ଏକ ଯୋଗୀ ଆତ୍ମା ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ—ବର୍ତ୍ତମାନ ବିଷ୍ଣୁ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ ହୋଇ, ନାବିର ଉପର ଦୁନିଆ ଓ ପୃଥିବୀ ତଳ ଦୁନିଆ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ମେରୁ ପର୍ବତ, ପର୍ବତମାନଙ୍କର ରାଜା, ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିବା ଏବଂ ବଡ଼ ମହିମାରେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ। ସେ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ମାତା, ଜନ୍ତୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଘିରା। ସେ ଦେଖିଲେ ଦେବମାନଙ୍କର ମାତା, ଜନ୍ତୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଦଳ ସହ ଘିରା। ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦେବମାନଙ୍କର ମାତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କରେ ପୂଜ୍ୟ ଓ ଭୟଭୀତ କରିବା ଶକ୍ତି ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଦଳ ସହିତ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ନିମ୍ନିତ ଏକ ରୂପ। ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଚୁରି କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ସ୍ୱଭାବିକ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ମଧୁର କଥା କହିଲେ—"କିଏ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଛନ୍ତି, ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ?" ସେମାନେ ତିନି ଲୋକର ମହାପ୍ରଭୁ ହରିଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହରି ଦେବମାନଙ୍କର ମାତା ଅଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି। ବାଲି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ଅନ୍ଧାର ଟିକିପାରେ ନାହିଁ। ନିଜ କର୍ମର ପ୍ରେରଣାରେ, ବାଲି ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୋ ସହ ଶତାଧିକ ଦାନବ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବାସୁଦେବଠାରୁ ଶକ୍ତିରେ ଅଧିକ। ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ଓ ନିକାଳି ଦିଆଯାଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରି ଶ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।" "ମୋ ଦଳର ଆଗରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ତ୍ରିଶିରା, ମକରାକ୍ଷ, ଓ ବୃଷପର୍ବନ—ଏମାନେ ତିକିପାରିବା ନୁହେଁ। ବିଷ୍ଣୁ ଏମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଛଅଟିଅଂଶ ପରି ମଧ୍ୟ ସମାନ ନୁହେଁ।" ବାଲିଙ୍କ ଏହି ଅବମାନନା କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ବାଲିଙ୍କୁ ଉପହାସ କରି କହିଲେ—"ଲଜ୍ଜା! ତୁମର ଜିହ୍ବା କିପରି ପଡ଼ିଯାଇନାହିଁ, ହରିଙ୍କୁ ଅବମାନ କରୁଛ। ଅପବିତ୍ର ମନ, ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ଶିକ୍ଷକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଛ। ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରି ଜନ୍ମିଛ।" "ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଠାରୁ ମୋ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କେହି ପ୍ରିୟ ନାହିଁ, ତେଣୁ କିପରି ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅପମାନ କଲା? ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରୀହରି, ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ଅପବିତ୍ର କର୍ମ କରି, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଛ—କିପରି ତୁମେ ପଡ଼ିଯାଇନାହିଁ? ଅପରାଧୀ ରାଜା, ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଛ। ତେଣୁ, ଅପବିତ୍ର ଆଚରଣ କରି, ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ହରାଇବ। ମନ, କ୍ରିୟା ଓ କଥାରେ, ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ଠାରୁ ବାହାରି ଯିବ। ଚୌଦ ଲୋକରେ ତୁମେ ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱ ହରାଇବ। ମୁଁ ଏଭଳି ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ, ରାଜ୍ୟହୀନ ଅବସ୍ଥାରେ।" ଏହାପରେ ବାଲି ତାଙ୍କ ଆସନ ଛାଡ଼ି, ହାତ ଯୋଡି ପ୍ରଣାମ କରି ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ନିକଟେ ଆସିଲେ। "ଶିଶୁମାନେ ଅପରାଧ କଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ମାନେ ଖ୍ମା କରନ୍ତି। ମୁଁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଭୟ କରି ନାହିଁ, ରାଜ୍ୟ ହରାଇବାକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମଠାରେ ଅପରାଧ କରିଛି, ତେଣୁ ମୋ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅଧିକ। ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ମାନେ ଠାରେ ଆସି ଅପରାଧ କଲେ, ବଡ଼ମାନେ ଖ୍ମା କରନ୍ତି।" ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତା ପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କର ନାତି ବାଲିଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ—"ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜାଣିଛି, ତୁମ ଉତ୍ତରଧିକାରରେ ମୁଁ ସପ୍ତମ।