ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା, “ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ,” କିନ୍ତୁ ତଥାପି ରାଜାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ଏହାପରେ ଶିଶୁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଓ ସେମାନେ କାନ୍ଦିଲେ। ସେମାନେ ସମେତି ହୋଇ, ମାରୁତଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ସଂଯମ କଲେ ଓ କ୍ରିୟା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହେ ମୁନି, ତୁମେ ଶୁଣ, ରୈବତ କାଳରେ କିଏ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ସେଠି ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଁହାଙ୍କୁ ଲୋକେ ରିପୁଜିତ ବୋଲି ଜାଣିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଙ୍କର କୌଣସି ପୁଅ ନଥିଲେ। ପରେ ସେ ସୁରତୀ ନାମକ ଏକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଘରକୁ ନେଲେ। ସେ ଦୁଃଖରେ ଦେହରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ, ନିଜ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ତପସ୍ବୀମାନେ ମନରେ ତାଙ୍କପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲେ। ସେମାନେ ମନସ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପରେ ସେମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିରୁ ସାତିଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେମାନେ ସଂଯମିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଲୋକନାଥ ମାରୁତଙ୍କ ସେନା ଉପରେ କ୍ରିୟା କଲେ। ଏବେ ଚକ୍ଷୁଷ ମନୁଙ୍କ ଅନ୍ତରାଳ ଘଟଣା ଶୁଣ। ସାତ ସରସ୍ୱତୀ ତୀରେ ସେ ମହାତପ କଲେ। ସେଠି ସୁନ୍ଦରୀ ଏହି ତୀରକୁ ଆସି, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ବିଘ୍ନ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହି ମୂଢ଼ା ନାରୀକୁ ମୁନି ମଙ୍କଣକ ଶାପ ଦେଲେ—ଏକ ଘୋଡ଼ା ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞସଭାରେ ବିନାଶ କରିଦେବ। ସେଠିଁ ସାତ ସରସ୍ୱତୀଠାରୁ ସାତ ମାରୁତ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ କଥା ଶୁଣିଲେ, ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ, ମହାପୁଣ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ। ଏହିପରେ, ପ୍ରହାଦ ମନ୍ତ୍ର ଦାତା ଥିଲେ, ଓ ଶୁକ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ବଂଶପୁରୋହିତ। ସମସ୍ତ ସଭାଗତ ଏକାଠି ହୋଇ, ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଉଚ୍ଚଜନ୍ମ ବୃଦ୍ଧମାନେଠାରେ ପଚାରିଲେ, “ମୋ ପାଇଁ କ’ଣ ଅତି ମଙ୍ଗଳକର?” ସମସ୍ତେ କହିଲେ, “ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଓ ଆମର କ୍ଷେମ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ, ସେହି କର।” ଏହିପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ତିନି ଲୋକରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଦାନବପତିମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ସେ ନଖରେ ଚିରିଦିଆଯାଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁ। କୁଜମ୍ଭକୁ ବିଷ୍ଣୁ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ପଶୁବତ୍ ବିନାଶ କରିଥିଲେ। ତୁମ ପିତା ବିରୋଚନ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ—ମୁଁ ଏହି କଥା କୁହୁଁ। ପରେ ସେ ସମସ୍ତ ମହାସୁରମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ। ପଦାତି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେନାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବଲି ଓ କାଳନେମି ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଥିଲେ। ଭୟାନକ ତାରକ ଦକ୍ଷିଣ ପକ୍ଷରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେ ଦୈତ୍ୟମାନେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଭଗବାନ୍ ମାତଳିଙ୍କ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରି, ସଦା ସଜାଗ ରହିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ ବାହନ ଚଢ଼ି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ। ବିଦ୍ୟାଧର, ଗୁହ୍ୟକ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ସର୍ପମାନେ—କେହି ହାତୀ, କେହି ରଥ, କେହି ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଅବସ୍ଥିତ ଯେଉଁଠାରେ, ସେଠିକୁ ଧାଇଗଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଷ୍ଣୁ ଚଢ଼ି ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସହସ୍ରନୟନ ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ରହି, ପଛ ଦିଗକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଏହି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣାମାନେ ଏକ ଅବିରତ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଘଟିଗଲା।