ସମୟରେ, ଏହି ଅନ୍ୟତମ ମହାନ ବୃହତ୍ତ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଯେତେବେଳେ ସେହି ଅନେକ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ କଳୁଷିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସେହି ବସ୍ତୁକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଗତ କରି ଛାଡିଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କର କାନ୍ଦିବା ଶବ୍ଦରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଭରିଯାଇଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ପିତାମହ, ସେମାନଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ—"ବଚ୍ଚାମାନେ, କାନ୍ଦିବା ନୁହଁ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଛ।" ଏପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏହି କଥା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପରେ, ସେମାନେ ମାନୁ ସ୍ୱାୟଂଭୁବ ମଧ୍ୟବର୍ତୀ ସମୟରେ ମାରୁତ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନୁଙ୍କର ପୁତ୍ର ଥିଲେ ବିଶିଷ୍ଟ କ୍ରତୁଧ୍ୱଜ। ଏହି ରାଜାମାନେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ବିଶାଳ ମେରୁ ପାହାଡକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିପସ୍ଚିତ ନାମକ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ସେ ବୋଲିଲେ—"ପୁତନା, ତୁମେ ମେରୁ ପାହାଡକୁ ଯାଅ, ସେହି ବିଶାଳ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ପାହାଡକୁ।" ଏହିପରି ଏକ ବିଘ୍ନ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଆସିପାରିବାକୁ, ଶକ୍ର ଏହି ଭାବରେ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଶକ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସୁନ୍ଦରୀ ପୁତନା, ଏକ ନର୍ମ ଧାରା ମାନ୍ୟ ନଦୀ ନିକଟରେ ଥିବା ଆଶ୍ରମ ଅତି ସମୀପରେ ଯାଇ, ବଡ଼ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଉତରିଲେ। ଏଠାରେ ଜଳରେ ବସୁବାସ କରୁଥିବା ଏକ ଜଳଜୀବୀ, ରାଜାମାନେ ଯେଉଁ ଶୁକ୍ର ବିସର୍ଜନ କରିଥିଲେ, ତାହା ପାନ କଲା। ଏହିଭଳି ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ହରାଇବା ପରେ, ସେମାନେ ଛ ରାଜ୍ୟର ଦିଗରେ ଯାଇଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେହି ଗ୍ରାହୀ ଜଳଜୀବୀ ଏକ ଶଙ୍ଖ ରୂପ ଧାରଣ କଲା। ଏହି ଜମିରେ ଥିବା ବଡ଼ ଶଙ୍ଖକୁ ଦେଖି, ଏକ ମଛ ଧରିବା ଜଣେ ଆସିଲେ। ତାପରେ, ଏଠାରେ ଏକାଠି ହେଲେ ମହାତ୍ମା ଯୋଗୀମାନେ, ଯୋଗର ଧାରକ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶଙ୍ଖ ରୂପୀ ନାରୀ ସାତି ଶିଶୁଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସେହି ଶିଶୁମାନେ, ଜନ୍ମଦାତା ମା ବା ପିତା ବିନା, ଜଳରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚଳିଥିଲେ। ସେମାନେ କାନ୍ଦୁଥିବାବେଳେ, "କାନ୍ଦିବା ନୁହଁ," ବୋଲି କହାଯାଇଥିଲା; ଏହି ପୁଅମାନେ ମାରୁତ ନାମରେ ଖ୍ୟାତି ପାଇଲେ। ଏହିପରି କଥା କହି, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ମାରୁତମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଉତ୍ତମ ରାଜବଂଶରେ ଏକ ନିଷଧ ରାଜ୍ୟର ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଜ୍ୟୋତିଷ୍ମାନ, ଗୁଣରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଧର୍ମପଥରେ ଚଳିଥିବା। ତାଙ୍କର ଜନନୀ ଥିଲେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା, ଶୁଭ୍ର ନିତମ୍ଭ ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ଲକ୍ଷଣର ଧାରକ। ସେ ନିଜେ ଫଳ, ଫୁଲ, ଜଳ, ଦର୍ବ, କୁଶ ଏବଂ ପବିତ୍ର କାଠ ଏକାଠି କରୁଥିଲେ। ସେ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରି, ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ, ଶରୀରର ଶିରାମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି, ତିନି ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତପସ୍ୟାରେ ଶରୀର କ୍ଷୀଣ ହୋଇଥିଲେ। ସେ କହିଲେ—"ପୁଅ ପାଇଁ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ତପସ୍ୟା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।" ତାପରେ କହାଯାଇଲା—"ଯାଅ, ସାତି ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଶୁଭ୍ର ଶିଶୁ ନେଇଁ।" ଏହିପରି କଥା କହି, ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ ଚାଲିଗଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ, ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ରାଣୀ, ଗର୍ଭବତୀ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଗଲା। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ବିରତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତେବେ ସେ ଅନୁବୃତି ହେଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଅଗ୍ନିର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ମାଂସ ଖଣ୍ଡ ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହିପରି, ମାରୁତ, ଉତ୍ତମ ଏବଂ ମନୁଙ୍କର ମଧ୍ୟବର୍ତୀ ସମୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ଉପଖ୍ୟାନ କହିବି, ଯେଉଁମାନେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ଖେଳରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ପୁଅ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରି, ରାଜା ନିଜ ମାଂସ ଏବଂ ରକ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଏହିପରି, ରାଜା, ପୁଅ ପାଇଁ ନିଜ ଶୁକ୍ର ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣର ଗାଁ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।