ସୋମରାଜା, ଯିଏ ଚକ୍ରମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦରାଜା, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏବଂ ଲଳିତରାଜା, ଯିଏ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ପାତ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ—ଏହିମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖ୍ୟାତିଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଷ୍ଟମ ଥିଲେ ବିଘ୍ନରାଜା, ଯାହାକୁ ‘ଭୈରବ ଅଷ୍ଟକ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭୈରବ ଛତ୍ର ପରି ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭୈରବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସପ୍ତ ରୂପରେ ବିଭୂଷିତ ମହାଦେବ ଦୁଃଖରେ ଏପଡ଼ି ଡୁବିଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର କପାଳରୁ ଏକ ରକ୍ତରେ ଭିଜା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କନ୍ୟା ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲେ। ସେଇ କନ୍ୟାଠାରୁ ଏକ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯାହା ଅନେକ ଅଙ୍ଗର ଗୁଚ୍ଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଇ କନ୍ୟା, ଯେତେବେଳେ କାଟାଯାଇଥିଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ନିଜ ରକ୍ତକୁ ନିଜେ ଚାଟି ନେଲେ। ଏହା ପରେ ଶଂକର, ଯିଏ ସଂସାରରେ ବରଦାନ ଦେଇଥିବା, ଲୋକମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉପଦେଶ କହିଲେ। ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର ଏବଂ ମାନବମାନେ ଏହା ଶୁଣିଲେ। ସେ କନ୍ୟା, ଯିଏ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ, ‘ଚର୍ଚ୍ଚିକା’ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କରି, ଅତିଶୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ହଇଁଗୁଳତ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କ ଦୟାରେ, ହେ ମହାତ୍ମା, ଗ୍ରହ ଏବଂ ସଂସାରର ଶୁଭ-ଅଶୁଭ ରାଜ୍ୟ ଦାନ ହେବ। ଭୈରବ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଲେ, ମାତ୍ର ଚର୍ମ ଓ ହାଡ଼ ରହିଗଲା, ରକ୍ତ ରହିଲା ନାହିଁ। ଏହା ପରେ, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ନାଥ, ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ମାଷ୍ଟର, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାଁକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେଠି ଆଦିଦେବଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ରଚନା କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ବିଶିଂତି ହସ୍ତଧାରୀ, ନାଗେଶ୍ୱର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତ୍ରିନେତ୍ର, ମୋ ଚିନ୍ତିତ ମନକୁ ରକ୍ଷା କର। ହେ ବୃଷଧ୍ୱଜା, ତିନି ଲୋକର ମାତା ଭାବେ ଆଦରିତ, ମୁଁ ଭୟଭୀତ, ତୁମେ ମୋର ଶରଣ, ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ। ଯକ୍ଷ, ମାନବ, ମହାପ୍ରଭୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତୁମକୁ ମହେଶ୍ୱର ବୋଲି କୁହନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ହେ ହର, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ହେ ଲୋକନାଥ, ମୋର ପାପ ନାଶ କର। ତିନି ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ମୋତେ ପବିତ୍ର କର, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛି। ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଶଂଭୁ, ମୋତେ ପବିତ୍ର କର। ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ଭୟଭୀତ, ତୁମ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି। ଅନୁରାଗରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୁଁ ମନକୁ ଶମ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ହେ ଈଶାନ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର, ଦୟା କର। ମୋର ଆଚରଣ ଯଦି ଦୁଷ୍ଟ ଥାଏ, ହେ ସଂସାରନାଥ, ମୋପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ। ତୁମେ ମଙ୍ଗଳ, ତୁମେ ଓଁ, ତୁମେ ଈଶାନ, ନିତ୍ୟ ଓ ଅବିନାଶୀ। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଷଟ୍କାର, ତୁମେ ଧର୍ମ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ତୁମେ ବ୍ୟାପିଛ। ତୁମେ ବିଜୟ, ତୁମେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ତୁମେ ବିରୂପାକ୍ଷ, ବଳବାନ୍। ତୁମେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିର୍ମଳ, ରୁଦ୍ର, ପଶୁପତି, ଶିବ। ତୁମେ ବିଜୟୀ, ତୁମେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ; ମୁଁ ଶରଣ ନେଇଛି, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।” ଏପରି ଭାବେ ଅନ୍ଧକ ଭାକ୍ୟ କହି ନମସ୍କାର କଲେ। ତା ପରେ ତାମ୍ରନେତ୍ର ବିଶ୍ୱମୟୀ ସ୍ନେହଭାବରେ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣନେତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ଆମ୍ବିକା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ଵର ଚୁଣ।” ତାହା ପରେ ଅନ୍ଧକ ମାଆ ଆମ୍ବିକାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରି, କହିଲେ, “ଦେହ, ମନ, ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ଅପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ଯେଉଁଠାରେ ହେଉ, ମୋତେ ତୁମେ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଦିଅ—ଏହି ହେଉ ମୋର ବର।” ଏହାପରେ ଭୈରବ କହିଲେ, “ତୁମେ ଦାନବ ସ୍ୱଭାବରୁ ମୁକ୍ତ; ଭୃଙ୍ଗୀ, ତୁମେ ଗଣପତି ହୁଅ।” ପରେ ସେ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ନିଜ ହାତରେ ପବିତ୍ର କରି, ତାଙ୍କୁ ଅଘାତମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏହାପରେ ସେଇ ମହାତ୍ମାମାନେ ତ୍ରିନେତ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଚାଲିଗଲେ।