ଏହି ଚମତ୍କାର ଗଥାରେ କୁହାଯାଉଛି—ବୟସ୍କ ବ୍ୟକ୍ତି, ଶିଶୁ, ଯୁବକ କିମ୍ବା ନାରୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମଦନା ଆକ୍ରମଣ କରିଥାଏ। ତୁମ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁମାନେ ହସ ଓ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଭକ୍ତ ହେବେ; ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗରେ ଏକତ୍ରିତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ହେବେ। ମୋ ଦୟାରେ, ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ, ଦାତା ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲଭିବେ। କାଳଞ୍ଜରର ଉତ୍ତରେ, ହିମାଳୟର ଦକ୍ଷିଣେ, ଏକ ପବିତ୍ର ଭୂମି ଅଛି। ସେଠାକୁ ଯିବାବେଳେ, ତ୍ରିନେତ୍ରୀଶ୍ୱର ମହାଦେବ ମଧ୍ୟ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଉଁଠି, ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖି, ହର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ପରେ ସେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ଥିଲେ। ତାହାଁଠି ଭଗବାନ କହିଲେ, "ମୋତେ ଭିକ୍ଷା ଦିଅ।" ସେଇ ସମୟରେ ନାରଦ ଏକ ଆଶ୍ରମରୁ ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରମକୁ ଘୁରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦୁର୍ବଳମନ ବ୍ୟକ୍ତି ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ମନ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସମ୍ମାନ ଓ ଏହି ପ୍ରକାର ଚିନ୍ତାରେ ଲଗିଥିଲା। ଯେଉଁଠି ଅନେକ ଲୋକ କାମନାରେ ପୀଡିତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ମୋହରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଉଥିଲେ, ସେଉଁଠି ସେମାନେ ଯାଉଥିଲେ। ମଦନାତ୍ୟନ୍ତ ହାତୀ ପଛରେ ହାତୀଣୀମାନେ ଯେପରି ଚାଲନ୍ତି, ସେପରି ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ। ସମସ୍ତେ କ୍ରୋଧ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କହିଲେ, "ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ପୃଥିବୀରେ ପତିତ ହେଉ!" ତାପରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ନୀଳ-ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ମହାଦେବ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଉପରୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଛିଦ୍ର କଲେ। ସମସ୍ତ ପାତାଳ ଲୋକ ଚରାଚର ଜୀବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ତାପରେ ସେ କ୍ଷୀରସାଗରରେ ମାଧବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ସେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କଲେ, "ହେ ଜଗତ୍ପତି, କେଉଁ ଦୁଃଖରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି?" ଯେତେବେଳେ ଏହି ଚିହ୍ନ ପୃଥିବୀରେ ପଡିଲା, ଭାରରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା। "ଚଳ, ହେ ଦେବେଶ," ବାରମ୍ବାର ଏମିତି କହି, ସମସ୍ତେ ସେଉଁଠି ଯାଇ ଭବଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାପରେ ଭଗବାନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। କିନ୍ତୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ସେ ତାହାର ଶେଷ ନ ପାଇ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପୁଣି ଫେରିଆସିଲେ। ଚକ୍ରଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଯାଇ ଶେଷ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ମହାମୁନି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ନ ଦେଖିପାରିଲେନି। ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡି ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। "ହେ ମେଘଧାରୀ, କବି, ଶର୍ବ, ତ୍ରିନେତ୍ର, ଶଙ୍କର! ହେ ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞ ନାଶକ, କାଳସ୍ୱରୂପ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ତୁମେ ଅନନ୍ତ, ଭଗବାନ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ; ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।" ତାପରେ ସ୍ୱରୂପରେ ବିରାଜମାନ ଭଗବାନ କହିଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନେ କାମନା ଓ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ସତ୍ୟରେ ସେମାନେ ଶାନ୍ତି ଲଭନ୍ତି। ଏହିଠାରେ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ପୁଣି ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଦିଅ।" "ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବ, ଏହି ପ୍ରକାର ହେବା ଉଚିତ୍।" ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଗୌରବର୍ଣ୍ଣ ଲିଙ୍ଗକୁ ଉଠାଇଲେ। ତୃତୀୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ କାଳବଦନ, ଚତୁର୍ଥ କପାଳୀନ। ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ ଗୋପାୟନ। ଗୋପାୟନଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ ରୁଷଭ ନାମକ ରାଜା, ଯାହାଙ୍କୁ ସୋମକେଶ୍ୱର ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସୋମକେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଏକ ବୈଶ୍ୟ, କ୍ରାଥେଶ୍ୱର। ସେଠାରୁ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ କର୍ଣ୍ଣୋଦର, ଜନ୍ମରେ ଶୂଦ୍ର, କିନ୍ତୁ ମହାତପସ୍ବୀ। ସେ ଚାରି ଆଶ୍ରମ ନିବାହ କରି, ନିଜ ଧାମକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି ଭଗବାନଙ୍କ ଲୀଳା ଓ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ପରମ୍ପରା ଏ ପବିତ୍ର କଥା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶ ହୁଏ।