ନାରଦ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଶୁଣ। ସେ ତାଙ୍କ ମାଆର ନାକ ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ମହାନ ଶିଶୁ ନିଜ ହାତ ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ଭାବେ ଶୟାନ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି, ମୁହଁ ଉପରକୁ ଉଠାଇଛି। ପୁନି, ସେ ଶୁଭ୍ର କ୍ରିଷ୍ଟାଳ ଭଳି ଇଉଁ ହାତ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ। ଏବଂ ହାତ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଦବାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ତେଣୁ ସେ ଦୃଢ଼ ହେଇଗଲେ। ଏହା ପରେ, ନାରଦ, ମାଂସରୁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ଶତ-ସନ୍ଧିଯୁକ୍ତ ବଜ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେହି ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କୁ ସାତ ଟୁକୁଡା କଲେ, ଏବଂ ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ କ୍ରନ୍ଦନ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରଦ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅର କ୍ରନ୍ଦନ ସ୍ୱର ସୁନିଲେ। ଏଭଳି କଥା କହି, ସେ ପୁନି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଟୁକୁଡାକୁ ସାତ ଟୁକୁଡା କଲେ। ଏହା ପରେ, ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଶାପର ଆଶଙ୍କାରେ, ସେ ହାତ ଯୋଡି ଦିତିଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମ ଅନୁରୋଧରେ ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି, ତେଣୁ ମୋ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରିବ ନାହିଁ।" ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ବେଳେ, ସେ ପବିତ୍ରତା ଲାଭ କରିଥିଲେ। ରୂପବତୀ, ରାଜା ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ସେମାନେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହା ପରେ, ମହାର୍ଷି, ପୁଣି ମହେନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ବୃତ୍ରସୁଦନ ଭାବରେ ପରିଚିତ, ସେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ବିଭକ୍ତ କଲେ। ଏବେ ମୋତେ କୁହ, କିଏ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମେ ବାୟୁପଥରେ ବସିଥିଲେ? ବାୟୁପଥରେ କେଉଁମାନେ ବସିଥିଲେ? ଏହା ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର। ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନ୍ବନ୍ତରରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବର୍ତ୍ତମାନ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—ସେଠାରେ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବଙ୍କ ଏକ ପୁଅ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ସବନ, ଯିଏ ତିନି ଲୋକରେ ପୂଜିତ ହେଉଥିଲେ। ଏହାପରେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସୁଦେବା, ଶୋକରେ ଅତିବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇ, କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ଘନଘନି କହୁଥିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଭୁ," ଏବଂ ନିଜକୁ ଅନାଥ ଭାବି କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିଲେ। "ଯଦି ତୁମ ସତ୍ୟ ବଡ଼, ତେବେ ଏହି ଅଗ୍ନି ତୁମର ସାଥୀ ହେଉ, ତୁମ ସ୍୵ାମୀ ସହିତ।" "ମୁଁ ଏହି ରାଜା ପାଇଁ ଶୋକ କରୁଛି, ଯିଏ ପୁଅ ବିହୀନ, ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ହେ ପକ୍ଷୀ, ମୁଁ ଅଭାଗିନୀ।" "ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଆରୋହଣ କରିବ, ଏହି କଥା ସତ୍ୟ—ଆଜି ଏଥିରେ ଆସ୍ଥା ରଖ।" ତାଙ୍କ ସ୍୵ାମୀକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ତପସ୍ୱିନୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ନିକଟ କଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ସ୍୵େଚ୍ଛାରେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ, ରାଣୀ ସୁନାଭାର କନ୍ୟା ସହିତ। ଦେବତା ସମ୍ପ୍ରଦାନ କ୍ଷମତାରେ, ସେ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ପଞ୍ଚ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହିଲେ। ସେ ସ୍୵େଚ୍ଛାରେ ତାଙ୍କ ସୁକୁମାରୀ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଉପଭୋଗ କଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟ ଆକାଶରୁ ଚୁଇଁ ପଡ଼ିଲା। ଏହି ବୀର୍ୟକୁ ଚିତ୍ରା, ବିଶାଳା ଓ ହରିତାଳିନୀ—ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ—ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କଲେ, ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଏହାକୁ ଅମୃତ ଭାବି, ସଦା ଯୁବତ୍ୱ କାମନା କରୁଥିଲେ, ଏହାକୁ ଅଭିଲାଷା କଲେ। ପତିମାନଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ସେମାନେ ପଦ୍ମରେ ଥିବା ଏହି ବୀର୍ୟ ପିଇଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା ଏହି ବୀର୍ୟ ପିଇବା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ... ଏହି ବୀର୍ୟ ପାଇଁ ସେମାନେ ଦ୷ଷିତ ହେଇ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସେମାନଙ୍କର କ୍ରନ୍ଦନର ସ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତ ଭରିଯାଇଥିଲା। ସେମାନଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଇ, ସେ କହିଲେ—"ବଛାମାନେ, କ୍ରନ୍ଦନ କରନି, ତୁମେ ସକ୍ତିଶାଳୀ।" ଏହିପରି କଥା କହି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ପିତାମହ... ସେମାନେ ମନୁ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମଧ୍ୟବେଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମାରୁତ ହେଇଗଲେ। ପ୍ରସିଦ୍ଧ କ୍ରତୁଧ୍ୱଜ ସ୍ୱାରୋଚିଷଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ। ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ସେମାନେ ମହା ପର୍ବତ ମେରୁକୁ ଗଲେ। ଏହାପରେ, ସହସ୍ରାକ୍ଷୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ବିପଶ୍ଚିତ, ଭୟଭୀତ ହେଲେ। "ହେ ପୁତନା, ତୁମେ ପର୍ବତକୁ ଯାଅ, ବିଶାଳ ଓ ଶୋଭାମୟ ମେରୁକୁ।" ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ଆସିବା ପାଇଁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ଉପାୟ କର।