ହେ ହର, ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେଶ୍ଵର, ମୋର ପାପ ନାଶ କର। ତୁମେ ତିନି ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ମୋତେ ପବିତ୍ର କର; ମୁଁ ଶରଣାଗତ ହୋଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ହେ ଶମ୍ଭୁ, ମୋତେ ପବିତ୍ର କର। ମୁଁ ତୁମ ଦାସ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛି। କାମ ଶତ୍ରୁକୁ ଜିତିଥିବା ମନସହିତ, ମୁଁ ଶିର ନମାଇ ତୁମେଠାରେ ବନ୍ଦନା କରୁଛି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ଈଶାନ, ସମସ୍ତ ପାପ ଅପସାରକ, ଦୟା କରି ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର। ମୋର ଆଚରଣ ଯଦି ଅପରାଧମୟ ଥାଏ ମଧ୍ୟ, ହେ ଭବନୀଶ୍ଵର, ମୋପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଅ। ତୁମେ ମଙ୍ଗଳମୟ, ତୁମେ ଓଁକାର, ତୁମେ ଈଶାନ, ନିତ୍ୟ ଓ ଅବିନାଶୀ। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଷଟ୍କାର, ତୁମେ ଧର୍ମ, ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ତୁମେ ଭରିଛ। ତୁମେ ଜୟ, ତୁମେ ସହସ୍ରନୟନ, ତୁମେ ବିରୂପାକ୍ଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଧରୀ। ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ଅଚଳ, ରୁଦ୍ର, ପଶୁପତି, ଶିବ। ତୁମେ ଜୟୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ; ମୁଁ ଶରଣାଗତ, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର। ଏହିପରି ଭାବରେ, ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାମ୍ରନୟନୀ ଭଗବାନ୍ ସୁବର୍ଣ୍ଣନୟନୀଙ୍କୁ କହିଲେ— "ଏ ଶୁଭେ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଵର ଚାହଁ, ତାହା ଚୟନ କର, କିନ୍ତୁ ଅମ୍ବିକା ବ୍ୟତୀତ।" ତା'ପରେ, ମୁଁ ମୋର ମା' ଅମ୍ବିକାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଶରୀର, ମନ, ବାଚା, କିମ୍ବା ଅନୁଚିନ୍ତିତ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ ଯେଉଁହେଉ, ମୋତେ ଏକ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ତୁମେ ଦିଅ, ଏହି ହେଉ ମୋର ବର। ତୁମେ ଏବେ ଦାନବ ସ୍ୱଭାବରୁ ମୁକ୍ତ; ଭୃଙ୍ଗୀ, ତୁମେ ଗଣମଣ୍ଡଳର ନେତୃତ୍ୱ ନଅ। ଶିବଙ୍କ ନିଜ ହାତରେ ଅନ୍ଧକକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରି, ତା'କୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ସେଇ ମହାତ୍ମାମାନେ ତ୍ରିନୟନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ବିଦାୟ ନେଲେ। ତା'ପରେ ଭୃଙ୍ଗୀଙ୍କୁ ଦେଖାଇ କହିଲେ, "ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଅନ୍ଧକ ନୁହେଁ।" ସେମାନେ ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଯିଏ ଗଣମଣ୍ଡଳର ନେତୃତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିଲେ। "ତୁମେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଯାଅ; ସ୍୵ର୍ଗରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କର।" ସେଠାରେ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ପରେ ପରମ ସ୍୵ର୍ଗକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ମହେଶ୍ଵରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍୵ର୍ଗୀୟ ଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ। ଯେତେବେଳେ ଦେବମାନେ, ଶକ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ବିଦାୟ ନେଲେ, ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ଶିବ ଓ ତାଙ୍କର ଗଣମଣ୍ଡଳ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜ ନିଜ ଯାନରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ଯେଉଁଠି କାମଧେନୁ ଓ କାମବୃକ୍ଷ ଅଛନ୍ତି, ଗଣମଣ୍ଡଳ ନିଜ ନିଜ ପଥରେ ଚଲିଗଲେ, ମହେଶ୍ଵରେ ରହିଲେ। ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ବରପ୍ରଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣରେ ଦେଖି, ଦେବୀଙ୍କ ଆହ୍ୱାନରେ ଜୟା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶୀଘ୍ର ଆସିଲେ। ତା'ପରେ ତ୍ରିନୟନ ଗିରିଜା ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ଦେଖି, କହିଲେ— "ହେ ଦେବୀ, ଏହି ଅନ୍ଧକକୁ ମୁଁ ତୁମର ଦାସ କରିଛି।" ଏପରି କହି, "ଓ ପୁତ୍ର, ଶୀଘ୍ର ଅନ୍ଧକକୁ ବିନାଶ କର," ବୋଲି ଶିବ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଭଗବାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ ନନ୍ଦି ଓ ଗଣନାୟକ ଅନ୍ଧକ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାପନାଶକ, ଶାସ୍ତ୍ରସମ୍ମତ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତା'ପରେ ଶିବ କହିଲେ, "ପୁତ୍ର, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ଚାହଁ।" ସେ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ ଓ ଅମ୍ବିକା, ମୋର ତୁମପ୍ରତି ଭକ୍ତି ସଦା ଅଟୁଟ ରହୁ।" ଏଭଳି, ସେ ଶର୍ବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାରେ ରହିଲେ ଓ ଗଣମଣ୍ଡଳର ନାୟକ ହେଲେ।