ତିନି ଜଗତଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେବା ଏକ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବିଶାଳ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଶିବ ଦେବ ଦେଖାଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ନାଗମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ପର୍ବତ ଗୁହା ପରି ଗଭୀର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ବିଶିଷ୍ଟ ଅଂଗ ଥିଲା—କୁଳି ଶବ୍ଦରେ କହିବାକୁ ଦେଢ଼ ଚାଲିସି ହାତ ଓ ସାଢ଼େ ଛଅ ଆଖି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ହେଉଛନ୍ତି ମଙ୍ଗଳମୟ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଶିବ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ବଡ଼ ଋଷି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, କାରଣ ଶିବ ବଡ଼ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହେଇ ଏକ କ୍ରୋଶ ଦୂରକୁ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଗଲେ। ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଗଦା ସହିତ ଉପଡ଼ାଇ ଦେଲେ। ତେବେ ଦାନବ ଦୁଇ ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି ଲାଫ୍ ଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଗଦାର ଘାଏଁରୁ ଚାରି ଟି ଧାରାରେ ରକ୍ତ ବହିଲା। ଏହି ଦାନବଙ୍କୁ ଏହି ନାମରେ ଖ୍ୟାତି ମିଳିଛି—ବିଦ୍ୟାରାଜ, ଯିଏ ପଦ୍ମମାଳାରେ ଶୋଭିତ। ସେ କଳାରାଜ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯିଏ ଗୁଳିର କାଜଳ ପରି ଚମକେ। କାମରାଜ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖିତ, ଯିଏ ଅଲସି ଫୁଲର ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ସୋମରାଜ ଭାବେ ମଣ୍ଡଳମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦରାଜ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଲଳିତରାଜ ଭାବେ ରୂପର ପାତ୍ର ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି। ଅଷ୍ଟମ ଭାବେ ଯିଏ ଉଲ୍ଲେଖିତ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଵିଘ୍ନରାଜ। ଏହି ଅଠ ଭୈରବ ରୂପକୁ ଭୈରବ ଅଷ୍ଟକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ଭୈରବଙ୍କୁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭୈରବ ଛତା ପରି ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୈରବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମହାଦେବଙ୍କୁ ସାତଟି ରୂପରେ ବଡ଼ କଷ୍ଟ ଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା। ତାଙ୍କର ଲଳାଟରୁ ଏକ ରକ୍ତସିକ୍ତ କନ୍ୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସେଇ କନ୍ୟାରୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଅନେକ ଅଙ୍ଗର ଗୁଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଇ କନ୍ୟା, ଯେତେବେଳେ ଚେରାଗଲେ, ତାଙ୍କର ରକ୍ତକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଭାବରେ ଚାଟି ନେଲେ। ଶିବ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଦାନଦାତା, ଲୋକମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ବାଣୀ କହିଲେ—"ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର ଏବଂ ମାନବମାନେ, ଏହି ସୁଭଗା କନ୍ୟା ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ଚର୍ଚ୍ଚିକା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।" ସେଇ ରୂପବତୀ ଶୁଭାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଘୁରିବାକୁ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଶେଷରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୃଥିବୀ ସ୍ଥାନ ହଇଁଗୁଳତା ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। "ତୁମର କୃପାରେ, ମହାତ୍ମା, ଗ୍ରହ ଓ ଜଗତ ଉପରେ ଶାସନ କରିବାର ଅଧିକାର, ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଦୁହିଁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ," ଏହି ଭାବେ ଅଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଲା। ତାପରେ ଭୈରବ ତାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଲେ—ରକ୍ତ ବିନା କେବଳ ଚର୍ମ ଓ ଅସ୍ଥି ରହିଗଲା। ଏହି ଭାବେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତର ନାୟକ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜୀବର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଉଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାହାପରେ ଅନ୍ଧକ ଏକ ଷ୍ଟୁତି ରଚନା କଲେ। "ହେ ବିଶି ହାତ ଧାରୀ, ନାଗମଣି ଧାରୀ, ତିନି ଆଖି ଥିବା ପ୍ରଭୁ, ମୋ ଦୁଃଖିତ ମନକୁ ରକ୍ଷା କର। ବୃଷଭବାହନ, ତିନି ଲୋକର ମାତା ଭାବେ ପୂଜିତ, ମୁଁ ଭୟକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଶରଣ ନେଇଛି। ଯକ୍ଷ, ମାନବ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ମହେଶ୍ୱର ବୋଲି କୁହନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ହରା, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମୋ ପାପ ନାଶ କର। ତିନି ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ପବିତ୍ର କର, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛି। ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଶମ୍ଭୁ, ମୋତେ ପବିତ୍ର କର। ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ଭୟଭୀତ, ଏବଂ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛି।" "କାମ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଜିତ ମନ ନେଇ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶିର ନମାଉଛି, ବନ୍ଦନା କରୁଛି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଇଶାନ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂରକର୍ତ୍ତା, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର, ଦୟା କର। ମୋ ଚରିତ୍ର ଯଦିଓ ପାପପୂର୍ଣ୍ଣ, ହେ ଭବନାଥ, ଦୟା କର।" "ତୁମେ ମଙ୍ଗଳ, ତୁମେ ଓଁ, ତୁମେ ଇଶାନ, ଶାଶ୍ୱତ ଓ ଅବିନାଶୀ। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଷଟ୍ ମନ୍ତ୍ର, ଧର୍ମ, ଓ ଦେବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରିଛ। ତୁମେ ବିଜୟ, ତୁମେ ଶତାକ୍ଷୀ, ତୁମେ ବିରୂପାକ୍ଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ।" ଏହିପରି ମହାତ୍ମା ଶିବଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଲୀଳା ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଜନମାନବଙ୍କ ମନରେ ଅମର ରହିଲା।