ସେଇ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣ ଓ ଚିହ୍ନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଦେବୀଙ୍କ ଆହ୍ୱାନରେ ଜୟା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାପରେ ତ୍ରିନୟନ ମହାଦେବ, ଗିରିଜା ଓ ଦାନବକୁ ଦେଖି, କହିଲେ— “ହେ ଦେବୀ, ଏହି ଅନ୍ଧକକୁ ମୁଁ ତୁମର ସେବକ କରିଛି।” ଏପରି କହି, “ହେ ପୁଅ, ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଅନ୍ଧକକୁ ବିନାଶ କର,” ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ପାଇଁ, ନନ୍ଦି ଓ ଅଣ୍ଡକ, ଯେଉଁମାନେ ସେନାପତି, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାପନାଶକ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରାନୁସାରୀ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାହାପରେ, ପ୍ରଭୁ କହିଲେ— “ପୁଅ, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ। ଉତ୍ତମ ବର ମାଗ।” ସେ ମାଗିଲେ— “ପ୍ରଭୁ ଓ ଆମ୍ବିକା, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ସଦା ଭକ୍ତି ରହୁ।” ସେ ଶର୍ବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ସେନାପତି ହେଲେ। ଭୟଜନକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭୈରବ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଭକ୍ତିରେ ଏହି ରୂପ ନିର୍ମାଣ କଲେ। ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଧର୍ମ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଧନ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସଦା ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, କେହି କହିଲେ— “ମୋର କାମ ସଫଳ ହୋଇଛି; ଏହାକୁ ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।” ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କୁହାଗଲା— “ଯାହା କରାଯାଇଛି, ସେହି ଜଗତ ଓ ନିଜ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକାମନାରେ। ଦେବସେନା ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ପରାଜିତ ହେଇ, ପାତାଳକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେଠାରେ, ଲତା ଲତାରେ ଢାକା, ମଦମଗ୍ନ ଜନମାନେ ଥିଲେ। ସେ ପାହାଡ଼, ମାଧବୀ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିଲା, ଋଷିମାନେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ହରଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଥିଲା। ମାୟା ଓ ତାରାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସେମାନେ ସେଉଠାକୁ ବାସସ୍ଥଳୀ ଭାବେ ବାଛିଲେ। ଦକ୍ଷିଣ ପବନ ଶିତଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଭାବରେ ବହୁଥିଲା। ସେମାନେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହରି ଏକ ପଥରେ ଯିବାବେଳେ ଗୋମାତାକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦାନବମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ସୁଖଭୋଗରେ ଲିନ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଆସି, ବିପୁଳ କଟି କଟି ବାଣ ଛଡ଼ିଲେ। ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ ଋଷି, ସେ ପାହାଡ଼କୁ ମେଘ ଯେମିତି ବର୍ଷା କରେ, ସେମିତି ବର୍ଷା କଲେ। ପାକକୁ ପାଖୁଡ଼ି ଲଗା ବାଣରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଶକ୍ର, ସମସ୍ତ ଅମରମାନଙ୍କ ନାୟକ, ପାକଙ୍କୁ ଶାସନ କରିଲେ। ସେ ଉତ୍ତମ ପାଖୁଡ଼ି ଲଗା ବାଣରେ ତାଙ୍କୁ ଭେଦିଦେଲେ; ଏଭଳି ହୋଇ ସେ ପୁରନ୍ଦର ହେଲେ। ଏହିଭଳି ପରାଜିତ ହୋଇଥିବା ଦାନବମାନେ ପାତାଳକୁ ଗଲେ। ତାପରେ, ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ କହିବି? ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ହୃଦୟରେ ଏହି ସନ୍ଦେହ ପୁଣିପୁଣି ଆସୁଛି— ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନିହତ ହେବା ପରେ ଶତ୍ରୁନାଶକ କ’ଣ କଲେ? ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋର ନାଥ; ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ବିନାଶ କରିପାରିବ। ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ଓ ଆଚରଣରେ ନିପୁଣ ହୋଇ, ତୁମେ ଦଶ ଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ। ତୁମେ ଏମିତି ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେବ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁନାଶକ ହେବ— ଏହା ଛାଡ଼ି ଆଉ ଉପାୟ ନାହିଁ। ଗର୍ଭାଧାନ କ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ଋଷି ଉଦୟ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦିତିଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ନିୟତ କର୍ମରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଦେବୀ କହିଲେ— “ବାଣ।” ନିୟମିତ ମନ ଓ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ, ସେ ସର୍ପ ଭଳି ଦୋଷ ଖୋଜିଲେ। ଶତ ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ତପସ୍ୱିନୀ ମୁଣ୍ଡ ଧୋଇ ପବିତ୍ର ହେଲେ। ସେ ଶୁଭ ନିଦ୍ରା କଲେ, ଚୁଲିର ଶେଷରେ ପାଦ ଗୁଞ୍ଜି ଶୋଇ ଥିଲେ।