ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ କହାଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନେ କାମନା ଓ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ଆମେ ପୁନି ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଗ୍ରହଣୀୟ, ଏହିଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ସୁଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଲିଙ୍ଗକୁ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ଶିଖ୍ୟା ପରମ୍ପରାରେ ତୃତୀୟ ଥିଲେ କାଳବଦନ, ଚତୁର୍ଥ ଥିଲେ କପାଳିନ। କପାଳିନଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ ଗୋପାୟନା। ଗୋପାୟନାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ ରାଜା ଋଷଭ, ଯିଁହାଙ୍କୁ ସୋମକେଶ୍ୱର ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେଉଁଠାରୁ ଏକ ବୈଶ୍ୟ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ କ୍ରାଥେଶ୍ୱର। ସେଉଁଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ କର୍ଣ୍ଣୋଦର, ଯିଁହାଙ୍କ ଜନ୍ମ ଶୂଦ୍ର କୁଳରେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଏକ ମହାତ୍ମା ତପସ୍ବୀ ଥିଲେ। ସେ ଚାରି ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ପୂରଣ କରି, ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଧନୁର୍ଧର ଦୂରରୁ ଦଢ଼ି ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ବେଦନା ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା। ସେ ଦେଖିଲେ, ସ୍ମର ତାଙ୍କ ଜଟାର ଶିଖର ଠାରୁ ପାଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବତରଣ କରୁଛନ୍ତି। ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଦେହ ପାଦ ଠାରୁ ଉପରକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିବା ପରି ଜଳିଉଠିଲା। ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନୁକୁ ପକାଇ ଦେଲେ, ଏବଂ ସେହି ଧନୁ ପାଞ୍ଚ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେଠାରୁ ଏକ ଚମ୍ପକ ଗଛ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ସୁଗନ୍ଧ ଓ ସୁନ୍ଦରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା କେସର ଜଙ୍ଗଲ, ଯାହାକୁ ବକୁଳ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେଠାରୁ ହେଲା ରମଣୀୟ ପାଟଳା ଗଛ, ଯାହା ବୃଙ୍ଗରାଜ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ। ପରେ ଜାତି ଗଛ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପାଞ୍ଚ ଗୁଛର ଦରକାର। ଏହି ମାଟି ଭିତରୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଲ୍ଲୀ ଗଛ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଯେଉଁଗଛ ଜାତି ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ ଯେଉଁଗଛ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଜେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ହଜାର ହଜାର ଫଳଦାୟକ ଗଛ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ହରଙ୍କ କୃପାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ବିକାଶ ହେଲା। ଫୁଲ ଲାଗି, ଅବିନାଶୀ ସେଇ ଶିଶିର ପର୍ବତକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଦେବଗଣ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ସେ ମହାନ ଧନୁ 'ଅନଙ୍ଗ' ଧାରଣ କଲେ। ପରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ହସି କହିଲେ, "ଏଠାରେ ବସ।" ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବସନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ବସନ୍ତ, ଏଠାକୁ ଆସ, ଏଠାରେ ରୁହ।" ସେ ନିଜ ଉରୁ ଠାରୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ଏକ ଅପୂର୍ବ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ତାପରେ କାମଦେବ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏଠି କିଏ? ଏହି କି ମୋ ପ୍ରିୟା ରତି?" ସେ କନ୍ୟାର ନାକ ସୁନ୍ଦର, ଅଧରରେ ଲାଇନ୍, ଚାହିଁବାରେ ମନୋନିବେଶ। ତାଙ୍କର ଉନ୍ମତ୍ତ ସ୍ନେହ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପ୍ରେରିତ ସେ, ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶ ମିଶିଥିବା ସ୍ନେହୀଙ୍କ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ପେଟ ମୃଦୁ, ସୂକ୍ଷ୍ମ କେଶରେ ଶୋଭିତ। ସେ ନଦୀପାର ଠାରୁ ପଦ୍ମପୁଖୁରିକୁ ଯାଉଥିବା ମୃଣାଳୀ ଝୁଣ୍ଡି ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଯେପରି, ଭାଗ୍ୟ ମହାସାଗର ମଥନରେ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା, ସେଉଁପରି ସେ ଅପୂର୍ବ ଶରୀରରେ ଅଲୌକିକ ଅଭା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ପଦ ମଧ୍ୟ ଲାଲ ଲାକ୍ ରେ ରଙ୍ଗାଯାଇ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। କାମଦେବ ଏହି ରୂପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କାମନାରେ ଭାସିଯାଇଲେ—ଏଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନ୍ୟ କିଏ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବ? ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ଏହିଠି କି କାମଦେବଙ୍କ ରାଜଧାନୀ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି କି? ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣର ତାପରେ ଭୟଭିତ ସେ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ମାଧବ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ତପସ୍ବୀ ପରି ଧ୍ୟାନରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ।