ଦାନୁର ପୁତ୍ର ବଳା ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଯେ ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବ—କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ବଜ୍ର ଘୁରାଇ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ଏବଂ କହିଲେ, "ମୂର୍ଖ, ତୁମେ ମୃତ!" କିନ୍ତୁ ସେ ବଜ୍ର ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏହା ଦେଖି ବଳା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ପଛକୁ ହଟି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ କେହି ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ—"ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ରାଜା। ରାଜଧର୍ମରେ ପଳାଇବାକୁ କେହି କହିନଥାଏ। ଦୃଢ଼ ହୁଅ।" ଏଉଁ କହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ମୋ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ। ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଭୂତ-ଭବିଷ୍ୟତ୍ର ସ୍ୱାମୀ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛି। ମୋତେ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଦିଅନ୍ତୁ।" ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, "ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର; ସେ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବେ।" ଏହିପରି ଉପଦେଶ ପାଇ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ତାହା ସମୟରେ ନାରଦ କହିଲେ, "ଏବେ ଜମ୍ଭକୁ ଡାକାଯାଉଛି, ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ ମୋତେ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଦିଅ।" ଅଗ୍ନି ଅନୁଗ୍ରହ କରି କହିଲେ, "ତୁମେ ମାନ ଛାଡ଼ି ମୋତେ ଶରଣ ନେଇଛ; ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଉଛି।" ଏହିପରି କହି ଅଗ୍ନି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହା ପରେ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର ଜମ୍ଭଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ। ଜମ୍ଭ କ୍ରୋଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ତଳେ ପକାଇଦେଲେ। ଏହି ଭାବେ ହାତୀ ଏମିତି ଲୁହିଗଲା, ଯେପରି ମନ୍ଦରାଚଳ ପର୍ବତକୁ ବଜ୍ର ଆଘାତ କରି ତଳକୁ ଖସାଯାଏ। ହାତୀ ମନ୍ଦରା ପର୍ବତକୁ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ କେହି କହିଲେ, "ଶକ୍ର, ତୁମେ ଫେଲିଯିଅନି! ଆଜି ଭୂମିରେ ଥାଅ, ବାସବ।" ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ମୋ ହାତୀ ପଙ୍ଖ ବିହୀନ, ଏହିପରି ସ୍ଥିତିରେ ମୁଁ ଶତ୍ରୁ ସହ କିପରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବି?" ସେମାନେ କହିଲେ, "ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ! ରଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ପଠାଇଦେବା।" ମଙ୍ଗା ଧ୍ୱଜା ଲାଗିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବାନରମାନେ ଘେରିଥିବା ଏକ ରଥ ପଠାଯିବା ପାଇଁ ଭିଷ୍ବାବସୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦୂତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ପଛରୁ ପଛୁଆଇ କହିଲେ, "ମୁଁ କିପରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବି? ଘୋଡ଼ାମାନେ କିପରି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବି?" ତେବେ କେହି କହିଲେ, "ଏଠାରେ ଘୋଡ଼ା ଅଛନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କୁ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।" ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ଖସିଗଲା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦୁଃସ୍ଥିତିରେ ଦେଖି ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଜୀବନ ସଂକଟ ଦେଖି ତାଙ୍କ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଚାହିଁଲେ ଶିଶୁକୁ ବାହାରେ ନେଇଯିଅନ୍ତୁ।" ସେ ଆଉ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଜ୍ୟୋତିଷୀ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ସେଥିରେ ମନ ଦିଅନ୍ତୁ।" ଏଠାରେ, ବାହାରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ଦୁଇଗୁଣ ହେବ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିସ୍ସନ୍ଦେହରେ ଶିଶୁକୁ ଦ୍ରୁତ ବାହାରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଚାଲିଗଲା; ଏବେ କେବଳ ଅର୍ଧ ଅପମାଦ ହେବ। ଏହିପରି ଦେଖି ସେ ଦେଖିଲେ, ଦୁଇ ଶିଶୁ, ଦୁହିଁ ଏକ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି। ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ମୁଁ ଯାହା ପଚାରୁଛି, ସେଥିର ସତ୍ୟ କି, ମୋତେ କହ। ଏବଂ ଏହି ଶିଶୁଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ଓ କୃତ୍ୟ କ’ଣ, ତାହା ସ୍ପଷ୍ଟ କର। ଆଜି ମୋତେ କହିଦିଅ, ନହେଲେ ମୁଁ ଖାଇବି ନାହିଁ।" ଏହାପରେ ଜଣେ ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ସାରଥୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହାୟତା ପାଇଁ ଆସିଲେ। ସେ ଜାଣିଲେ ଯେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ତେଜ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା। ସେ କହିଲେ, "ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଆସନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ସାରଥୀ ହେବାକୁ ପ୍ରସନ୍ନ।" ଇନ୍ଦ୍ର ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ ଘୋଡ଼ାମାନେ କିପରି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା? ମୋ ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଉଠିଛି।" ସେ ସେଇ ସମୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ତେଜ ଓ ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇବାରେ ଦକ୍ଷତା ଧାରଣ କରିଥିଲେ।