ଏହି ଉତ୍ତମ କଥାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ପ୍ରଶଂସିତ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ମାତଳି। ସେ, ଶମୀକଙ୍କ ପୁତ୍ର ମାତଳି, ରଥର ଲଗାମ ଧରିଥିଲେ। ଏହିପରି ମହାନ ଯୋଦ୍ଧା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ବଡ଼ ଏବଂ ପତିତ ଏକ ହଳିଆକୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ହାତରୁ ଏକ ସିଧା, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଭଳି ଧଳା ବାଣ ନେଇଲେ। ନମସ୍କାର କରି, ସେ ବାଣଟିକୁ ଧନୁଷର ତଣା ଉପରେ ରଖିଲେ। ଏହି ବାଣ ଉପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ଥିଲା, ଯାହା ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସୁରମାନୋଁକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲା। ଓ ନାରଦ, ସହସ୍ରନେତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ତିବ୍ର ଶସ୍ତ୍ରବର୍ଷା କରି ସେମାନଙ୍କୁ ଢାକିଦେଲେ। ଏହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକ ଯୋଦ୍ଧା ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଅଚେତନ ହେଲେ। ଶତ୍ରୁ ସେନା, ଯେଉଁଥିରେ ଅଧିକାଂଶ ନେତୃତ୍ୱ ହରାଇଯାଇଥିଲା, ପରାଜିତ ହେଲା। ତାପରେ ଜମ୍ଭାସୁର ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଧରି, ଅବିନାଶୀ ଦେବତାଧିପତିଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆଗେଇଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ କୁଜମ୍ଭଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିଲେ; ସେ ତାଙ୍କ ରଥରୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ନିର୍ଜୀବ ହେଲେ। ରୋଷରେ ପୁରଣ୍ତି, ଜମ୍ଭାସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ସିଂହ ଯେପରି ହାତୀ ଉପରେ ଝାପ ଦିଏ, ସେଭଳି ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇଥିଲା। ସେ ଏକ ବଣ୍ଡା ନେଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଭୟଙ୍କର, ଏହାକୁ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ତାକୁ ତୁରନ୍ତ, ତାଙ୍କ ଗଦାକୁ ଭସ୍ମ କରି, ହୃଦୟରେ ଆଘାତ କରିଲେ। ଜମ୍ଭା ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଅଚେତନ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ଏହିପରି, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ସ୍ତୁତି କଲେ, ଏବଂ ଗୋତ୍ରଭିତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶିବଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଏବେ, ଏକ ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟ ଚିତ୍କାର କଲେ, "ଆସ, ଆସ, ବୀର! ଘରକୁ ଚଳ, ମହାସୁର! ଆମେ ପୁଣିଥରେ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା।" ସେ ଘୋଷଣା କଲେ, "ମୁଁ ମୋ ଗୋତ୍ରକୁ ସ୍ୱୟଂ କହି, ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ। ମୁଁ ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜୟ କରିବି।" ସେ ଶମ୍ଭୁ ରଥଚାଳକଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। "ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ପ୍ରମଥ ଓ ଦେବମାନେଙ୍କ ସେନାକୁ ବାଣବୃଷ୍ଟିରେ ଧ୍ୱଂସ ନକରିବି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଚଡ଼ିବି ନାହିଁ," ବୋଲି ସେ କହିଲେ। ତାପରେ, ଶ୍ୟାମ ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାମାନୋଁକୁ ଚାବକ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, ମୁନିବର। ଏଠି ଘୋଡ଼ାମାନେ ଶରୀରରେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ, ରଥଟିକୁ ଅତି କଷ୍ଟରେ ଟାଣୁଥିଲେ। ପବନ ତାଲରେ ଯାଉଥିବା ସତ୍ୱେ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିବାରେ ଏକ ବର୍ଷ ଲାଗିଗଲା। ସେ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଢାକିଦେଲେ। ଏହିବେଳେ, ଚକ୍ରଧାରୀ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଜନାର୍ଦନ ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହିପରି, ଜୟର ଆଶାରେ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ମୋ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କର। ରଥକୁ ଭଙ୍ଗ କର, ଏବଂ ଶତ୍ରୁକୁ ରଥହୀନ କର। ଦେବଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ ହୋଇଥିବା ଏହି ଶତ୍ରୁକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଦେବଗଣ।" ତାପରେ ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ସହ ତ୍ୱରିତ ଆଗେଇଲେ। କେବଳ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଗଦା ଆଘାତରେ ଶତ୍ରୁକୁ ପତିତ କରିଦେଲେ। ବଣ୍ଡାରେ ହୃଦୟ ଭିଦ୍ରୁତ ହେବାରେ, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ। ତାପରେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଉତ୍ତମ ପତାକା ଓ ଦୃଢ଼ ଧୁରା ସହିତ ରଥକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଏହିପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟ ତାଙ୍କ ଗଦା ଧରି ଦେବତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ଦାଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ମହାଦେବଙ୍କୁ ଯୁକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ, "ତଥାପି, ଆଜି ମୋର ପ୍ରାକ୍ରମ ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅବଶ୍ୟ ଜୟ କରିବି।" ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ଦେହରେ ଧାରଣ କଲେ। ପୁନି କହିଲେ, "ଆସ, ଆସ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି; ମୁଁ ଏକାକି ଦଢ଼ି ଆଛି, ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି।" ସେ ଦୈତ୍ୟ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଗଦା ନେଇ ଶଙ୍କରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶିବ ପାହାଡ଼ର ଢାଳାରେ ପଦେ ପଦେ ଦଢ଼ି ଦାଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ସେଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କଲେ।