ସେ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, "ମୁଁ କିପରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବି? ମୁଁ କିପରି ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବି?" ତାପରେ ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ କରିଦେବି—ଏହା ସହିତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।" ସେଉଁଠି ଘୋଡ଼ାମାନେ ଆଗରୁ ଥିଲେ; ତୁମେ ନିଜେ ଏହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ପଡିବ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କର ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ଖସିଗଲା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏଭଳି ଥରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିବା ଦେଖି, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା। ତାଙ୍କର ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଚାହାଁଥିବା ପରି ଶିଶୁଟିକୁ ବାହାରେ ନେଇଯାନ୍ତୁ।" ସେ ଏହା ସହିତ ଏହି କଥା କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଜ୍ୟୋତିଷୀ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ତାହା ଶୁଣନ୍ତୁ।" "ଯେଉଁଠି ବାହାରେ ଅଛି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠି ସବୁ କିଛି ଦୁଇଗୁଣା ହେବ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିର୍ବିକାର ଭାବେ ଶିଶୁଟିକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। "ଏବେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଚାଲିଗଲା; ଏବେ କେବଳ ଅର୍ଧ ଅପକାର ହେବ।" ସେ ଦେଖିଲେ, ଦୁଇଟି ଶିଶୁ, ଦୁହେଁ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ସେ ପଚାରିଲେ, "ମୁଁ ଯାହା ପଚାରୁଛି, ତାହାର ସତ୍ୟ ଜାଣେନାହିଁ; ଆପଣ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।" "ଏବଂ ଏହି ଶିଶୁର ଭାଗ୍ୟ ଓ କୃତ୍ୟ ବିଷୟରେ ଯାହା କୁହାଯାଇଛି, ତାହା ମୋତେ କହନ୍ତୁ।" ସେ କହିଲେ, "ଆଜି ମୋତେ କହିଦିଅନ୍ତୁ, ନାହିଁହେଲେ ମୁଁ ଖାଇବି ନାହିଁ।" "ଆପଣ ଆଜି ଯାହା ଆତୁର ହୋଇ ପଚାରିଛନ୍ତି—ଏହି ଶିଶୁ କଣ ହେବ?" ଏହି ସମୟରେ ଦକ୍ଷ ସାରଥି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ତେଜ ଅଧିକ ହେଲା। ସେ କହିଲେ, "ଆସନ୍ତୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ଆପଣଙ୍କ ସାରଥି ହେବି।" "କିପରି ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବେ?" ସେ ପଚାରିଲେ, "ମୋ ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି।" ଗାନ୍ଧର୍ବ ତେଜରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇବାରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ରଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ମାତଲି। ଶମୀକଙ୍କ ପୁତ୍ର ମାତଲି ରେନ୍ସ ଧରିଥିଲେ। ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏକ ମହାନ, ପଡ଼ିଥିବା ହଳଚାଳକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେବମାନଙ୍କ ହାତରୁ ଏକ ସିଧା, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଧଳା ବାଣ ନେଲେ। ନମସ୍କାର କରି, ସେ ବାଣଟିକୁ ଧନୁରେ ଚଢ଼ାଇଲେ। ଏହି ବାଣମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମଧାରୀ ଥିଲେ, ଏହିମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସୁରମାନେକୁ ନଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ କଲେ। ହେ ନାରଦ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ତିବ୍ର ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆବୃତ କଲେ। ବଳବାନ ଏକ ନିଶାନା ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅଚେତନ ହେଲେ। ଶତ୍ରୁ ସେନା ତାଙ୍କର ଅଧିକାଂଶ ନେତାହୀନ ହୋଇ ପରାଜିତ ହେଲା। ଜମ୍ଭାସୁର ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗଦା ନେଇ, ଅବିନାଶୀ ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ କୁଜମ୍ଭାକୁ ପ୍ରହାର କଲେ; ସେ ତାଙ୍କର ରଥରୁ ଭୂମିରେ ନିର୍ଜୀବ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ। କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସିଂହ ଯେପରି ଗଜକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେପରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ମନ ଭ୍ରମିତ ଥିଲା। ସେ ଏକ ଶୂଳ ନେଲେ, ଯାହା ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ପରି ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏହାକୁ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ତତ୍କ୍ଷଣାତ, ଗଦାକୁ ଭସ୍ମ କରି, ସେ ଜମ୍ଭାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ବେଧିଦେଲେ। ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ଦେଖି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ସ୍ତୁତି କଲେ, ଏବଂ ଗୋତ୍ରଭିତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶିବଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ତାପରେ ଏକ ମହାନ ଦାନବ କହିଲେ, "ଆସ, ଆସ, ବୀର, ଘରକୁ, ଆମେ ପୁନିଥରେ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା।" "ମୁଁ ମୋ ଗୋତ୍ରର ନାମ ଘୋଷଣା କରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ।" "ମୁଁ ଦେବ, ଦାନବ, ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜୟ କରିବି।" ସେ ତାଙ୍କର ସାରଥି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ, ମଧୁର କଥା କହିଲେ।