ଭଗବାନ୍ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଜ୍ୱଳ ରୂପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ଶସ୍ତ୍ର ଦାନ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏହାପରେ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର ଜମ୍ଭାସୁରଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ରାଗରେ ଭରିଥିବା ଜମ୍ଭାସୁର ହସ୍ତୀନାଗର ମାଲିକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବିଜ୍ଲିର ଘାତରେ ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ଭୂମିକୁ ଢଳିଯାଏ, ସେହିପରି ସେ ଭୂମିକୁ ଲୁଡ଼ି ପଡ଼ିଲେ। ମନ୍ଦରାଚଳ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଲେ। ତେବେ ଅନ୍ୟମାନେ କହିଲେ, “ହେ ଶକ୍ର, ତୁମେ ଭୂମିରେ ଇ ଦିନ ରୁହ; ହେ ବାସବ, ତୁମେ ମାଟିକୁ ଛାଡ଼ନି।” ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ମୋର ପଖ ନଥିଲେ, କିପରି ମୁଁ ଶତ୍ରୁ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି?” ସେମାନେ କହିଲେ, “ଯୁଦ୍ଧ କର! ରଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ, ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠେଇଦେବୁ।” ବାନର ଧ୍ୱଜା ଲାଗିଥିବା ଏହି ରଥ ଚାରିଦିଗରୁ ବାନରମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ବିଶ୍ୱାବାସୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦୂତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ କିପରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବି? କିପରି ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବି?” ତେବେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନାଶ କରିଦେବି—ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।” ସେମାନେ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଆଗରୁ ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର।” ଏହିପରି ଦୁଃଖରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ଖସିଗଲା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏପରି ଲୁଡ଼ିପଡ଼ି ଦେଖି, ଭୂମି ଉପକମ୍ପିତ ହେଲା। ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଚାହାଁଥିବା ପରି ଶିଶୁକୁ ବାହାରେ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ।” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଜ୍ୟୋତିଷୀ କ’ଣ କହିଛନ୍ତି, ଶୁଣନ୍ତୁ।” ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି କିଛି ରହିଛି, ଏହା ଦୁଇଗୁଣା ହେବ, ଏହିପରି ମୁନିଙ୍କୁ କହାଗଲା। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଳସ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଶିଶୁକୁ ଶୀଘ୍ର ଭୂମିରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ। ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ବିତିଗଲା; ଏବେ ଅର୍ଦ୍ଧ ଅପାୟ ହେବ। ସେ ଦେଖିଲେ, ଦୁଇଟି ଶିଶୁ, ଦୁଇଟି ଏକାକାର ଦେଖାଯାଉଛି। ସେ ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ ଯାହା ପଚାରୁଛି, ତାହାର ସତ୍ୟତା ଜାଣିନି; ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।” ଏବଂ ପୁନି ପଚାରିଲେ, “ଏହି ଶିଶୁର ଭାଗ୍ୟ ଓ କର୍ମ କ’ଣ ହେବ, ଯାହା କୁହାଯାଇଛି?” ସେ କହିଲେ, “ଆଜି ମୋତେ ଏହା କୁହନ୍ତୁ, ନହେଲେ ମୁଁ ଖାଇବି ନାହିଁ।” ତେବେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଆପଣ ଆଜି ଯାହା ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ପଚାରିଛନ୍ତି—ଏହି ଶିଶୁ କ’ଣ ହେବ?” ଏହି ସମୟରେ, ଦକ୍ଷ ରଥି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହଯୋଗକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହାୟତା କରିବାକୁ ଜାଣି, ତାଙ୍କର ତେଜ ବଢ଼ିଗଲା। ସେ କହିଲେ, “ଆସନ୍ତୁ, ଦେବତାମନ୍ଦଳର ନାୟକ, ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ଆପଣଙ୍କ ରଥି ହେବି।” ଇନ୍ଦ୍ର ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିପରି ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବ? ମୋର ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଉପଜିଛି।” ଗାନ୍ଧର୍ବ ତେଜରେ ଶୋଭିତ ଏହି ଯୁବକ ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇବାରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ର ମାତଳି ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲେ। ଶମୀକଙ୍କ ପୁତ୍ର ମାତଳି ରଥର ରାଶି ଧରିଲେ। ମାତଳି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏକ ବଡ଼, ଲୁଡ଼ିପଡ଼ିଥିବା ଚାଷୀକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେବମନ୍ଦଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହସ୍ତରୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଧଳା ଏକ ସିଧା ବାଣ ନେଲେ। ନମସ୍କାର କରି, ଏହି ବାଣକୁ ଧନୁଷରେ ଚଢ଼ାଇଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମଧାରୀ ଏହି ବାଣମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସୁରମାନେକୁ ନାଶ କରିଦେଲେ। ହେ ନାରଦ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶସ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ଆଛାଦିତ କଲେ। ବଳଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ ବାଣର ଘାତରେ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଅଚେତନ ହେଲେ। ଶତ୍ରୁ ସେନାର ଅଧିକାଂଶ ନାୟକ ବିହୀନ ହୋଇ, ସେମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଧାରଣ କରି, ଜମ୍ଭାସୁର ଅକ୍ଷୟ ଦେବତାମନ୍ଦଳର ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଆସିଲେ।