ଭୟଜନକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭୈରବ ଭଗବାନ୍ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ରୂପ ତିଆରି କଲେ। ଏହି ମହାତ୍ମ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଧନ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ପାଠ କରିବାଉଚିତ। ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଛି; ଏବେ ଆପଣ ମୋତେ ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତରେ ଏବଂ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରେ କରାଯାଇଛି। ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ତଳସ୍ଥଳକୁ ଯିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଲତାବିତାନରେ ଢାକିଥିବା, ମଦମସ୍ତ ଜନମାନେ ଥିଲେ। ସେଇ ପର୍ବତ ମାଧବୀ ଫୁଲର ଗନ୍ଧରେ ମଧୁର, ଋଷିମାନେ ଯାହାକୁ ପୂଜନ୍ତି ଏବଂ ଯାହା ହରଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ। ମାୟା ଓ ତାରାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସେମାନେ ସେଠି ବାସ କରିବାକୁ ଚୟନ କଲେ। ଦକ୍ଷିଣ ପବନ ସେଠି ଶିତଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଭାବେ ବହୁଥିଲା। ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସେମାନେ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହରି ପଥରେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଗୋମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହା ସହିତ, ସେ ଦେଖିଲେ ଦାନବମାନେ ସୁଖରେ ମଗ୍ନ ଓ ଆନନ୍ଦିତ। ସେମାନେ ଅଶାନ୍ତ ନ ହୋଇ, ବାଣର ଢେର ବିଖେରିବାରେ ଆଗେଇଲେ। ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି, ସେ ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ ମେଘ ଭଳି ବର୍ଷାରେ ଢାକିଦେଲେ। ପରେ ସେ ପାକାକୁ ପଖିର ପାଙ୍ଖି ଲାଗିଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ର, ପାକାଙ୍କୁ ଶାସନ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ସେ ଭଲ ପାଖି ଲାଗିଥିବା ବାଣରେ ପାକାଙ୍କୁ ଚିରିଦେଲେ; ଏହିପରି ଉନ୍ମୁଚିତ ହେଲେ ପୁରନ୍ଦର। ଯେଉଁଠି ଜୟ ହୋଇଥିଲା, ସେଠାରୁ ସେ ତଳସ୍ଥଳକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏବେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଉ କ’ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି? ଏହି ଥ୍ରୟମ୍ବକ କହିଛନ୍ତି। ମୋ ହୃଦୟରେ ଏହି ସନ୍ଦେହ ବାରମ୍ବାର ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନିହତ ହେବା ପରେ ଶତ୍ରୁନାଶକ କ’ଣ କଲେ? ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋର ସ୍ୱାମୀ; ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଦିଅନ୍ତୁ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ବଧ କରିପାରିବ। ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ସହିତ, ତୁମେ ଦଶ ଦଶ ବର୍ଷ ଅବଧି ରହିବେ। ହେ ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେବେ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁନାଶକ ହେବ—ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ। ଗର୍ଭାଧାନ କ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ମୁନି ଉଦୟ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦିତିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଲେ। ନିୟତ କର୍ମରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଦେବୀ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ—‘ବାଣ’। ନିୟମିତ ମନ ଓ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ସହିତ, ସେ ସାପ ଭଳି ଦୁର୍ବଳତା ଖୋଜିଲେ। ଶତ ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ତାପସୀ ଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଣ୍ଡ ଧୋଇ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ। ସେ ଶୁଭ୍ର ନିଦ୍ରା ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଚୁଲିର ଶେଷ ତଳେ ପାଦ ଗୁଡ଼ିକୁ ଜଡ଼ାଇ ରଖିଲେ। ହେ ନାରଦ, ସେ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ନାକରେ ମାଧ୍ୟମରେ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ବଡ଼ ଶିଶୁ ହାତ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ଧରି, ମୁଣ୍ଡ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଶୁଇଥିଲେ। ଏବେ, ଶୁଦ୍ଧ କ୍ରିଷ୍ଟଳ ଭଳି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାମୟ ହାତ ଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ। ହାତ ଦ୍ୱାରା ଚାପିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ସେ କଠିନ ହେଇଗଲେ। ହେ ନାରଦ, ଏହିପରି ଏକ ମାଂସ ତିଆରି ହେବା ଶତ ଗଠିତ ବଜ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସାତ ଭାଗ କଟିଦେଲେ, ଦିତି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦି ଉଠିଲେ। ନାରଦ, ପୁଅଙ୍କର ଏହି କାନ୍ଦଣ ସ୍ୱର ସେ ଶୁଣିଲେ। ଏହିପରି କହି, ସେ ପୁଣି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗକୁ ସାତ ଭାଗ କଟିଦେଲେ। ପରେ, ଭୟଭୀତ ଓ ଶାପର ଭୟରେ, ହାତ ଯୋଡି ଦିତିଙ୍କୁ କହିଲେ—“ତୁମର ଅନୁରୋଧରେ ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି; ତେଣୁ ମୋପ୍ରତି କ୍ରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।