ତାରକ, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭୀଷଣ ଦାନବ, ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଦ୍ଧା ଦେଇ ଦୈତ୍ୟମାନୋଁକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶୁଭ ଭଗବାନ ମାତଳିଙ୍କ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରି, ସଦା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୋଦ୍ଧା ନିଜ ନିଜ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଚାଲିଲେ। ବିଦ୍ୟାଧର, ଗୁହ୍ୟକ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ସର୍ପମାନେ—କେହି ହାତୀ ଉପରେ, କେହି ରଥ ଉପରେ, କେହି ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଏମିତି ଭାବେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲା, ସେଠାକୁ ଧାଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଆରୋହଣ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଦେବମାନଙ୍କ ସହ ନମସ୍କାର କଲେ। ଶତାକ୍ଷ ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଥିଲେ, ପଛ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଦାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବରୁଣ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ସମର୍ଥନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନିଜ ହସ୍ତ ଉଠାଇ, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବ-ସେନା ଶତ୍ରୁ ଦୈତ୍ୟମାନୋଁ ସହ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ସାମ୍ନା-ସାମ୍ନି ହେଲେ। ଏଠାରେ, ଗଛ ଓ ପକ୍ଷୀ ବିହୀନ ସ୍ଥାନରେ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନୋଁ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଉଚ୍ଚତମ ପାହାଡ଼ ଉପରେ, ପୂର୍ବରୁ ବାନର ଓ ହାତୀ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ସେପରି ହେଲା। ଏହି ବେଳେ ଆକାଶରେ ସାନ୍ଧ୍ୟାବର୍ଣ୍ଣୀ ମେଘ ଦେଖାଦେଲା। ଦିନ ଓ ରାତି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ "କଟ! ଭଙ୍ଗ କର!" ବୋଲି ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ରକ୍ତ ଧୂଳି ସହିତ ମିଶି ଭୂମିକୁ ଭିଜାଉଥିଲା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ବ୍ୟାପିଗଲା। ସମସ୍ତେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ସହ ଏକାଠି ହୋଇ ଆଗକୁ ଧାଇଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନୋଁ, ମାୟାରେ ରକ୍ଷିତ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର, ଦେବମାନୋଁକୁ ଭାରି ପ୍ରହାର କଲେ। ନାରଦ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବମାନୋଁ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ସହ ଦୈତ୍ୟମାନୋଁ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶାରଙ୍ଗଧନୁକୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ପୁନି ପୁନି ବାଣ ବର୍ଷା କରିଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନୋଁ କାଳନେମି, ମହାଅସୁରଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ବ୍ରହ୍ମନ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଗଲା, ଯେପରି ଅବହେଳିତ ରୋଗ ବଢ଼ିଯାଏ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ଏକ ଏକ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଡ଼ ମୁହଁରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଅଗ୍ନିପରି ଦହୁଥିବା ଚକ୍ର ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ସବୁ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପି ଲଗିଗଲା, ଯେପରି କାଳାଗ୍ନି ଆସିବାବେଳେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନୋଁ ହରିଙ୍କୁ—ଅମରମାନୋଁ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଚମତ୍କାର ମୁକୁଟଧାରୀଙ୍କୁ—ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ତାଙ୍କର ମହିମା ହ୍ରାସ ପାଇଲା, ଗର୍ବ ଆତିରିକ୍ତ ହୋଇଗଲା। କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିମାତ୍ରେ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ାମାନୋଁର ଶକ୍ତି ଦୂର କରିଦେଲେ, ଏବଂ ନାରାଚ ବାଣମାନୋଁ ସହ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ମେଘ ଭଳି ଆବରଣ କରିଦେଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭରେ, ଦାନବପତି ଶତବଦନ କାଳନେମିଙ୍କୁ କେଶବଙ୍କ ଉପରେ ପଠାଇଲେ, ଯିଏ ଦେବସେନାପତି ଏବଂ ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଅପାର ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ। ସେ ଦାନବ, ରୁଦ୍ର ଗଜର ଗର୍ଜନ ଭଳି କଣ୍ଠଧ୍ୱନି କରି, ଗର୍ବିତ ଏବଂ ଦୈତ୍ୟବଂଶ ନାଶକ ଦେଖି ହସିଲେ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ କଥା କହିଲେ—"ହିରଣ୍ୟ ବଂଶ ନାଶକ, ପୁଷ୍ପପୂଜନ ପ୍ରିୟ, ସେ ଦୁର୍ଭାଗା ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ି କେଉଁଠି ଯିବେ? ଭୟଭୀତ ଦେବମାନୋଁ ଦେଖିବେ, ମୋ ମୁଠିରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଅଙ୍ଗଭାଗ ଶିଥିଳ ହୋଇ, ରାଖ ଢ଼ାକି ଯିବାକୁ।" କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ସେ ଗଦାକୁ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରକୁ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ଚକ୍ରଦ୍ୱାରା ସେ ଦୁର୍ଭାଗୀ ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ଆଶାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ, ଯାହା ପୂର୍ବ ଦୁଷ୍କର୍ମର ଫଳ। ଦୁଇଟି ହସ୍ତ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ, ତାପରେ ଜଳିଥିବା ପାହାଡ଼ ଭଳି, କାଳନେମି ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖାଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରି, ପକ୍ୱ ତାଳଫଳ ଭଳି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲେ। ମୁଣ୍ଡ ବିହୀନ ଦେହ ମେରୁ ପର୍ବତ ଭଳି ଅଚଳ ରହିଗଲା। ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଆକାଶରୁ ଭୂମିକୁ ଶକ୍ତିହୀନ ଦେବର ହସ୍ତ ଓ ମୁଣ୍ଡ ପଡ଼ିଦେଲେ। ଅସ୍ତ୍ର, କବଚ, ଓ ପୋଷାକ ହୀନ ଅସୁର-ନାୟକମାନୋଁ, ବାଣା ବ୍ୟତୀତ, ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଓ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦେବମାନୋଁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ପଛକୁ ହଟିଲେ। ତେବେ ସେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନୋଁକୁ କହିଲେ, "ଭୟ ଛାଡ଼, ସାହସରେ ଯୁଦ୍ଧ କର।