ଦେବତାମାନେ ଭୟ ଭରିତ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିଲେ, ମୋର ମୁଠି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଛିଣ୍ଡି ଯାଇଛି, ତାଙ୍କର ଦେହ ଭସ୍ମରେ ଢାକି ଯାଇଛି। ରୋଷରେ, ସେ ତାଙ୍କର ଗଦାକୁ ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ଯେପରି Indra ତାଙ୍କର ବଜ୍ରକୁ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଥାନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ଚକ୍ରଦ୍ୱାରା, ଅସ୍ତଭାଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିର ଆଶାକୁ କାଟି ଦେଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳ। ତାଙ୍କର ଦୁଇ ହାତ କାଟି ଦେଇ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖା ଦେଲା, କାଳନେମି ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରି, ତାଙ୍କୁ ପକ୍କା ତାଳ ଫଳ ଭଳି ଚୁଟି ଦେଲେ। ମୁଣ୍ଡ ନଥିବା ଦେହ, ପୃଥିବୀର ମହାପ୍ରଭୁ, ମେରୁ ପାହାଡ଼ ପରି ଅଚଳ ରହିଲେ। Indra ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିହୀନ ବ୍ୟକ୍ତିର ହାତ ଓ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ। ଅସ୍ତ୍ର, କବଚ ଓ ବସ୍ତ୍ର ବିହୀନ ହୋଇ, ଅସୁରମହାପ୍ରଭୁମାନେ ଭଗି ଯାଇଲେ, ବାଣ ଛଡ଼ା। ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛକୁ ହଟିଲେ। ତେଣୁ ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭୟ ବିନା ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ!” ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଏକସাথে ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁ ଦୃଶ୍ୟାନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଗଦା ଉଠାଇ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନାୟକ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ହଜାର ହଜାର ଦେବତାଙ୍କୁ ପତନ କରାଇଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଫଳସ୍ୱରୂପ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନା ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା। ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଦେବ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଛାଡ଼ି ଯିବା ପରେ, ଅନେକ ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ। ସେମାନେ ତିନି ଲୋକକୁ ବିଜୟ କରିବା ଆଶା ରଖିଥିବା ସମସ୍ତେ ପଛକୁ ଭଗିଗଲେ। ସେମାନେ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଛାଡ଼ି, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ବାଲି ସ୍ଵର୍ଗର ଭୋଗତା ହେଲେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଭାଇ ଓ ଆତ୍ମୀୟ ସହିତ। ବରୁଣ ମାୟା ହେଲେ, ସୋମ ରାହୁ ହେଲେ, ହ୍ଲାଦ ହୁତାଶନ ହେଲେ। ଏବଂ ଅନ୍ୟ ନିଯୁକ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ବାଲିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ। ବାଲି, ଦଶ ଦିଗର ନାୟକ, ଭୂର୍, ଭୁଵଃ ଓ ସ୍ଵର୍ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ସେଠାରେ, ବିଶ୍ୱବାସୁ ନେତୃତ୍ୱରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପୂଜା କଲେ। ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ରେ ରାଗ ଚଢ଼ାଇଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବାଲି ତାଙ୍କର ପ୍ରପୁରୁଷ ପ୍ରହ୍ଲାଦକୁ ମନେ ପକାଇଲେ। ବେଗେ ବେଗେ ତଳ ଲୋକରୁ ଅବିନାଶୀ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଆସିଲେ। ହାତ ଯୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ଦୁଇ ଚରଣକୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଂହାସନରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ, ଶକ୍ରଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ମୋର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା ଦଖଲ ହେଲା। “ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ଶାସନ ଉପଭୋଗ କର, ମୁଁ ତୁମର ଦାସ ଭାବରେ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଛି। ତୁମର ଚରଣ ପୂଜାରେ ମନୋନିୟୋଗ ରହି, ମୁଁ ତୁମର ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଭୋଜନ କରିଥାଏ। ଗୁରୁସେବାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଧୃଢତା, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଅପାର।” ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଧର୍ମ, କାମ ଓ ଅର୍ଥ ସାଧନା କରିବା ଉପଯୋଗୀ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଜେପରି ଜନକ ଚାହିଲେ, ସେହିପରି ପୁଅମାନେ; ବାଲି ବର୍ତମାନ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ନିୟୋଜିତ। ସେହିପରି, ସଦା ଗୁରୁସେବାରେ ନିୟୋଜିତ ରହିବା ଉଚିତ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସିଂହାସନରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବାଲି ଶୀଘ୍ର ବସିଲେ। ସିଂହାସନରେ, ଦୈତ୍ୟମହାପ୍ରଭୁ ମଘବନ୍ ପରି ଚମକିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କୁ ମେଘ ଗର୍ଜନ ପରି ଗଭୀର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋତେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ବିଷୟରେ ଉପଦେଶ ଦିଅ।