ଦେବତାମାନେ ପୁନିପୁନି କହିଲେ, “ହେ ଦେବଦେବ, ଆମେ ସେଠାକୁ ଚଳିବା।” ଏହିପରି କହି, ସେମାନେ ଭବଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପାତାଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। କିନ୍ତୁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ସେ ପାତାଳର ସେଷ କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପୁନି ଫେରିଆସିଲେ। ଚକ୍ରଧାରୀ ଭି ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ, ହେ ମହାମୁନି, ସେଠାରେ ସେଷ ଉପଲବ୍ଧ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତା’ପରେ ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡି ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ— “ହେ ଘନବାହନ, ହେ କବି, ହେ ଶର୍ବ, ହେ ତ୍ରିନେତ୍ର, ହେ ଶଙ୍କର, ହେ ଦକ୍ଷୟଜ୍ଞ ବିନାଶକ, ହେ କାଳସ୍ୱରୂପ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ତୁମେ ଅନନ୍ତ, ଭଗବାନ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ; ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।” ତା’ପରେ, ସ୍ୱରୂପ ରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଭଗବାନ କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଯଦ୍ୟପି କାମନା ଓ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି କଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ପୁନି ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଦିଅ।” ସମସ୍ତେ ସମ୍ମତି ଦେଲେ— “ଏହିପରି ହେଉ; ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ତା’ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ପିତାମ୍ବର ଲିଙ୍ଗ ଉଠାଇଲେ। ତୃତୀୟ ଥିଲେ କାଳବଦନ, ଚତୁର୍ଥ ଥିଲେ କପାଳିନ। ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ ଗୋପାୟନ ନାମରେ ପରିଚିତ। ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ ରାଜା ଋଷଭ, ସୋମକେଶ୍ୱର ଭାବେ ପରିଚିତ। ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ କ୍ରାଥେଶ୍ୱର ନାମକ ବୈଶ୍ୟ। ସେ ହେଲେ କର୍ଣ୍ଣୋଦର, ଜନ୍ମରେ ଶୂଦ୍ର କିନ୍ତୁ ମହାତପସ୍ବୀ। ସେ ଚାରି ଆଶ୍ରମ ପୂରଣ କରି ସ୍ୱ ଲୋକକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଧନୁର୍ଧର ଦୂରରୁ ଦଢ଼ି ଥିଆ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷୋଭିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ସେ ଦେଖିଲେ, ସ୍ମର ତାଙ୍କର ଜଟା ଚୂଡ଼ାର ଶିଖରରୁ ପାଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବତରିତ ହେଉଛନ୍ତି। ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପାଦରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଉପରକୁ ଲଗି ଜଙ୍ଗଲ ଆଗ୍ନି ପରି ଜଳିଉଠିଲା। ସେ ନିଜର ଉତ୍ତମ ଧନୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ଏହା ପାଞ୍ଚ ଟୁକୁଡ଼ାରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେଠାରୁ ଏକ ସୁଗନ୍ଧିତ, ନିର୍ମଳ ଚମ୍ପକ ଗଛ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା। ଏହିଠାରୁ କେସର ଜଙ୍ଗଲ, ବକୁଳ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସେଠାରୁ ରମଣୀୟ ପାଟଳା ଗଛ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା, ଯାହା ଭୃଙ୍ଗରାଜ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ। ଜାତି ଗଛ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ଅଲୋକିତ ହୋଇ, ପାଞ୍ଚ ଗୁଛିରେ ଦେଖାଦେଲା। ସେଠାରୁ ମାଟିର ଢେଳିରୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମଲ୍ଲୀ ଗଛ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା। ଯେଉଁଠାରେ ଜାତି ଥିଲା, ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ ନିଜ ହସ୍ତକୃତ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଦେଲେ। ହଜାର-ହଜାର ଫଳଦାୟୀ ଗଛ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ହରଙ୍କ କୃପାରେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଉପଜିଲା। ଫୁଲ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ଭଗବାନ ଶିଶିର ପର୍ବତକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଗଲେ। ତା’ପରେ, ଦେବତାମାନେ ସ୍ତୁତି କରିବା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ସେ ଅନଙ୍ଗ ନାମକ ମହାଧନୁ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ହସି କହିଲେ, “ଏଠି ବସ।” ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଭଳି ଭାବରେ, ବସନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଭଗବାନ ବସନ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏଠି ଆସ, ରୁହ।” ତା’ପରେ, ସେ ନିଜ ଉରୁରୁ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗୀ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହା ଦେଖି, କାମଦେବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭାବିଲେ, “ଏଠି କିଏ? ଏ କି ମୋର ପ୍ରିୟା ରତି କି?” ସେ କନ୍ୟାର ନାକ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ଠୋଉଠିରେ ରେଖା, ଏବଂ ତିନି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଲଗି ରହିଥିଲେ।