ଏହି କଥାରେ ବର୍ଣ୍ନିତ ହେଉଛି ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ: ଯିଏଙ୍କ ଗଭରେ ସାତଟି ସାଗର ସହିତ ପାହାଡ଼ମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୁଁ ଯେପରି suffering ଅନୁଭବ କରୁନାହିଁ, ଏହିପରି ହେଉ, ଜନାର୍ଦନା।” ତଥାପି, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଗଭରେ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ। ସେ କହିଲେ—“ମୁଁ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଧରିବି; ଆମ୍ବିକା, ତୁମେ ଚିନ୍ତିତ ହେବା ନାହିଁ।” ଏହା ପରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିର୍ବଳ ହେଇଯିବେ। ତାହାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ନିଜ ତେଜର ଏକ ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଗଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କୁହିଲେ। ଯେପରି ଜଗତ୍ର ଉତ୍ସ କହିଥିଲେ, ତାହାପରି ଅସୁରମାନେ ନିର୍ବଳ ହେଇଯିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାଲି, ଏକ ଶୃଙ୍ଗାଳ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ—“ତୁମେ ଶୁଣ, କାରଣ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଶୁଭ-ଅଶୁଭ ବିଚାରରେ ପାରଙ୍ଗତ। କେଉଁ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ତେଜ ହାରାଇଛି, ଏହି ଏତେ ବଡ଼ କାହିଁକି?” ଏଉଁ ସମୟରେ, ଯୋଗୀ ଆତ୍ମା ଚିନ୍ତା କରିଲେ—“ବିଷ୍ଣୁ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?” ତାହାପରି, ସେ ନାଭିଉପର ଓ ପୃଥିବୀଉପର ଲୋକମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଲେ, ନିଜକୁ ନିଜ ଶ୍ୱାମୀ ଭାବରେ ଦେଖି। ସେ ମେରୁ ପାହାଡ଼, ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିବା ଓ ମହାମାନ୍ୟତା ଭରିଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମାଆକୁ, ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଘିରି ରହିଥିବା ଦେଖିଲେ। ଏହିପରି, ଦାନବମାନଙ୍କ ମାଆକୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କୁ ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଘିରି ରହିଥିଲେ। ଦାନବମାନଙ୍କ ନାୟକ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ମାଆର ଗଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଉଁଠି, ସେ ଦେଖିଲେ—ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଦେଉଥିବା ବର ଦେବାରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ଅବସ୍ଥା। ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ସହିତ, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଦେଖିଲେ। ତାପରି, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ହରିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ସ୍ୱଭାବିକ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ମଧୁର କଥା କହିଲେ—“କେଉଁ କାରଣରୁ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଇଯିଲେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ନାୟକ?” ସେମାନେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ ହରିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ହରି, ବଳଶାଳୀ ଭୁଜାବଳୀ, ଅଦିତିଙ୍କ ଗଭରେ ଅବତରିଲେ। ବାଲି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ଅନ୍ଧକାର ରହିପାରେ ନାହିଁ। ନିୟତ କର୍ମରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ବାଲି ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୋ ସହିତ ଶତ ଶତ ଦୈତ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ବାସୁଦେବଠାରୁ ଶକ୍ତିରେ ଅଧିକ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରି, ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି। ସେହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ମୋ ସେନାର ଆଗରେ ଅଛନ୍ତି। ତ୍ରିଶିରା, ମକରାକ୍ଷ, ଓ ବୃଷପର୍ବନ, ଯେଉଁମାନେ ଅସହ୍ୟ। ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଷୋଳାଂଶ ପ୍ରମାଣ ମଧ୍ୟ ସମାନ ନୁହେଁ।” ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବାଲିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବୈକୁଣ୍ଠ ଉପରେ ଅବମାନନା କଥା ଶୁଣି, “ଲଜ୍ଜା! ଲଜ୍ଜା!” ବୋଲି ଉପହାସ କଲେ। ସେ କହିଲେ—“ତୁମେ ହରିଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଛ, କିପରି ତୁମର ଜିଭ ଝଡ଼ିପଡ଼ି ନାହିଁ? ଅପବିତ୍ର ମନ ଥିବା, ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ତିନି ଲୋକର ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଛ। ତୁମେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ପୁତ୍ର ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଜନାର୍ଦନାଠାରୁ ମୋ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କେହି ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ନାହିଁ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କିପରି କହିଲା? ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରୀହରି, ଜଗତ ଗୁରୁ, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ଅପବିତ୍ର କର୍ମ କରୁଛ, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଛ—କିପରି ତୁମେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିନାହିଁ? ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଛ। ତେଣୁ, ଏହିପରି ଅପବିତ୍ର ଆଚରଣ କରି, ତୁମର ରାଜ୍ୟ ହାରାଇଯିବ।