁଭ ଫଳଦାୟି, ତୁମେ ଏହି କଥା କହ। ପୃଥିବୀରେ ଏହା କୁଳିନ ତୀର୍ଥ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମାନସ ତାଳ, ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ପ୍ରଭୁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ, ବେଦମାନେ ସହିତ, ପୂଜା କରି, ପୁଣି କଉଶିକୀ ତୀରେ କଛ୍ଛପ ରୂପ ଦର୍ଶନ କଲେ, ଯିଏ ପାପ ନାଶ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ଉପବାସ ଓ ଶୁଦ୍ଧି ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ। ଦିବ୍ୟ ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କଲେ।