ଦୈତ୍ୟମାନେ କେଉଁଠୁ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଲେ, ଏହି କାରଣ କି, ଏ ଦୈତ୍ୟନାୟକ ବଳି, ତୁମେ ଜାଣ? ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଭଗବାନ୍ ହରିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଇଛନ୍ତି। ମହାବଳୀ ହରି ଅଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି। ଯେପରି ଦିନମାନ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ଅନ୍ଧକାର ରହିପାରେନାହିଁ, ସେପରି ଭଗବାନ୍ ହରିଙ୍କ ଅବତାର ଦୈତ୍ୟମାନେ ସହିପାରିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ନିଜ ଭାଗ୍ୟର ପ୍ରେରଣାରେ ବଳି, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୋ ସହିତ ଶତାଧିକ ଦୈତ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିରେ ବାସୁଦେବଠାରୁ ଅଧିକ। କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି। ସେହି ପ୍ରବଳ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ମୋ ସେନାର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସହିତ ତ୍ରିଶିରା, ମକରାକ୍ଷ, ଓ ବୃଷପର୍ବଣ ଥିଲେ—ଏମିତି ସେମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତିର ସୋଳ ଅଂଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମାନ କରିପାରିବେନାହିଁ।" ଏପରି ବଳି ବୈକୁଣ୍ଠଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରି କଥା କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି ଉପହାସ କରି କହିଲେ, "ହେ ବଳି, ଲଜ୍ଜା! ତୁମେ ହରିଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରି କଥା କହିଲେ, ତୁମ ଜିହ୍ୱା କିପରି ପଡ଼ିଯାଇନାହିଁ? ହେ ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତ, ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ଗୁରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଛ। ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଥିବା ପୁତ୍ର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲ। ମୋ ପାଇଁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଠାରୁ ପ୍ରିୟ କେହି ନାହାନ୍ତି। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ କିପରି ନିନ୍ଦା କଲେ? ମୋ ପାଇଁ ବି ଶ୍ରୀହରି, ଜଗତର ଗୁରୁ, ପୂଜ୍ୟ। ତୁମେ ଏମିତି ପୂଜ୍ୟଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରି, କିପରି ଅବନତ ହେଲେନାହିଁ? ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଛ। ଏପରି ଅପରାଧ କରି, ତୁମେ ତୁମ ରାଜ୍ୟ ହରାଇବ। ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ରାଜ୍ୟରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେବ। ସମସ୍ତ ଚୌଦ ଲୋକରେ ତୁମେ ସାସନ ହରାଇବ। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମୁଁ ଆଶା କରେ।" ଏପରି ଶୁଣି ବଳି ତାଙ୍କ ସିଂହାସନରୁ ଉଠି, ହାତ ଜୋଡି ବିନୟରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଶିଶୁମାନେ ଅପରାଧ କଲେ ବଡ଼ମାନେ କ୍ଷମା କରନ୍ତି। ମୁଁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଭୟ କରେନାହିଁ, ରାଜ୍ୟ ହରାଇବାକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରେନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ତୁମ ପ୍ରତି ଅପରାଧ କରିଛି, ଏହି ଦୁଃଖ ମୋ ପାଇଁ ଅଧିକ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ବଡ଼ମାନେ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ କ୍ଷମା କରିଥାନ୍ତି।" ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଆଚରଣ ଦେଖି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତା କରି, ନାତିଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ, "ଯିଏ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମ ବଂଶର ସପ୍ତମ ପୁରୁଷ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳି, ମୋ ମନରେ ଆସିବା ବିବେକର ବାଧା। ଯାହା ଭାଗ୍ୟରେ ଲିଖାଯାଇଛି, ତାହା କ୍ଷୟ ହେବା ନାହିଁ। ଆସିବା ଓ ଯିବାରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ରାକ୍ଷସ ରାଜା, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଦୁହିଁକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ସହିବା ଉଚିତ। ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧି ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ଲୋକମାନେ କ୍ରିୟାରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟ କର; ପଣ୍ଡିତମାନେ କଦାଚିତ୍ ଦୁଃଖରେ ଡୁବନ୍ତି ନାହାନ୍ତି। ମୋ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ତାହାଅନୁଯାୟୀ କର। ତୁମେ ଯେଉଁ ଭୟରେ ଅଛ, ସେଠାରୁ ହରି ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ, ଦୈତ୍ୟନାୟକ। ଏହି ସଂସାର ଗର୍ତ୍ତରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ପାଆନ୍ତିନାହିଁ; ଯେପରି ଜ୍ୱରାକ୍ରାନ୍ତ ଲୋକମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ।" ଏଭଳି ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ବଳିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିକ୍ଷାପ୍ରଦ, ଭକ୍ତିମୟ ଓ ଗମ୍ଭୀର ସଂବାଦ ହେଲା।