ଏକ ସମୟର କଥା, ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ସେ ଶୁଦ୍ଧତା ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କ ସହିତ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପଠାଇଦେଲେ। ତାପରେ, ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ମହେନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ବୃତ୍ର ନାଶକ ଭାବେ ଖ୍ୟାତ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ବିଭାଜିତ କଲେ। ଏହିଠାରେ, ଏକ ଜିଜ୍ଞାସା ଜନ୍ମ ନେଲା—କିଏ ପ୍ରଥମେ ବାୟୁପଥରେ ବସିଥିଲେ? ବାୟୁର ପଥରେ କେଉଁମାନେ ବାସ କରୁଥିଲେ? ଏହାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ ହେଲା। ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନ୍ବନ୍ତରରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ବର୍ତ୍ତମାନ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା। ସେଠି ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ସବନା, ଯିଏ ତିନି ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସୁଦେବା, ଶୋକରେ ଭାସି, ବିଳାପ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ବାରମ୍ବାର ‘ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଭୁ’ ବୋଲି କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଏକ ପ୍ରତିରକ୍ଷକ ବିହୀନ ନାରୀ ପରି। ସେ କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମର ସତ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତେବେ ଏହି ଅଗ୍ନି ତୁମ ପତି ସହିତ ତୁମ ସଙ୍ଗୀ ହେଉ। ମୁଁ ଏହି ରାଜା ପାଇଁ ଶୋକ କରୁଛି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ପୁଅରୁ ବଞ୍ଚିତ, ମୋ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ହେ ପକ୍ଷୀ, ମୁଁ ଅଭାଗିନୀ। ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ଆରୋହଣ କରିବେ; ଯାହା କୁହାଯାଇଛି, ତାହା ସତ୍ୟ—ଆଜି ଏହାରେ ଆସ୍ଥା ରଖ।" ଏଭଳି କହି, ସେ ଦେବୀ ଅଗ୍ନି ପାଖକୁ ଯାଇ, ମନେ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ଆଗେଇଲେ। ତାପରେ ସେ ସୁନାଭାଙ୍କର କନ୍ୟା ରାଣୀ ସହିତ ଇଚ୍ଛାମତ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସହିତ ପଞ୍ଚଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ନିଗ୍ଧା କାନ୍ତା ସହିତ ଇଚ୍ଛାମତ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ; ତାପରେ ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟ ଆକାଶରୁ ଚୁଇଁ ପଡ଼ିଲା। ଚିତ୍ରା, ବିଶାଳା ଓ ହରିତାଳିନୀ—ଏହି ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ—ସେଠାରେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଏହାକୁ ଅମୃତ ଭାବି, ସଦା ଯୌବନ ଆଶା କରି, ଏହି ବୀର୍ୟକୁ ଚାହିଲେ। ପତିମାନଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ସେମାନେ ପଦ୍ମରେ ଥିବା ବୀର୍ୟ ପିଇଲେ। ଏହି ରାଜାଜନିତ ବୀର୍ୟ ପିଇଥିବା ମାତ୍ରେ, ସେମାନେ... ତାପରେ ସେମାନେ, ଅପବିତ୍ର ହୋଇ, ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କର କାନ୍ଦଣିର ଶବ୍ଦରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ପୂରିଗଲା। ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ଆସି କହିଲେ, “ବଚ୍ଚାମାନେ, କାନ୍ଦନିଅ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।” ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା... ସେମାନେ ମନୁ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ମାରୁତ ହେଲେ। ସ୍ୱାରୋଚିଷ ନାମକ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ କ୍ରତୁଧ୍ୱଜ ବିଶିଷ୍ଟ ଥିଲେ। ତ୍ୟାଗ ଓ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ସେ ରାଜାମାନେ ବିଶାଳ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସହସ୍ରନେତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ନାମ ବିପଶ୍ଚିତ, ଭୟଭିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ପୁତନା, ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଯାଅ, ଏହି ମହାନ ଓ ରୂପବତୀ ପର୍ବତରେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ।” ଏଭଳି ଶକ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରୂପବତୀ ପୁତନା, ଆଶ୍ରମରୁ ଦୂର ନୁହେଁ, ଏକ ଶାନ୍ତ ଧାରା ବହୁଥିବା ନଦୀରେ ଯାଇସିନ୍ଧିଲେ। ସେ, ରୂପବତୀ ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ବଡ଼ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଉତରିଲେ। ସେଠାରେ, ଜଳଚର ଏକ ଜନ୍ତୁ ସେମାନେ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ବୀର୍ୟ ପିଇଲା। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ନଷ୍ଟ ହେଲା, ସେମାନେ ଷଡ୍ରାଜ୍ୟରେ ଚାଲିଗଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ଗ୍ରାହୀ ଏକ ଶଂଖ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଭୂମିରେ ଏହି ମହାଶଂଖକୁ ଦେଖି, ଏକ ମାଛଧରା ଲୋକ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମହାନ ଯୋଗୀମାନେ, ଯୋଗଧାରୀ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ତାପରେ, ଶଂଖ ରୂପିଣୀ ସେ ଜଣେ ସାତି ଶିଶୁକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହି ସାତି ଶିଶୁ, ମାତା ବା ପିତା ବିନା, ଜଳରେ ଘୁରୁଥିଲେ।