ସେମାନଙ୍କର ମନ ସଦା ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଓ ଏହି ପ୍ରକାର ଚିନ୍ତାରେ ନିରନ୍ତର ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଲା। ଏଠି, କାମନାରେ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ମୋହରେ ଭ୍ରମିତ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଏମିତି ଭାବରେ ପଛୁଆଇଲେ, ଯେପରି ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପଛରେ ମହିଳା ହାତୀମାନେ ଚାଲନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କହିଲେ: “ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉ!” ଏହା ପରେ, ତିନି-ଶିଖା, ନୀଳ-ଲାଲ ତାଳି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସେ ତୁରନ୍ତ ପାତାଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ଉପରୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଭେଦି ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ପାତାଳ ଲୋକ ଚଳନଶୀଳ ଏବଂ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ସେ ମାଧବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ କ୍ଷୀରୋଦ ସାଗରକୁ ଗଲେ। ସେ କହିଲେ: “ହେ ଜଗତ୍ନାଥ, କେଉଁ କାରଣରୁ ଏହି ଜଗତ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି, ହେ ମହାବଳୀ?” ଯେତେବେଳେ ସେ ଚିହ୍ନ ପଡ଼ିଲା, ଭୂମି ତାହାର ଓଜନରେ କମ୍ପିତ ହେଲା। “ଚଳ, ହେ ଦେବମନ୍ଦିର ନାଥ,” ବୋଲି ସେମାନେ ପୁନିପୁନି କହିଲେ। ସେମାନେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭବଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ଥିଲା। ତାପରେ ପ୍ରଭୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ସେଥିରେ ଶେଷ ଚିହ୍ନ ଖୋଜି ପାରିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୁନି ଫେରିଆସିଲେ। ଚକ୍ରଧାରୀ ମଧ୍ୟ ଯାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ହେ ମହାମୁନି, ସେ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ଚିହ୍ନ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ଭକ୍ତିରେ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। “ହେ ମେଘଧାରୀ, ହେ କବି, ହେ ଶର୍ବ, ହେ ତ୍ରିନୟନ, ହେ ଶଙ୍କର; ହେ ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ ନାଶକ, ହେ କାଳସ୍ୱରୂପ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ତୁମେ ଅନନ୍ତ, ମଙ୍ଗଳମୟ ପ୍ରଭୁ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ; ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର କରେ।” ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ରୂପରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତାଙ୍କ ପରି କହିଲେ: “ମୋତେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନେ କାମନା ଓ ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।” “ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ପୁନି ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଦିଅ।” “ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଉ; ଏହା ଅନ୍ୟଥା କେବେ ହେବ ନାହିଁ।” ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ହଳଦିଆ ଲିଙ୍ଗକୁ ଉଠାଇଲେ। ତୃତୀୟ ଥିଲେ କାଳବଦନ, ଚତୁର୍ଥ ଥିଲେ କପାଳିନ। ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ପରେ ଗୋପାୟନ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ ରୁଷଭ ନାମକ ରାଜା, ସୋମକେଶ୍ୱର ବୋଲି ଖ୍ୟାତ। ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ କ୍ରାଥେଶ୍ୱର ନାମକ ଏକ ବୈଶ୍ୟ। ସେ କର୍ଣ୍ଣୋଦର ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ, ଜନ୍ମରେ ଶୂଦ୍ର ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମହାତପସ୍ବୀ ହେଲେ। ସେ ଚାରି ଆଶ୍ରମ ପୂରଣ କରି ନିଜ ନିବାସକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଧନୁର୍ଧର ଦୂରରେ ଦଢ଼ି ଦାଁଡ଼ି ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ସ୍ମରକୁ ତାଙ୍କର ଜଟାର ଶିଖରରୁ ପାଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବତରଣ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହା ପାଦ ଠାରୁ ଉପରକୁ ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳିଉଠିଲା। ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନୁଷକୁ ପେଲେଇଦେଲେ, ଏବଂ ଏହା ପାଞ୍ଚ ଟୁକୁଡ଼ାରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେଠାରୁ ଏକ ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତିର ଚମ୍ପକ ଗଛ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ତାହାଠାରୁ କେସରା ଅଟା ଉପଜିଲା, ଯାହା ବକୁଳ ନାମରେ ପରିଚିତ। ସେଠାରୁ ରମଣୀୟ ପାଟଳା ମାଳା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହା ଭୃଙ୍ଗରାଜ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ। ଜାତି ଗଛ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଚମକୁଥିବା ପାଞ୍ଚ ଗୁଛି ପରି ଦେଖାଦେଲା। ସେଠାରୁ ଏକ ମାଟିର ଢେଳିରୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମଲ୍ଲୀ ଗଛ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକି ଜାତି ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଜେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।