ଏକ ଦୁଃଖିତ ରାଜା, ଯାହା ସନ୍ତାନରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଦୁଃଖ କରୁଛି, ମୁଁ ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଏହି ପକ୍ଷୀ, ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଅତି ସାଧାରଣ । ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବ; ଯାହା କୁହାଯାଇଛି, ସେହି ଏକ ସତ୍ୟ, ଆଜି ଏହାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କର । ଦେବୀ, ତାଙ୍କ ପତିକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହେଲେ । ସେଉଁଠି, ସୁନାଭାର କନ୍ୟା ରାଣୀ ସହିତ, ସେ ଏକା ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲେ । ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହିତ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ଆକାଶରେ ରହିଲେ । ସେ ଏକା ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ; ତା’ପରେ ତାଙ୍କ ବୀର୍ୟ ଆକାଶରୁ ପଡିଗଲା । ସେହି ସମୟରେ, ଚିତ୍ରା, ବିଶାଳା ଓ ହରିତାଳିନୀ—ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ—ସେହି ବୀର୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ । ସେମାନେ ଏହାକୁ ଅମୃତ ଭାବି, ସଦା ଯୁବତ୍ୱ ଚାହିଁ, ଏହାକୁ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷା କରିଲେ । ତାଙ୍କ ପତିମାନଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ସେମାନେ ଲୋଟସ୍ ମଧ୍ଯରେ ଥିବା ବୀର୍ୟକୁ ପିଇଲେ । ସେମାନେ ଏହି ବୀର୍ୟ, ଯାହା ରାଜାରୁ ଜନ୍ମିଥିଲା, କେବଳ ଏହାକୁ ପିଇଲେ । ଏହା ପରେ, ସେମାନେ ତାintedିତ ହୋଇ, ସେହି ବୀର୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ । ସେମାନେ ହୁଁହୁଁ କାନ୍ଦିଲେ, ତାଙ୍କ ରୋଦନ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭରିଗଲା । ସେମାନେ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଏକଜଣେ କହିଲେ: "ବଚ୍ଚାମାନେ, କାନ୍ଦିବେ ନାହିଁ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଟୁ ।" ଏଭଳି କହି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତାମହ, ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ । ସେମାନେ ମନୁ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବର ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ମାରୁତ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ପ୍ରସିଦ୍ଧ କ୍ରତୁଧ୍ୱଜା ସ୍ୱାରୋଚିଷ ରାଜାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଥିଲେ । ତପସ୍ୟା ପାଇଁ, ସେଇ ରାଜାମାନେ ମହା ପର୍ବତ ମେରୁକୁ ଗଲେ । ତା'ପରେ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଭିପସ୍ଚିତ, ଭୟଭିତ ହେଲେ । "ଯାଉ, ପୁତନା, ମେରୁ ପର୍ବତକୁ, ବିଶାଳ ଓ ଭୂତିମୟ ମେରୁକୁ ଯାଉ ।" "ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ଆସିପାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଶୋଭାମୟେ," ଶକ୍ର ଏଭଳି କହିଲେ । ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ସୁନ୍ଦରୀ ପୁତନା, ଏକ ନଦୀ ନିକଟରେ ଯାଉଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ରୁତ ଧାରାରେ ବହୁଥିଲା । ସେ ମହା ନଦୀରେ ନାହାଇବାକୁ ଗଲେ । ଏଠି, ଏକ ଜଳଜୀବୀ ପୁତନାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ତ୍ୟାଗିତ ବୀର୍ୟ ପିଇଲେ । ଏହା ପରେ, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ହରାଇଗଲା, ସେମାନେ ଷଡ୍ରାଜ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ । ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେଇ ଗ୍ରାହୀ ଏକ ଶଙ୍ଖ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ । ଏହି ମହା ଶଙ୍ଖକୁ ଜମିରେ ଦେଖି, ଏକ ମାଛ ଧରିବା ଜଣେ ମାଛ ଧରିବା ଆସିଲେ । ତା’ପରେ, ମହାତ୍ମା ଯୋଗୀମାନେ, ଯୋଗର ଧାରକ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ । ଏହି ଶଙ୍ଖ-ନାରୀ ସପ୍ତ ସନ୍ତାନକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ସେଇ ସନ୍ତାନମାନେ, ମା ବାପା ବିନା, ଜଳରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚିଗଲେ । "କାନ୍ଦିବେ ନାହିଁ," ତାଙ୍କୁ କୁହାଯିଲା; ସେହି ପୁଅମାନେ ମାରୁତ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ । ଏଭଳି କହି, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ । ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ୱନ୍ତରରେ ଏହିପରି ମାରୁତମାନେ ଜନ୍ମିଥିଲେ । ଉତ୍ତମ ରାଜବଂଶରେ, ଏକ ନିଷଧ ରାଜା ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ପୁଅ, ଗୁଣରେ ଅତିଶୟ, ନାମ ଥିଲା ଜ୍ୟୋତିଷ୍ମାନ, ନୀତିରେ ଧର୍ମଶୀଳ । ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ଶୁଭା ନିତମ୍ଭୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଉପାଧ୍ୟାୟର କନ୍ୟା ଥିଲେ । ସେ ନିଜେ ଫଳ, ଫୁଲ, ଜଳ, ଦରୁ, କୁଶା ଏବଂ ପବିତ୍ର ଜିନିଷ ଏକତ୍ର କରୁଥିଲେ । ପତିକୁ ସେବା କରି, ସେ ଶରୀରରେ ଶୋକି ହେବାରେ, ତାଙ୍କ ଶିରା ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଶୋଭା ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ସେ ତପସ୍ୟାରେ ଶୋକି ହୋଇଥିଲେ । ସେ କହିଲେ, "ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ତପସ୍ୟା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ।