ଭଗବାନ ଶିବ ଭୃଙ୍ଗୀଙ୍କୁ ଦେଖାଇ କହିଲେ, “ଏହିଜଣ ନିଶ୍ଚୟ ଅନ୍ଧକ ନୁହେଁ।” ତାପରେ, ଶିବଙ୍କୁ ବୃଷଭ-ଧ୍ୱଜ ଭାବରେ ଉପାସନା କରାଯିବା ଦେଖି, ସେ ଅଟ୍ଟାଳିକାର ନାୟକ ହୋଇଥିବାରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ବହୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ଶିବ ଦେବତାମାନେଠାରେ କହିଲେ, “ତମେ ତମ ନିଜ ନିବାସକୁ ଯାଅ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର। ଏଠାରେ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କରି, ପରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।” ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। ଦେବତାମାନେ, ଶକ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଗଲେ, ଭଗବାନ ଶିବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସେବକମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜ ନିଜ ଯାନରେ ଚଢ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏଠି, ଚାହିଁଲେ ମିଳିଥିବା କାମଧେନୁ ଗାଁଏବଂ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଗଛର ଦେଶରେ ସେବକମାନେ ନିଜ ନିଜ ମାର୍ଗରେ ଯାଇଥିଲେ। ମହେଶ୍ୱର ଦୀର୍ଘ ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭଗବାନ ଫେରିଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯାୟା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସେବକମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଆହ୍ୱାନରେ ଶୀଘ୍ର ଆସିଗଲେ। ତିନି ଆଖି ଶିବ, ଗିରିଜା ଏବଂ ଅସୁର ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଅନ୍ଧକକୁ ମୁଁ ତୁମ ସେବକ କରିଛି।” ପରେ, ଶିବ କହିଲେ, “ପୁତ୍ର, ଶୀଘ୍ର ଅନ୍ଧକକୁ ନିଃଶେଷ କର।” ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ନନ୍ଦି ଏବଂ ଅନ୍ଧକ, ଗଣମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷ୍ଟୁତି କଲେ, ଯାହା ପୁଣ୍ୟଦାୟି, ପାପ ନାଶକ ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ରାନୁସାରୀ ଥିଲା। ଶିବ କହିଲେ, “ପୁତ୍ର, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ।” ତେଣୁ, ସେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ଦେବୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ମୋର ଭକ୍ତି ସଦା ରହୁ।” ସେ ଶର୍ବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି ଗଣମାନଙ୍କ ନାୟକ ହେଲେ। ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଭୈରବ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ରୂପ ନିର୍ମାଣ କଲେ। ଏହି ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଧର୍ମ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଏବଂ ଧନ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଠିବା ଯୋଗ୍ୟ। ତାପରେ, ଶିବ କହିଲେ, “ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ତୁମେ ଏହାକୁ ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।” ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯାହା କରାଯାଇଛି, ଏହା ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଏବଂ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥର ନିମିତ୍ତରେ। ଦେବମାନେ ଅତି ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଅସୁରମାନେଠାରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରି ତଳ ଲୋକକୁ ଗଲେ।” ଏହି ତଳ ଲୋକ ଲତା-ବିଲତାରେ ଆଛାଦିତ ଏବଂ ମଦିରାପାନରେ ମଗ୍ନ ଜନମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ମାଧବୀ ଫୁଲର ଗନ୍ଧରେ ମନ୍ଦିତ ପର୍ବତ, ଋଷିମାନେ ଉପାସନା କରିଥିବା ଏବଂ ହରଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ। ମାୟା ଏବଂ ତାରାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସେମାନେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ନିଜ ନିବାସ ଭାବେ ଚୟନ କଲେ। ଦକ୍ଷିଣ ପବନ ଶୀତଳ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ଭାବରେ ବହୁଛି। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଜଗତର ମହାସମ୍ମାନର ଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। ହରି ନିଜ ମାର୍ଗରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଏକ ଗାଇ ମାତାକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦାନବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ ଏବଂ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅସୁରମାନେ ଅସୁବିଧା ବିନା ଏଗି ଆସି, ଅନେକ ତୀର ବିକିରଣ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦ୍ୱିଜ ଋଷିଙ୍କୁ ଶିବ କହିଲେ, ସେ ପର୍ବତକୁ ମେଘର ଭଳି ବର୍ଷାରେ ଆଛାଦିତ କରିଦେଲେ। ସେ ପାକାକୁ ପାଖା ଲଗା ତୀରରେ ଘାତ କଲେ। ଶକ୍ର, ଅମରମାନେଠାରେ ନାୟକ, ପାକାକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲେ। ସେ ଭଲ ପାଖା ଲଗା ତୀରରେ ପାକାକୁ ଭଗ୍ନ କରି, ପୁରନ୍ଦର ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଯାହା ବିଜିତ ହୋଇଥିଲା, ତାହା ତଳ ଲୋକକୁ ଚଲିଗଲା। ତାପରେ, ଶିବ ଏକ ଋଷିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ଯାହା କହିଛି, ତୁମେ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ଏହି ସନ୍ଦେହ ମୋ ହୃଦୟରେ ବାରମ୍ବାର ଆସୁଛି।