ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ବିଶେଷ ଗୁଣ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ; ଏସବୁ ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଶୁଣ। ଦାନର ଅରଣ୍ୟରେ, ବଡ଼ ପଦ୍ମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଦେଖାଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରିଥିବା ଲୋକ ବୋଲି ପରିଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ନ୍ୟାୟ ଓ ଅନ୍ୟାୟ ଖର୍ଚ୍ଚରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନେ ବଡ଼ ନୀଳ ପଦ୍ମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି। ଚୋରି ଓ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବାରେ ଲିପ୍ତ ଲୋକମାନେ ଶଂଖକୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ହେ ମହାବଳବାନ। ଏଭଳି ଭାବେ ଦାନ ନେଇ ନିଷ୍ପତ୍ତି ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ହେ ଦାନ ଅରଣ୍ୟର ନାଥ, ମୋର ଏକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅଛି, ଯାହା ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଞ୍ଜୁର କରିଛନ୍ତି। ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ତୁମ ସମାନ କିମ୍ବା ତୁମଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନ୍ୟେ କେହି ନାହାନ୍ତି। ଯେପରି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବୀରତା ଦେଖାଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜାକୁ ଜିତିଛ, ଏହା ଦେଖି ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୌର୍ୟ ତୁମର ଅଟୁଟ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରମାଣିତ କରେ। ହେ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ତୁମ ପାଇଁ ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ। ରାଜା, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମହାପୂର୍ବଜ ମଧ୍ୟ ତୁମଠାରୁ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ ବଳିଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହି, ଦାନବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ସମୟରେ ମହିଳାମାନେ ବିଧବା ପରି ଦେଖାଯାଇଲେ। ତେଜ, ବୁଦ୍ଧି, ପରିଶ୍ରମ, ଶ୍ରୀ, ଜ୍ଞାନ, ଆଚରଣ ଓ କରୁଣା—ଏସବୁ ବଳିଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଶାନ୍ତି ପାଇଲେ। ବଳି ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ତପସ୍ବୀ, ମୃଦୁ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଦାନଶୀଳ, ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ସମର୍ଥକ ଓ ରକ୍ଷକ ଥିଲେ। ସେ ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ତାଙ୍କର ପିତା କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା, କଶ୍ୟପ ଓ ତପୋଧନୀ ଋଷିମାନେ ବସିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ମୋର ରାଜ୍ୟ ବଳି ଦ୍ୱାରା ଦଳିତ ହୋଇଛି।" ଶକ୍ର ପଚାରିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ କଣ ଦୋଷ କରିଛି, ମୋତେ କହ।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ତୁମେ ଅନେକ ଅଂଶକୁ ବିଭକ୍ତ କରିଥିଲ। ସେବେଳେ ସେ ଅଶୁଚି ଥିଲେ, ତେଣୁ ଗର୍ଭ ବିଭାଜିତ ହୋଇଥିଲ। ପରେ ତୁମେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଦାସକୁ ମାରିଥିଲ। ଏହି ପାପ ଓ ବିନାଶ ପାଇଁ ପରିହାର କଣ, ମୋତେ କହ। ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ମଙ୍ଗଳ ଏବଂ ବିଶେଷକରି ଶକ୍ରଙ୍କ ଉପକାର କଣ?" ତା'ପରେ କହାଗଲା, "ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କର; ସେ ତୁମକୁ କୁଶଳ ଦେବେ।" ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, "ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ବଡ଼ ଶ୍ରୀ ଦେଖାଯାଏ।" ଏହିପରି, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ପୃଥିବୀ ତଳକୁ ପହଞ୍ଚି ସେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦଉଡ଼ିଲେ। ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସ୍ଥାନରେ, ପୁରାତନ ଖ୍ୟାତି ଥିବା ସ୍ଥାନରୁ, ସେ ଭଲି ଭାବେ ବସୁଙ୍କ ନଗର ପଶ୍ଚିମକୁ ଦଉଡ଼ିଲେ। ଏଠି ଏକ ଜ୍ଞାନୀ, ଶତ ଓ ସହସ୍ର ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଲୋକ, ଏବଂ ଏକ ରାଜା ଯିଏ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ କରିଛି—ସେମାନେ 'ଗଦାଧାରୀ' ଭାବେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ପାପର ବୃକ୍ଷକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଠାର ଭଳି କାଟିଥିଲେ। ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାରେ ଲୋକମାନେ ମହାଯଜ୍ଞର ଅନନ୍ତ ଫଳ ପାଇଥିଲେ। ଦୃଷ୍ଟି, ରସନା ଓ ଅଙ୍ଗ ଲିପ୍ତ କରି ଏହି ଲୋକର ପାପ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ। ଦେବପୂଜା ପାଇଁ ଏକ ଆଶ୍ରମ ସ୍ଥାପନ କରି ସେଠାରେ ରହିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ତପସ୍ୟା କରି, ଗଦାଧାରୀ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏଭଳି ଏକ ବର୍ଷ ତାଙ୍କର କାମ ଓ କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ି ଅତିତ ହେଲା। ତେବେ ଦେବତା କହିଲେ, "ଏବେ ଯାଅ; ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲ।