ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଥିବା ପୂତନା ଏକ ନିକଟସ୍ଥ ଆଶ୍ରମ ପାଖରେ ଥିବା ମୃଦୁ ପ୍ରବାହିତ ନଦୀକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ନହାଇବାକୁ ନମିଲେ। ସେଠାରେ ଜଳଚର ଏକ ଜୀବ, ସେମାନଙ୍କର ଶୁକ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲା। ଏହାର ପରେ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଭଙ୍ଗ ହେଲା ଏବଂ ସେମାନେ ଷଡ୍ରାଜ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବହୁ ସମୟ ପରେ, ସେ ଗ୍ରାହୀ ଏକ ବଡ଼ ଶଂଖର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ଶଂଖକୁ ଜମିରେ ଦେଖି, ଜଣେ ମାଛ ଧରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କିଛି ମହାନ ଯୋଗୀ, ଯୋଗର ଧାରଣା କରିଥିବା, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାପରେ, ଶଂଖ ରୂପୀ ନାରୀ ସପ୍ତ ସନ୍ତାନକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସେମାନେ ମା ବାପା ବିନା ଜଳରେ ଘୁରିଘୁରି ଖେଳୁଥିଲେ। ସେମାନେ କାନ୍ଦୁଥିବାବେଳେ, "କାନ୍ଦିବା ନାହିଁ" ବୋଲି କହିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ମାରୁତ୍ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ପରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବତାମାନଙ୍କଠାରେ ନେଇଗଲେ। ଏହିପରି ମାରୁତ୍ମାନେ ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଉତ୍ତମ ବଂଶରେ ନିଷଧ ରାଜ୍ୟର ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜ୍ୟୋତିଷ୍ମାନ୍ ନାମକ ଏକ ଗୁଣବାନ୍, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଯୁବକ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରାଣୀ, ଦେବଗୁରୁଙ୍କର କନ୍ୟା, ଶୁଭ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ ଥିଲେ। ସେ ସ୍ୱୟଂ ଫଳ, ଫୁଲ, ଜଳ, ସମିଦ୍ଧ, ଓ କୁଶ ଇତ୍ୟାଦି ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ସେବା କରି କ୍ଷୀଣ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶିରା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏପରି ରୂପବତୀ ଯଦିଓ ତପସ୍ୟାରେ କ୍ଷୀଣ, ତଥାପି ଦେଖି ସେ କହିଲେ, "ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ଏକାଠି ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ।" ତାପରେ କିଛି ଦିନ ପରେ ମହାର୍ଷିମାନେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯାଅ, ସପ୍ତପୁତ୍ର ହେବେ, କିନ୍ତୁ ଏକ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ହେବେ ନାହିଁ।" ଏହିପରି କହି ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷି ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା, ଯଦିଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ବାରଣ କରିଥିଲେ, ସେ ନ ରୁକିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅଗ୍ନିରୁ ଏକ ମାଂସପିଣ୍ଡ ଜଳରେ ପଡ଼ିଲା। ଏହି ଭାବେ, ଉତ୍ତମ ଓ ମନୁଙ୍କ ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ମାରୁତ୍ମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ କଥା କହିବି, ଯେଉଁମାନେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ। ଏଠି, ପୁଅ ପାଇଁ ରାଜା ନିଜର ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଅପର୍ପଣ କଲେ। ଏବଂ ରାଜା, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ନିଜର ଶୁକ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଗାଈଁ ଅପର୍ପଣ କଲେ। ଏଠି ଏକ ଶବ୍ଦ ଆସିଲା, "ମୋତେ ନ ଛାଡ଼", କିନ୍ତୁ ରାଜା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଏହିପରି, ସେମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ କାନ୍ଦିଲେ। ସମସ୍ତ ଏକାଠି ହୋଇ, ମାରୁତ୍ ସନ୍ତାନମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଯେଉଁମାନେ ରୈବତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେଠି ଏକ ରାଜା ଥିଲେ ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ରିପୁଜିତ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପୁଅ ନଥିଲା। ସେ ସୁରତୀ ନାମକ ଏକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଘରକୁ ନେଲେ। ଦୁଃଖରେ ଅତିବ୍ୟାପ୍ତ ଏହି କନ୍ୟା ନିଜ ଦେହ ପ୍ରତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ତପସ୍ବୀମାନେ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଆସକ୍ତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଏହି ମନୋଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପରେ ସେମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଅଗ୍ନିରୁ ସପ୍ତ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।