ଏହି ଦିନରେ, ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କିଛି ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ହେବାକୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଚେଷ୍ଟା କରିବି ବୋଲି ଏକ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରାଯାଇଲା। ତାପରେ ଦେବତା ସ୍ନାନ କରିଥିବାବେଳେ, ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପାପ ବିଷୟରେ ଆମକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏହା ପରେ ଦେବତା ଉପଦେଶ ଦେଲେ: “ହେ ପୁଲିନ୍ଦମାନେ, ତୁମେ ହିମାଳୟ ଓ କଳିଞ୍ଜର ଦୁଇଟି ଆନନ୍ଦମୟ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଥାଅ।” ଏଭଳି ପୂଜିତ ହେବା ପରେ, ସେ ଧର୍ମର ନିବାସ, ପୂଜ୍ୟ ମାତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ମାତାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ, ଯାହା କମଳ ମଧ୍ୟର ଭିତର ଭଳି ଅତି ଶୁଭ୍ର, ଶିର ନମାଇଲେ ଓ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ସେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲାଭିଥିବା ବିଜୟ ଦେଖାଇଲେ। ମାତା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ପ୍ରାଚୀନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ଜଗତର ମୂଳ। ସେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଓ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ—“ହେ ଶୁଭେ, ଆମକୁ କହ।“ ଅପେକ୍ଷା ଛାଡ଼ି, ଶାନ୍ତ ଭାଷା ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଆଚରଣ ସହିତ ମାତା ଦେବତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ସେ ବିନୟରେ କହିଲେ, “ହେ ପାପ ଇନ୍ଦନ ଜନିତ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କର, ତୁମକୁ ଶତ ଶତ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳର କାରଣ, ତୁମେ ଜଗତ୍ସ୍ୱରୂପ; ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛି।” ସେ ଅଶୋକ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ, ଧୂପ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଭୋଗ ଦେଲେ। ପବିତ୍ର ସ୍ତୁତି ଗାଇ, ଉପବାସ ରହି ପୂଜାରେ ଲଗ୍ନ ହେଲେ। ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ତିଳ ଘୃତ ଦ୍ୱିଜମାନେକୁ ଦାନ କରି, ପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ। ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଇ କହିଲେ, “ମୋ କୃପାରେ ତୁମେ ଦୁର୍ଲଭ ଆଶା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦାନବମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବି।” ମାତା କମ୍ପିତ ହୋଇ ପୁନି ପୁନି ଜଗତର ମୂଳକୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ: “ଯାହାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ବସିଛି, ଯାହାଙ୍କ ଉଦରରେ ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ ଅଛନ୍ତି, ମୁଁ ଯେପରି suffering ଭୋଗ କରୁନି, ତେଣୁ ଏମିତି ହେଉ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।” ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, “ଏମିତି ହେବ, ମୁଁ ତୁମ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେବି, ହେ ଦେବୀ। ମୁଁ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଧାରଣ କରିବି, ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁନାହିଁ, ହେ ଅମ୍ବିକା। ତାପରେ ଦେବୀମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶକ୍ତିହୀନ ହେବେ।” ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ତେଜର ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଦେବୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଜଗତର ମୂଳ ବିଷ୍ଣୁ କହିଥିବା ପରି, ଅସୁରମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଲେ। ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଲି, ଏକ ପ୍ରବଳ ନାୟକ, କହିଲେ: “ତୁମେ ଅତି ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଶୁଭାଶୁଭ ବିଚାରରେ ପାରଙ୍ଗତ, କହ, କିଏ ତୁମ ତେଜ ହ୍ରାସ କରିଛି ଏବଂ କାହିଁକି ଏହିପରି ହେଲା?” ଯୋଗୀ ଆତ୍ମା ଚିନ୍ତା କଲେ: “ବିଷ୍ଣୁ ଏବେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?” ସେ ଉପର ଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀ ତଳ ଦୁଇଁଠି ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ମେରୁ ପାହାଡ଼, ସୁନା ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ମହାତ୍ମା। ସେ ଦେଖିଲେ ମାତାଙ୍କୁ, ଯିଏ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ। ଦାନବମାନଙ୍କ ନାୟକ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ମାତାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଦର୍ଶ, ଭୟଙ୍କର ବରଦାତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପରେ ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପିତ। ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ହରିବାରେ ସକ୍ଷମ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ରହିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।