ଦৈତ୍ୟମହାରାଜ ବଳିଙ୍କୁ ଏକ ଦିନ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା—“ହେ ଦୈତ୍ୟର ଅଧିପତି, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଲୋକଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାର କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତୁ। ବ୍ୟବସାୟ ଓ ବେଶ୍ୟାବୃତ୍ତିରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବାମାନେ ପଶୁପାଳନରେ ଲାଗି ପଡନ୍ତୁ। ଶୂଦ୍ରମାନେ, ହେ ଦୈତ୍ୟମହାରାଜ, ସଦା ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ କାମ କରନ୍ତୁ। ଏପରି ହେଲେ ଧର୍ମର ବୃଦ୍ଧି ହେବ, ଧର୍ମ ବଢିଲେ ରାଜାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ। ଧର୍ମ ବଢିଲେ ଆପଣଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଅବଶ୍ୟ ଆସିବ; ଧର୍ମ ହ୍ରାସ ହେଲେ ଅନିଷ୍ଠ ଲାଗି ପଡିବ। ଏପରି ଯାହା ଆପଣ ଆଜ୍ଞା କରିବେ, ମୁଁ ତାହା କରିବି,” ବଳି ଏହିପରି ମହାମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏଭଳି ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ବଳି ତିନି ଲୋକର ଶାସନ କରିଥିଲେ। ସେ ନିଜର ସ୍ଵଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶରଣ ନେଇଥିଲେ। ବଳିଙ୍କ ତେଜସ୍ୱୀ ଆଲୋକରେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ, ଦେବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଦେବମାନେ କହିଲେ—“ହେ ଦେବମାନେ, ବଳିଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ମୋର ସ୍ଵଭାବ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି। କେବଳ ମୋର ନୁହେଁ, ତୁମର ମଧ୍ୟ ସେ ନେଇଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ବଳିଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶିଥିଳ ହୋଇଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ହରି, ଯାହାର ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦଶ ଶତ ପାଦ ଅଛି, ସେ ବଳିଙ୍କୁ ଧର୍ମର ଅଞ୍ଚଳରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ନେଇଯିବେ।” ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେବାରେ, ସେ ବିଭିତକ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ଚାରିବର୍ଣ୍ଣରେ ଧର୍ମ ଚାରିପଦରେ ବ୍ୟପ୍ତ ହେଇ ରହିଲା, ହେ ନାରଦ। ଦୟା, ଦାନ, ଦୟାଳୁତା, ସେବା ଓ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ଭଲ ଭାବରେ ପ୍ରଚଳିତ ହେଲା। ବଳିଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ପୁନପୁନ ଦମିତ ହେଲେ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଜନସୁରକ୍ଷା ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ଥିଲେ। ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରୀ, ଦାନଦାତା, ବଳିଙ୍କୁ ଆସିଲେ—“ହେ ଦୈତ୍ୟମହାରାଜ, ଆମେ କିଏ? କହ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଛୁ?” “ହେ ବଳି, ଶୁଣ, ମୁଁ ରାଣୀ ଭାବରେ ବଳବାନ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ମଘବନ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛି।” ଏଠି ଚାରି ଷ୍ଟ୍ରୀଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଲା—ଏକ ଶ୍ଵେତବସ୍ତ୍ର, ଶ୍ଵେତ ମାଳା ଓ ଶ୍ଵେତ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ; ଅନ୍ୟ ଏକ ରକ୍ତବସ୍ତ୍ର, ରକ୍ତ ମାଳା ଓ ରକ୍ତ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ; ଏକ ହଳଦୀବସ୍ତ୍ର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗରେ, ହଳଦୀ ମାଳା ଓ ହଳଦୀ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ; ଏକ ନୀଳବସ୍ତ୍ର, ନୀଳ ମାଳା, ନୀଳ ଗନ୍ଧ, ନୀଳ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ। ଶ୍ଵେତବସ୍ତ୍ରଧାରିଣୀ ଶୁଦ୍ଧ, ଗୁଣବତୀ, ହାତୀରେ ବସିଛନ୍ତି। ରକ୍ତବସ୍ତ୍ରଧାରିଣୀ ଘୋଡ଼ାରେ ବସିଛନ୍ତି, ରାଗମୟ। ହଳଦୀବସ୍ତ୍ରଧାରିଣୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗରେ ରଥରେ ବସିଛନ୍ତି। ନୀଳବସ୍ତ୍ରଧାରିଣୀ ବୃଷ୍ଟିରେ ବସିଛନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶ୍ଵେତ ରୂପାଳିକୁ ସରସ୍ୱତୀ ବୋଲି କହନ୍ତି। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ରକ୍ତ ରୂପାଳିକୁ ଜୟଶ୍ରୀ ବୋଲି କହନ୍ତି। ବୈଶ୍ୟମାନେ ସଦା ହଳଦୀବସ୍ତ୍ର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ଧାରିଣୀକୁ ପୂଜନ୍ତି। ଶୂଦ୍ରମାନେ ନୀଳ ଶରୀର ଧାରିଣୀକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ଏଭଳି ଦେବତା ବିଶ୍ୱନାଥ ଚକ୍ରଧାରୀ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲେ। ପୁରାଣ, ପୁରାତନ କଥା, ବେଦ ଓ ତାହାର ଶାଖା, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନିୟମ; ମୁକ୍ତା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଚାନ୍ଦି, ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଭୂଷଣ; ଗାଁ, ମହିଷ, ଗଧା, ଉଠ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂମି ଓ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର—ସମସ୍ତ ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣରେ ଏକ ମୂଳ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅଛି।