ଏକ ଦିନ, ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଦେଖିଲେ ଦୁଇଟି ଶିଶୁ, ଦୁହେଁ ଏକାକାର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, “ମୁଁ ଯାହା ପଚାରୁଛି, ତାହାର ସତ୍ୟ କି ମୁଁ ଜାଣେନି; ଆପଣ ମୋତେ ଏହା କହନ୍ତୁ।” ପୁନଃ ସେ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ଶିଶୁର ଭାଗ୍ୟ ଏବଂ କର୍ମ ଯାହା କୁହାଯାଇଛି, ଏହା ବିଷୟରେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।” ତାପରେ ସେ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ଆଜି ମୋତେ ସତ୍ୟ କହନ୍ତୁ, ନାହିଁ ହେଲେ ମୁଁ ଖାଇବି ନାହିଁ।” ଏହି ଉତ୍ସୁକତାପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ ଉତ୍ତରରେ କହାଯାଇଲା, “ଆପଣ ଯାହା ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ ଭାବରେ ପଚାରିଛନ୍ତି—ଏହି ଶିଶୁ କଣ ହେବ?” ଏହି ସମୟରେ ଜଣେ ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ରଥଚାଳକ (ଚାରିଅଟିୟର) ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସହଯୋଗ ଦେବାକୁ ଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରିବାକୁ ଜାଣି, ସେ ନିଜ ତେଜ ଉନ୍ନତ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଆସନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ମୁଁ ଆନନ୍ଦପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କର ରଥଚାଳକ ହେବି।” ଏହିପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, “ଆପଣ ଘୋଡାଗୁଡ଼ିକୁ କିପରି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବେ? ମୋ ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଦେଖାଯାଉଛି।” ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ତେଜ ନିମିତ୍ତ, ସେ ଘୋଡା ଚଳାଇବାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମାତଲି ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଥିଲା। ମାତଲି, ଶମୀକଙ୍କର ପୁତ୍ର, ରଥର ରେନ୍ସ ଧରିଲେ। ଏହିପରେ, ସେ ରଥରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏକ ବିଶାଳ, ପତିତ ହଳଚାଳକୁ ଦେଖିଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାଙ୍କର ହାତରୁ ଏକ ଶିଉଁ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ସମାନ ଧନୁର୍ବାଣ ନେଲେ। ନମସ୍କାର କରି, ସେ ଏହି ଧନୁର୍ବାଣକୁ ଧନୁରେ ଲଗାଇଲେ। ଏହି ଧନୁର୍ବାଣର ନାମ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଥିଲା; ଏମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଲେ। ନାରଦ, ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ତେଜ କ୍ଷୁଦ୍ର ଅସ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ଢାକିଦେଲେ। ପ୍ରବଳ ବ୍ୟକ୍ତି ଧନୁର୍ବାଣରେ ଆକ୍ରମିତ ହେଇ, ଶୀଘ୍ର ଭୂମିରେ ଚିତ୍ତଶୁନ୍ୟ ଭାବରେ ପଡିଯିବା। ଶତ୍ରୁ ଶିବିର, ଅଧିକାଂଶ ନେତାମାନଙ୍କୁ ହରାଇ, ପରାଜିତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଜମ୍ଭାସୁର ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗଦା ନେଇ, ଅମର ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଶକ୍ତିରେ କୁଜମ୍ଭାକୁ ପ୍ରହାର କରି, ସେ ରଥରୁ ମୃତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ। କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ଜମ୍ଭାସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏକ ସିଂହା ଏକ ହାତୀକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିବା ପରି, ତାଙ୍କର ମନ ଅତି ଭ୍ରମିତ ଥିଲା। ସେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ସମାନ ଏକ ବର୍ଚ୍ଛି ନେଇ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ଏବଂ ଶୀଘ୍ରତାରେ, ଗଦାକୁ ଭସ୍ମ କରି, ଜମ୍ଭାସୁରଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଚିହ୍ନିଲେ। ସେ ଅଚେତନ ଭାବରେ ଭୂମିରେ ପଡିଯିବାକୁ ଦେଖି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପ୍ରଭାବକୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଏବଂ ଗୋତ୍ରଭିତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶିବଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଏକ ମହା ଅସୁରଙ୍କୁ ଡାକାଯାଇଲା, “ଆସନ୍ତୁ, ଆସନ୍ତୁ, ବୀର, ଘରକୁ; ଆମେ ପୁନି ପ୍ରସ୍ଥ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯିବା।” ସେ ଘୋଷଣା କଲେ, “ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଛାଡିବି ନାହିଁ, ନିଜ ଗୋତ୍ର ଘୋଷଣା କରି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରେ।” ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜିତିବି।” ସେ ଶମ୍ଭୁ, ରଥଚାଳକଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ମିଠା କଥା କହିଲେ। ସେ ପ୍ରମଥା ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସମୂହକୁ ଧନୁର୍ବାଣର ବର୍ଷାରେ ନଷ୍ଟ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ। ସେ କଳାବର୍ଣ୍ଣ ତେଜସ୍ୱୀ ଘୋଡାମାନଙ୍କୁ ଚାବୁକ ଦେଇ ପ୍ରହାର କଲେ। ଘୋଡାମାନେ ଶରୀରରେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରି, ରଥକୁ ଖିଁଚିବାରେ ଅତି କଷ୍ଟ ଅନୁଭବ କଲେ। ପବନ ଗତି ଥିବା ସତ୍ୱେ, ଏହି ରଥ ପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚିବାରେ ଏକ ବର୍ଷ ଲାଗିଗଲା। ସେ ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର, ମହେଶ୍ୱର ସହିତ, ତାଙ୍କୁ ଢାକିଦେଲେ। ପୁନି ଶ୍ରୀମାନ୍ ଜନାର୍ଦନ, ଚକ୍ରଧାରୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏହି କ୍ଷଣରେ ଜୟ ଅଭିଲାଷା କରୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଶୀଘ୍ର ମୋ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରନ୍ତୁ।” “ରଥକୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ରଥହୀନ କରନ୍ତୁ।” “ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଚାର୍ୟ ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଅବହେଳା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଚକ୍ରଧାରୀ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଆଗେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଗଲେ।