ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଶୀଘ୍ରଗତିରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏହି ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନର ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ, ସେ ବସୁଙ୍କ ସହରର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶତ ଓ ସହସ୍ର ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁ ରାଜା ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି—ସେମାନେ ସବୁ 'ଗଦାଧରୀ' ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପାପର ବୃକ୍ଷକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଠାର ଭଳି ଛେଦନ କରନ୍ତି। ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାରେ, ଲୋକେ ମହାୟଜ୍ଞର ଅନନ୍ତ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେ ଦୃଷ୍ଟି, ଚଖା, ଅଭ୍ୟଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଜଗତର ପାପକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବେ ନାଶ କରିଥିଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ଉପାସନା ପାଇଁ ଏକ ଆଶ୍ରମ ସ୍ଥାପନ କରି, ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ। ଏହିଠାରେ ଏକ ଅବସରରେ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗଦାଧରୀ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଚେତନା ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରହିଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ଭଗବାନ କହିଲେ, "ଯାଅ, ମୁଁ ତୁମପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ; ତୁମେ ଏବେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା। ହେ ଶକ୍ର, ଆଗାମୀ ମଙ୍ଗଳ ତୁମ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ହେବା ପାଇଁ ମୁଁ ପ୍ରୟାସ କରିବି।" ଦେବତାଙ୍କ ସ୍ନାନ ପରେ, ମାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପାପ ବିଷୟରେ ଆମକୁ ଉପଦେଶ ଦିଅ।" "ହେ ପୁଲିନ୍ଦାମାନେ, ତୁମେ ହିମାଲୟ ଓ କଳିଞ୍ଜର ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ବସ କର।" ପରେ, ସେ ପୂଜିତ ହୋଇ, ଧର୍ମର ଆଶ୍ରୟ ଓ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ତାଙ୍କ ମାଆଁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ତପସ୍ୟା ବ୍ୟବହାର କଥା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଦେବଗଣଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧର ଜୟ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କରି କହିଲେ। ତାଙ୍କ ମାଆଁ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ପ୍ରାଚୀନ ଓ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଅପେକ୍ଷା ଛାଡି, ଶାନ୍ତ ବାଣୀ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଆଚରଣ ସହିତ, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶରଣ ନେଇ କହିଲେ: "ହେ ପାପର ଇଂଧନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅଟକାଇଥିବା, ବିଜୟ ପାଉ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ଯାହାର କାରଣ, ସେଇ ଆପଣ—ଏହି ବିଶ୍ୱରୂପ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ଶତ୍ରୁମାନେ ହରାଇ, ମୁଁ ଆପଣକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି।" ସେ ଓଲେଅଣ୍ଡର ଫୁଲ, ଧୂପ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଭୋଗ ଦିଅ, ପବିତ୍ର ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରି, ଉପବାସ ରହି, ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ସେ ଦ୍ୱିଜମାନୋଁକୁ ସୁନା ଓ ତିଳ-ଘୃତ ଦେଇ, ପୂତ ହୋଇଥିଲେ। ଏବେ, ଭଗବାନ ସାମ୍ନାକୁ ଆସି, କହିଲେ: "ମୋ କୃପାରେ, ତୁମେ ଦୁର୍ଲଭ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦାନବମାନୋଁକୁ ନାଶ କରିବି।" ତାଙ୍କ ମାଆଁ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ପୁନପୁନି କହିଲେ: "ଯାହାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ବିଶ୍ୱ ବସିଛି, ଯାହାଙ୍କ ପେଟରେ ସପ୍ତ ସାଗର ଓ ପର୍ବତ ଅଛି, ଯେପରି ମୁଁ କେବେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରେନି, ସେପରି ହେଉ, ହେ ଜନାର୍ଦନ।" ଭଗବାନ କହିଲେ, "ତଥା ମୁଁ ତୁମ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେବି, ହେ ଦେବୀ। ମୁଁ ଯୋଗଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଧାରଣ କରିବି, ତୁମେ ଚିନ୍ତିତ ହେଉନାହାଁ, ହେ ଅମ୍ବିକା। ତାହାପରେ ଦେଉତ୍ୟମାନେ ସ୍ନାନ ହୋଇଯିବେ।" ପରେ, ନିଜ ତଜ୍ଜ୍ୱଳ୍ୟର ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା, ଭଗବାନ ଦେବୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ଯେପରି ଭଗବାନ କହିଥିଲେ, ସେପରି ଅସୁରମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଲେ। ଦାନବମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମାନ ବଳଶାଳୀ ବଲି କହିଲେ: "ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଶୁଭ-ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, କହ, କାହିଁକି ତୁମ ତେଜସ୍ୱିତା ହ୍ରାସ ପାଇଛି, ଏହା ଏତେ ବଡ଼ କାହିଁକି?