ପିନାକୀନଙ୍କ ଆଘାତକୁ ମୁଁ ନିଜେ ସୁସ୍ଥ କରିବି, ଏହିପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଦେବୀ ନିଜ କଥାକୁ ସ୍ଥିର କରିବା ପରେ ସମ୍ମାନିତ ଆସନରୁ ଉଠିଲେ। ତାପରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେବୀ ଠିଆ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ଓ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ସାବଧାନରେ ଦେଖିଲେ। ଦେବୀ ଦେଖିଲେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ଶରୀର ଲୁଚାଇ ରହିଛି। ଦେବୀଙ୍କ ଚିନ୍ତାକୁ ଅନୁଭବ କରି, ଦାନବ ଅନ୍ଧକା ସୁନ୍ଦାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ସେ, ଦେବୀ ଯେଉଁପଥରେ ଗଲେ, ସେଇପଥରେ ଦୂତିଆ ଭାବରେ ଦୌଡ଼ିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଗିରିଜା ଭୟରେ ପଳାଇଲେ। ମଦୋନ୍ମତ ଅନ୍ଧକା ଦେବୀଙ୍କୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଅନୁସରଣ କଲେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଭୟରେ, ଗୌରୀ ଏକ ଶୁଭ୍ର କୁମ୍ଭ ଫୁଲରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ପାର୍ବତୀ ଲୁଚିଯିବା ପରେ, ହିରଣ୍ୟଲୋଚନୀ pun... (ଏଠାରେ ଶବ୍ଦ ଅଧୂରା ଅଛି)। ଅନ୍ଧକା ନିଜ ସେନା ସହିତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତେଣୁ ବିଷ୍ଣୁ, ଅମରଗଣମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁରୁ ତୀର ଛାଡ଼ି, ଦାନବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଗଦା ଦ୍ୱାରା କିଛି ଦାନବକୁ ପ୍ରହାର କଲେ, ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା କିଛିକୁ ହାଲ ଦ୍ୱାରା ଆଣି, ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ଚାପି ଦେଲେ। ଏହିପରେ, ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରଥମ ପିତାମହ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଜଳରେ ସ୍ପର୍ଶିତ ହେଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପୁନ୍ୟ ତୀର୍ଥର ମିଶ୍ରଣ। ଦାନବମାନେ ଏହି ପାପ-ନାଶକ ଜଳରେ ସ୍ପର୍ଶିତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନାଶକ ବିଷ୍ଣୁ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଧ୍ୱଂସ କରୁଥିବା ଦେଖି, ବଳ, ଦାନବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚାର୍ଜ କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦାନୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ବଳ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ ଥିଲେ। ଏହିପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁରୀୟ ଅସ୍ତ୍ର ଘୁମାଇ ବଳଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗି, ‘ମୂର୍ଖ, ତୁମେ ମୃତ’ ଏହିପରି କହିଲେ; କିନ୍ତୁ ଅସ୍ତ୍ର ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା। ବଳ ପଳାଇଗଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ଭୟରେ ପଛ ଫେରି ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ମହାମୁନି। ‘ପଛ ଫେରିବା ନୁହେଁ! ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ଜଗତର ରାଜା। ରାଜଧର୍ମରେ ପଳାଇବା ଉଲ୍ଲେଖ ନାହିଁ।’ ଏହିପରି ଆଗକୁ ଆସି କହିଲେ: ‘ମୋର କଥା ଶୁଣ, ମହାପ୍ରଭୁ! ମୁଁ ତୁମର ଶରଣାଗତ। ବିଷ୍ଣୁ, ଭୂତ-ଭବିଷ୍ୟତ ନାଥ, ମୋତେ ଅସ୍ତ୍ର ଦିଅ।’ ‘ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରାର୍ଥନା କର; ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଦେବେ।’ ଏହାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ, ନାରଦ କହିଲେ, ‘ଏବେ ଜମ୍ଭାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଛି; ତେଣୁ ମୋତେ ଅସ୍ତ୍ର ଦିଅ।’ ‘ତୁମେ ଅଭିମାନ ତ୍ୟାଗ କରି ମୋ ଏକା ଶରଣ ନେଇଛ;’ ଏହିପରି ଦିପ୍ତିମାନ ଭଗବାନ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ତାପରେ ଶତ୍ରୁନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର ଜମ୍ଭାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ରୋଷରେ ଜମ୍ଭା ଗଜପତିଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କଲେ। ସେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ମନ୍ଦରା ପାହାଡ଼କୁ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିଲା। ‘ଶକ୍ର, ପଡ଼ିବେ ନାହିଁ! ଆଜି ପୃଥିବୀରେ ରୁହ, ବାସବ।’ ଏହିପରି କହିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, ‘ପଙ୍ଖ ନଥିବାବେଳେ କିପରି ମୁଁ ଶତ୍ରୁ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବି?’ ‘ଯୁଦ୍ଧ କର! ରଥ ତିଆରି ହେଲେ, ଆମେ ତୁମକୁ ପଠାଇଦେବା।’ ଏହିପରି କହି, ବାନର ଧ୍ୱଜା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ଚାରିପାଖରେ ବାନରମାନେ ଘିରିଥିବା ରଥ ତିଆରି କରି, ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ବିଶ୍ୱାବସୁ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦୂତମାନେ ପଠାଇଦେଲେ।