ହରି, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରାରେ ପଥ ଦେଇଯାଉଥିଲେ, ସେ ଏକ ଗାଈମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ବା ଭୟ ଛଡା, ଅନେକ ତୀର ବିକିରଣ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି, ହରି ମେଘବତ୍ ବର୍ଷା କରି ପାହାଡ଼କୁ ଢାକି ଦେଲେ। ତାପରେ, ସେ ପାକାକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପଙ୍ଖଯୁକ୍ତ ବାଣରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସମସ୍ତ ଅମରମାନଙ୍କର ଓଇଶ୍ୱର୍ୟ ଶାସକ ଶକ୍ର, ପାକାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ସେ ସୁନିର୍ମିତ ପଙ୍ଖଯୁକ୍ତ ତୀରରେ ପାକାକୁ ଚିରି ଦେଲେ, ଏହିପରି ଶକ୍ର ପୁରନ୍ଦର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁଠାରେ ଜୟ ହେଲା, ସେଉଁଠି ଅଧମ ଦାନବ ତଳଲୋକକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏହି କଥା ସୁଣି, ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ, "ଏହାଠାରୁ ଆଉ କ'ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?" ଏବଂ ସେମାନେ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ମୋର ମନରେ ଏହି ସନ୍ଦେହ ବାରମ୍ବାର ଆସେ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବା ପରେ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ କ'ଣ କଲେ?" ତାପରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଅନୁରୋଧ ହେଲା: "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋର ସ୍ୱାମୀ, ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଦିଅନ୍ତୁ ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବ।" ତା'ପରେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା, "ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ତୁମେ ଦଶ ଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ। ଏବଂ ତୁମେ ଏକ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେବେ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ହେବ—ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପଥ ନାହିଁ।" ଏହିପରି ନିଷ୍ଠାରେ ଗର୍ଭାଧାନ କ୍ରିୟା କରି, ଋଷି ଉଦୟ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ, ଦିତିଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ନିୟତ କର୍ମରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଦିତି କହିଲେ, "ବାଣ।" ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ନିୟମିତ ରହି, ସେ ସାପ ଭଳି ଦୋଷ ଖୋଜିଲେ। ଶତ ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ତାପସୀ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଧୋଇ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ। ସେ ଶୁଭ୍ର ଭାବରେ ଶୁଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପାଦ ଚୂଳ ମୁଳରେ ଗଠିଯାଇଥିଲା। ନାରଦ, ସେ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ନାକ ମାର୍ଗରେ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ବଡ଼ ଶିଶୁ ଶୁଇଥିବା, ତାଙ୍କର ହାତ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରଖାଯାଇଥିଲା, ମୁହଁ ଉପରକୁ ଥିଲା। ତା'ପରେ, ଶୁଭ୍ର କ୍ରିଷ୍ଟଳ ସମାନ ଜ୍ଵଳମାନ ହାତ ଦ୍ୱାରା, ସେ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ। ଏବଂ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଦବାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ତେଣୁ ଦିତି ଦୃଢ଼ ହେଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରଦ, ମାଂସରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଶତ-ସନ୍ଧିତ ବଜ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହାଦ୍ୱାରା, ତିନି ସେଉଁଠି ଦିତିଙ୍କୁ ସାତ ଭାଗକୁ କାଟିଦେଲେ, ଦିତି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ କନ୍ଦି ଉଠିଲେ। ନାରଦ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କର କନ୍ଦିବା ସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ। ଏହିପରି କହି, ପୁନି ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗକୁ ସାତ ଭାଗରେ କାଟିଦେଲେ। ଏଉଁପରେ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ହାତ ଯୋଡି ଦିତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମ ଅନୁରୋଧରେ ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି, ତେଣୁ ମୋପରେ କ୍ରୋଧ କରିବ ନାହିଁ।" ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଶୁଦ୍ଧତା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଶୋଭାମୟି, ଦେବରାଜଙ୍କ ସହିତ ସେମାନେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ପରେ, ମହାନ ମହେନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ବୃତ୍ରସୁଦନ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦିତିଙ୍କୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ଏବେ ମୋତେ କହ, କିଏ ପ୍ରଥମେ ବାୟୁମାର୍ଗରେ ବସିଥିଲେ? କିଏ ସେମାନେ ଥିଲେ ଯେଉଁମାନେ ବାୟୁମାର୍ଗରେ ବସୁଥିଲେ? ଏହି ବିଷୟ ମୋତେ ବିସ୍ତାରରେ କହ। ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ଯୁଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବର୍ତ୍ତମାନ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେଉଁଠି ଏକ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଯାହାର ନାମ ସବନ, ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରଶଂସିତ। ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସୁଦେବା ଶୋକରେ ଭାସି, ଅନେକବାର "ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଭୁ" ବୋଲି କନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେଉଁଠି ସେ ନିଜେ ରକ୍ଷକହୀନ। ସେ କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମ ତତ୍ତ୍ୱ ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଛି, ତେବେ ଏହି ଅଗ୍ନି ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ତୁମ ସାଙ୍ଗୀ ହେଉ।" ଏଭଳି ଏହି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣାମାଳା ଘଟିଗଲା।